Poezensnuit zoekt thuis

Lees eerst  onze  Voorwaarden van plaatsing

.

Wanneer er “Besproken tot nadere kennismaking” staat, betekent dit dat er al een afspraak is gemaakt met een mogelijke adoptant.
Wanneer er “Besproken”  staat heeft dat snuitje al een gouden mand gevonden en gaat binnenkort verhuizen.
Wij “reserveren”  geen snuitjes als ze nog niet ter adoptie zijn.

.

9d8b33c684d06cb3a9bd1830604cc875 (2)

Alle kittens die een gouden mand zoeken komen hier te staan.
Staan hier geen kittens bij, gelieve dan niet te mailen of wij andere kittens ter adoptie hebben.
 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

Afke en Foppe

Halloooooooooo, Wwij willen ons even voorstellen: wij zijn Afke en Foppe, broer en zus.
Wij zoeken samen een fijne gouden mand.

afke

Afke

Afke

Ladies first zullen we maar zeggen, ik ben Afke een schildpadpoes. Mijn broer en ik zijn ca 6 maanden oud en vinden het soms nog wel wat spannend. Ik ben soms een beetje afwachtend en kijk dan met enorm grote ogen als er zo een gekke hand met 5 lange stengels aan komt zetten en mij over mijn bolletje wil aaien. Voorzichtig heb ik het toegelaten en het bleek best wel fijn te zijn. Inmiddels heb ik grote stappen gemaakt hoor, want ik kom soms ook al uit mij zelf naar de mensensnuiten toe, ik begin dan te mauwen en voor hun voeten te lopen en dan wil ik graag geaaid worden.

Ik woonde eerst, samen met mijn broertje, bij gastgezin Iris en toen we daar kwamen waren we nog echt super super bang en mochten we eerst rustig in een bench wennen. Na een tijdje mochten we er dan ook eindelijk uit. Aaien mocht niet buiten de bench hoor, wel als pleegvrouwtje eten in de bench had gezet, kon ze me uiteindelijk aaien. En dat vond ik best wel fijn.

Toen ben ik samen met mijn broertje naar Barbara en Chino verhuisd. Want bij Iris wonen er heel veel schuwe snuitjes en ze wilden proberen of wij meer uit onze schulp zouden kruipen als we tussen meer sociale snuitjes zouden wonen. We moesten eerst helaas wel weer in de bench bij Barbara en Chino. Dat vond ik echt helemaal niet leuk en dat liet ik ook wel merken door veel te mauwen. Toen dacht ik: ik laat mij dan toch maar van mijn beste kant zien en dan mogen we er misschien wel snel uit. Haha, dat heeft gewerkt hoor. Pleegvrouwtje vond mijn gemauw zo zielig en ze mocht mij dan ook aaien in de bench. Eenmaal eruit… echt niet meer hoor… Ik dacht ja dahaaaag… Ik heb mijn doel bereikt, nu hoef ik niet meer sociaal te doen. Ik ben me maar veel gaan verstoppen met Foppe. Toen kwam het verenstokje… Wauwwwww dat was wel erg cool. We vergaten beiden dat we bang waren en kwamen snel tevoorschijn. Een paar dagen later verstopten we ons eigenlijk helemaal niet meer en waren we continue in de buurt van onze pleegouders. Is ook veel gezelliger dan onder de kast zitten natuurlijk.

Ik lig dan ook graag met mijn broertje op de leuning van de bank en soms als mijn pleegouders met mij spelen, wil ik ook nog eens op hun schoot gaan zitten, dan heb ik gewoon niet door dat ik benen onder mij heb haha. Oh, maar gisteren had ik een doorbraak, pleegvrouwtje was helemaal verbaasd: ze mocht me rustig oppakken en aaide me toen zachtjes over mijn bolletje en zette me toen bij haar op schoot. Ineens lag ik daar en liet ik mij gewoon aaien. Zo fijn. Ze is toch wel lief hoor.

Ik maak nog steeds wel grote ogen, maar je moet me goed kunnen lezen, want ik ben toch nog wel bang en loop soms nog wel van ze weg hoor, maar als ik blijf zitten, laat ik het aaien wel toe soms, maar ineens denk ik ja dahaaaag… laat me maar en geef ik een lichte tik of een liefdesbijtje haha. Doet geen pijn hoor, zegt pleegvrouwtje. 
Maar eigenlijk vind ik knuffelen en kroelen heerlijk hoor.
Jullie lezen wel dat ik een echte kwebbeltante ben, maar nu laat ik mijn broer aan het woord.

foppe

Foppe

Joehoooeee, Foppe hier. Toen ik bij Iris woonde was ik echt al wel vrij stoer. Ik kwam toen ook al geregeld bij Iris op de bank liggen en liet mij uitgebreid kroelen. Heeeeeeerlijk vond ik dat… Dus op het moment dat we gingen verhuizen naar Barbara en Chino dachten ze allemaal dat ik wel sneller uit mijn schulp zou komen, maar niets was minder waar… Ik verstopte me de hele tijd achter mijn zus Afke… Want zij deed het wel echt super goed en beschermde mij ook. Echt heel lief. Toen we dus uit de bench mochten, bleef ik eigenlijk altijd langer dan Afke onder de kast zitten. s’Avonds durfde ik pas mijn gezicht te laten zien, maar al gauw, door het spelen van mijn pleegouders, kreeg ik meer vertrouwen en begon ik super blije geluiden te maken en door het hele huis te rennen met de andere opvangertjes. Vet leuk is dat. Afke vind dat ook erg leuk om met andere snuitjes om te gaan. Oh ja en nog iets: Ik vond de blafsnuiten van mijn vorige pleegmama ook  erg leuk. Ik gaf ze zelfs kopjes en ging bij ze op de bank liggen. Dacht dat is ook wel handig om te weten. Maar goed, ik zal eens verder vertellen hoe ik het hier doe… (op dit moment zit ik tegenover pleegvrouwtje in de plantenbak en vertel ik haar precies wat ze op de computer moet tikken in ons verhaaltje. Cool he, ik heb gewoon mijn eigen notulist haha.)

Goed, waar waren we gebleven… Oh ja, nou goed, na een paar dagen kwam ik ook zelfs bij ze op de bank zitten/liggen. Ik maak dan blije geluidjes en dan weten mijn pleegouders dat ik heel graag geaaid wil worden. En ooohhhhhh mijn motortje gaat dan hard hoor. Ik geniet dan volop, maar ook ik kan nog wel wat bangig zijn en voor je weglopen hoor. Dus ook met mij is het belangrijk om het rustig aan te doen. (ik zit nog steeds tegenover pleegvrouwtje in de plantenbak haha).

Ik vind alles trouwens super interessant en mijn pleegouders moeten soms ook een beetje giechelen en zeggen dan dat ze mij zo grappig vinden. Dat komt omdat ik soms ineens mijn kop ergens bovenuit steek en heel aandachtig naar ze kijk. Zomaar uit het niets.

Afke en ik zoeken een huisje zonder kleine kinderen en zonder enorme drukte. Wij zoeken personeel dat rustig de tijd voor ons neemt waar wij uiteindelijk helemaal onszelf mogen zijn. Als er andere snuitjes wonen, vinden wij dat ook heel erg leuk hoor. We houden wel van spelen, maar laten andere snuitjes die daar geen zin in hebben (zoals de huissnuit Freddie) wel gewoon met rust hoor. We hebben respect voor de ouderen. 🙂 Als we naar buiten mogen in een veilige omgeving zou dat te gek zijn, maar dan wel eerst goed thuis wennen. Een veilig afgezet balkon is ook leuk. Blafsnuiten vinden we ook totaal geen probleem, zolang ze het maar zijn gewend om met katten te wonen.

Wij zijn beiden geneutraliseerd, gevaccineerd en gechipt en samen op zoek naar die ene perfecte gouden mand. Dus denk jij ons het perfecte leven te kunnen bieden? Mail dan naar mail@stichtingpoezensnuitjes.nl en vertel ons je verhaal. Tot snel?! 
Wij wonen nu in Arnhem.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

Twiggy

TwiggyHallo lieve poezensnuitjesvolgers,

Ik kom mij even voorstellen. Twiggy is de naam en ik ben een wit met zwarte poes geboren rond 25 mei 2021. Ik ben een heerlijk actieve dame en vind het heerlijk om met balletjes en speelgoedmuizen te spelen. Ik jaag en mep ze de hele kamer door. De veertjesstok laat zien wat een goede bokser ik ben.

Ik sta dan op mijn achterpoten en gebruik de veertjes als boksbal. Echt tof om samen met mijn pleegpersoneel te doen. De blafsnuit Sasa die hier woont, is mijn grootste vriendin. Ik vind het heerlijk om haar overal naar toe te volgen, kopjes te geven en haar uit te dagen om te spelen. Als tegenprestatie krijg  ik af en toe een wasbeurt van haar en probeert ze mij te ontvlooien, en dat terwijl ik helemaal geen vlooien heb. Rare blafsnuit!!

Met poezensnuit Caramela zet ik de woonkamer op stelten. Heerlijk achter elkaar aan rennen, maar af en toe word ik ook in de houdgreep genomen. Dat vind ik helemaal niet erg.

Ik ben ook heel alert en nieuwsgierig en volg alle bewegingen met mijn oren in een superleuke stand. Mijn pleegpersoneel smelt helemaal als ze mij dan zien… Oké, oké ze smelten wel vaker als ze mij zien en helemaal als ik samen met de blafsnuit op de bank lig.

Wat ik nog wel een beetje vervelend vind, zijn mensenhanden en helemaal als ze mij in die reismand zetten om naar tante Judith te gaan. Als ik dan weer thuiskom dan duurt het wel weer een tijd voordat ik dit mijn pleegpersoneel heb vergeven. Ik kan dan in het begin weer even weglopen als ze mij willen benaderen en ik wil dan ook even niet bij ze komen zitten. Als ik ze weer vergeven heb, dan kom ik af en toe uit mijzelf bij pleegvrouwtje op schoot liggen en dan vind ik het heerlijk om zachtjes geaaid te worden. Ik kan dan ook heel hard snorren en soms vind ik dat zo leuk dat ik spontaan haar hand pak en liefdesbeetjes geef, maar pleegvrouwtje vindt dat wel weer minder. Nou ja toch…

Ik zoek een huisje waar al een soortgenootje woont, en blafsnuiten zijn absoluut geen probleem. Helemaal leuk zelfs. Wel zoek ik personeel dat een beetje geduld met mij heeft, omdat ik die mensenhanden toch nog best eng vind, maar als ik eenmaal aan je gewend ben, dan kom ik zeker ook lekker bij je liggen.
Ik ben geneutraliseerd, gevaccineerd en gechipt.

Er is nu vast iemand die na het lezen van mijn verhaaltje en de leuke foto’s en filmpjes van mij op de Facebookpagina een warm en liefdevol huis wil geven met een for-ever gouden mand.

Zo ja, dan mag er een mailtje gestuurd worden naar mail@stichtingpoezensnuitjes.nl  o.v.v. Twiggy

Ik verblijf in Arnhem.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

Nox en Snipper

SnipperHallo, wij zijn Nox en Snipper

We zijn geen broertjes, maar zijn tegelijk bij het gastgezin komen wonen. We zijn dikke vriendjes en willen dus heel graag bij elkaar blijven. We zullen ons even voorstellen.

Snipper

Mijn naam is Snipper, deze naam heb ik gekregen omdat ik bij een papierfabriek gevonden ben. Ik ben geboren rond 16 augustus 2021. Ik ben een zeer ondeugende en ondernemende jongen die graag speelt en stoeit. Soms kom ik een knuffel halen, nee ik kom niet op schoot, maar leg mijn pootje op jouw been en dan knuffelen. Ik heb mijn eerste vaccinatie al gehad en ben gechipt.
.

.

.

.

.

.

.

NoxNox

En ik ben Nox, ik ben gevangen bij een huis in een buitengebied. Ook mijn geboortedatum is geschat op 16 augustus 2021. Ik ben een heel gevoelige en verlegen jongen. Ik houd er wel van om te spelen en stoeien met Snipper. Maar ik houd niet van blafsnuiten, ik ben bang voor ze. Bij mijn gastgezin lopen twee blafsnuiten rond, Snipper zegt dat ze niks doen, maar ik geloof er niks van en blijf ver bij ze uit de buurt. Daardoor ben ik altijd op mijn hoede en durf me niet echt helemaal te laten gaan.
Maar ik vindt knuffelen met mensensnuiten wel fijn en als ik je wat beter ken, dan mag je ook mijn buikje kriebelen, dat vind ik fijn. Ook ik heb mijn eerste vaccinatie en een chip gehad.
Wie heeft een honden vrij huisje met misschien een veilige tuin waar wij gezellig mogen stoeien?
Stuur je mail naar mail@stichtingpoezensnuitjes.nl en vertel wat je ons kunt bieden.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

Blacky

BlackyHallo lieve lezers, hierrrrr ben ik, Blacky! Deze naam gaf de dame waar ik aan kwam lopen mij maar mijn pleegvrouwtje noemt me inmiddels Eucalypta, Kleine Heks, Draak of Monster….uuuuhhh…tsja, ik zal het maar meteen toegeven, ik ben echt een klein Heksje hoor 😊

Ik zal het even toelichten; ik heb moeten vechten om buiten te overleven, ik zorgde goed voor mijzelf maar daar moest ik wel wat voor doen, nl jagen, jagen en nog eens jagen en als dat niets opleverde dan probeerde ik eten te jatten, daar ben ik heeeeel erg goed in, al zeg ik het zelf 💪
En als ik mijn buit dan van het aanrecht of een bord roof moeten ze niet proberen het weer van me af te pakken want dan verander ik in een grommend en blazend Monster en kunnen ze die buit alleen nog met behulp van de fricandellentang weer van me afpakken 😅

Ik ben dus aan komen lopen op een camping, ik ben maar een klein heksenkatje en was graatmager dus eerst dachten ze dat ik nog een kitten was maar aan mijn tepels was te zien dat ik zelf al kittens had gezoogd en dus al volwassen ben, tante Judith heeft mijn leeftijd op 2 jaar geschat. Mijn kittens waren niet in de buurt, ik kon ze ook niet vertellen waar die gebleven zijn maar ze denken dat Douwe en zijn 4 broertjes ( die al eerder gevangen waren) mijn kids zijn. 

Pleegvrouwtje had na mij nog een tamme aanloopkat van de camping gehaald en die had het geluk dat ie een chip had, zijn Duitse vrouwtje was hem al een jaar kwijt en kwam hem huilend van geluk hier ophalen. Ik zat dat ontroerende tafereeltje eens te bekijken en dacht; alle vleermuisvleugels nog aan toe, waarom heeft degene die mij ooit aanschafte mij nou ook niet laten chippen? En eerlijk waar, ik was echt een beetje jaloers maar ook verdrietig tegelijk 😥
Die Duitse mevrouw zag mij op de keukentafel zitten en herkende mij, zij vertelde pleegvrouwtje dat ze mij vorige zomer ook al op de camping rond zag scharrelen, jaja, zo lang zorg ik al voor mij zelf. Omdat ik steeds mijn eigen kostje bij elkaar moest scharrelen en niet iedereen dat kon waarderen ben ik veel weggejaagd en dat is te merken, zodra ik iets lekkers ruik wil ik het HEBBEN en opvreten en verander ik in een vuurspuwende Draakje, ik zal dus alles doen om mijn buit te verdedigen 🐲

Als echte kleine Heks voel ik mij vandaag, de dag voor Halloween, Samhain-erig, ik voel aan mijn heksenwater dat het tijd is om oude dingen los te laten en me voor te bereiden op een nieuwe toekomst. Ik vertel dus heel eerlijk hoe ik ben, dat ik daar niets aan kan doen en ga op zoek naar mijn eigen heksenmandje om een heerlijk rustig heksenleventje te leiden.

Doordat ik mensen niet helemaal meer vertrouw en er in eerste instantie vanuit ga dat ze mij weg slaan of schoppen heb ik last van ‘omslaggedrag’, ik wil eigenlijk heel graag bij ze op schoot liggen en geaaid worden maar dan ineens wordt het me teveel en bijt ik ze, niet heel hard, ik bijt echt niet door hoor maar toch…ze schrikken zich dan een heksenhoedje.
En soms wil een mens me aaien en heb ik daar helemaal geen zin en dan haal ik even uit en werp ze de ‘🌩blik’ toe, hands off please! Als je dan goed naar mijn heksentaal luistert is er niets aan de hand, we blijven gewoon vriendjes maar wel onder mijn heksenvoorwaarden hè? 🦇
Mijn pittige karakter is volgens pleegvrouwtje een beetje heftig voor kleine mensenkinderen dus lijkt het haar niet verstandig dat die in mijn nieuwe heksenmand aanwezig zullen zijn, mij boeit het niet, ik verander ze met mijn toverstokje zo in een 🐸 en dan heb ik er geen last meer van maar pleegvrouwtje vindt dat een slecht idee.

Met andere katten en honden heb ik geen probleem, ik kan prima met ze samen leven als ze maar niet te klef zijn en vooral uit mijn aura blijven. Op het moment dat ze aan mijn eten willen komen heb ik daar wel problemen mee en verander ik weer in een grommend Monster, tsja, er zijn grenzen hè? Soms vind ik andere katten zelfs bijna leuk, dat is als we samen achter een balletje aan jagen, dan vergeet ik mijn heksenmanieren even 😏. 

Nou, rest mij nog te vertellen dat ik gevaccineerd en gesteriliseerd ben en dat ik nu gelukkig wel zo’n chip heb dus als ik in de toekomst op mijn heksenbezempje te ver van huis vlieg en mijn navigatie niet meer werkt brengt die chip mij hopelijk weer veilig in jouw armen terug, ik denk dat jij dan ook tranen van ontroering zult huilen dat je je eigen kleine Heksje weer terug gevonden hebt…oh,wow, ik zie dat magische moment al helemaal voor me…zucht….

Pfieuw, het is wat hoor, pleegvrouwtje krabt zich net nog even op haar hoofd, nee ze heeft daar geen beestjes lopen maar vraagt zich af waar dat Heksenmandje dan staat en of het überhaupt wel bestaat maar ik weet het zeker, echt waar, ergens zit nu een wijze, geduldige grote mensenheks met een kopje kruidenthee in haar 🔮 te turen op zoek naar een nieuw heksenmaatje en dan ineens,⚡BAM!..,ziet ze mij en weet ze het zeker…Ik ben degene die zij op haar bezem mee wil nemen op avontuur!!!

Ben jij die heks die zich door mij wil laten betoveren, stuur even een mailtje dan naar mail@stichtingpoezensnuitjes.nl, ik wacht in Dieren op je, tot gauw 🖤

Zo, nu ga ik even bedenken of ik vanavond eten voor de Elfjes buiten ga zetten of het zelf maar op zal eten…lastige keuze 😇
Ik ga er even een kaartje voor leggen, ik kan die Elfjes natuurlijk ook gewoon opeten 🤔 Nee, laat ik me vanavond maar eens netjes gedragen, fijne avond mensen en voor morgen; Happy Halloween! 🎃

Jullie snappen dat ik mijn verhaal op Halloween heb geschreven, helaas kwam die heksenmand er niet voor mij.
Maar er komen nog veel meer Halloween avonden, die ik graag samen met jou door wil brengen.
Maar de andere dagen van het jaar breng ik ook graag met je door hoor 🙂

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

Anam en Dusha

Samen met hun mama Hogi en broer Jiwa kwamen Anam en Dusha in opvang toen ze al bijna 5 maanden oud waren.
Ze waren erg bang voor mensensnuiten en moesten dus eerst gesocialiseerd worden.
Hun geschatte geboortedatum is eind maart 2021.

 

.

AnamAnam

Anam is het dappere zusje. Ze durfde meteen mee te eten, maar aaien vond ze nog lang spannend. Al spelend en ontdekkend heeft zichzelf overwonnen. Een heerlijke knuffelsessie vindt ze heerlijk, en ook komt ze op de bank in de buurt liggen. Knuffelen doet ze het liefste nog met beide pootjes op de grond. Maar pleegvrouwtje heeft alle vertrouwen dat die onzekerheid met de tijd verdwijnt. Anam speelt, en stoeit graag met haar  kleinere zusje.

.

.

.

.

.

DushaDusha

Dusha is het kleine zusje, ook al komen ze drie uit hetzelfde nest, ze is het meest bange van het stel, en heeft nog wat meer tijd nodig om mensensnuiten volledig te vertrouwen. Ze komt alleen eten als pleegvrouwtje uit de buurt blijft. Daardoor mist ze vaak het natvoer. Het liefste observeert ze vanaf een afstandje. Steeds vaker durft ze zich rondom pleegvrouwtje te begeven, zolang ik stil blijf zitten. Ze komt ruiken aan mijn handen en voeten en voorzichtig kan ik haar neusje en pootjes aanraken. Ze wil wel, maar vindt het nog reuze eng en neemt dan de benen als de spanning teveel wordt. Dusha heeft nog de meeste begeleiding nodig om op te bloeien tot een les met vertrouwen in haar mens(en), waarbij zij het tempo aangeeft. Dusha benaderd jou en andersom is nog te spannend. Met een spel is ze soms wel zover te krijgen om mee te doen maar niet als ze alleen is. Ze heeft een maatje nodig die haar helpt om het leven verder te ontdekken en steeds meer (kleine) stapjes te maken daarom wordt ze ook alleen samen met haar zusje geplaatst. Een adoptant moet dit van haar accepteren en plezier hebben in de kleine stapjes in vertrouwen die ze zeker ook maakt.

De zusjes zijn  geneutraliseerd, gevaccineerd, gechipt en natuurlijk behandeld tegen wormen en vlooien.   

Ze zoeken een stabiel huishouden zonder kinderen omdat die te onvoorspelbaar zijn. Ze zullen zeker in het begin nog wat angstig zijn en hebben nog stappen te maken in het vertrouwen van mensen. Maar pleegvrouwtje weet zeker dat ze  zich zullen ontwikkelen tot gezellige katten die ook van knuffelen houden.

Heb jij het geduld om deze kittens zelfvertrouwen te geven? Heb je er ook ervaring mee?
En lijkt het je geweldig om dit pad met ze te bewandelen?
Stuur dan een mail naar mail@stichtingpoezensnuitjes.nl
Vertel daarin meer over jezelf, je woonsituatie en wat jij ze kan bieden.
Wij verblijven in Mook.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

 Sem en Muk

Wij kwamen ziek en ondervoed binnen bij Stichting Poezensnuitjes.
Onze twee mama’s zijn zusjes en samen kregen zij 12 kittens.
Ze waren zelf nog jong en hadden het zwaar om ons allemaal te voeden en verzorgen. Ze deden het wel samen, wij dronken dus bij onze eigen mama maar ook bij onze tante.
Het zag er misschien allemaal schattig uit, maar dat was het niet. 
We groeiden niet en het ging steeds slechter met ons.
Onze grote broers en zus, waar het nog goed mee ging zijn toen naar andere gastgezinnen gegaan. Wij bleven met 8 kittens bij onze mama’s.
Maar het noodlot sloeg toe, ons zusje Jetske overleed.
Omdat onze mama’s aan het eind van hun latijn waren, mochten zij terug naar waar ze vandaag kwamen, zodat ze ons niet meer hoefden te verzorgen, en alleen aan zichzelf hoefden te denken, op een plek waar ze goed gevoerd werden.
Tot ons grote verdriet is daar 1 van onze mama’s ook overleden.
Vlak daarna overleden onze kleine zusjes Molly en Hailey.
Een enorme verdrietige tijd voor ons pleegvrouwtje, die er alles aan heeft gedaan om onze zusjes te redden.

Wij kwakkelden verder met de goeie zorg van pleegvrouwtje. Muk wilde maar niet groeien, maar ondanks dat zij zo inimini was is ze nooit ziek geweest.
Gelukkig kregen we ineens een stijgende lijn, we voelden ons beter en begonnen heerlijk te spelen, rennen en stoeien. 
Na onze eerste vaccinatie zijn we allemaal weer even ziek geweest, behalve Muk. Maar na de tweede vaccinatie ging alles goed.
 Sem en de anderen mochten geneutraliseerd worden, en ook dat is gelukkig helemaal goed gekomen. Diezelfde avond voelden ze zich alweer helemaal top.
Muk is later geholpen, zij was eerst nog te klein, maar nu durfde de dierenarts het wel aan, en yes ook Muk is er zonder problemen doorheen gekomen.

Wij zijn dus al lang in opvang maar pleegvrouwtje wilde zeker weten dat het goed met ons gaat voor ze ons liet verhuizen. En ze vindt dat we nu zover zijn. We groeien allemaal goed, en hebben plezier in het leven. Het enige probleempje wat we hebben is dat we op en af diarree hebben. Maar als we gaan verhuizen krijgen we daar medicatie voor mee, in de hoop dat ook dit snel onder controle is.
Omdat wij al zolang hier zijn heeft pleegvrouwtje ook goed kunnen zien wie er samen moeten blijven. Dus dat gaan we jullie nu vertellen.

 

Sem en Muk.

Broer en zusje geboren op 17 mei 2021.
Grote broer Sem ontfermd zich altijd over zijn kleine zusje. Hij wast haar en ze slaapt altijd in zijn pootjes. Sem denkt  dat hij haar moet beschermen, maar Muk kan zich prima zelf redden. Ze mag dan wel heel klein zijn voor haar leeftijd, maar ze heeft pit genoeg.
Sem staat overal met zijn neus vooraan, alles vindt hij interessant. Muk is juist wat afwachtender. Maar de laatste tijd komt Muk toch steeds vaker bij pleegvrouwtje om lekker te knuffelen. Sem zou nooit zijn zusje in de steek laten, dus  zij zoeken samen een gouden mand.

Wij zoeken  een  mand waar we straks ook naar buiten mogen, het liefste in een veilig catproof afgezette tuin, een mooie grote kattenren, of in een rustige wijk met weinig verkeer. Wij kunnen bij het gastgezin ook veilig naar buiten, dat zijn wij vanaf dag 1 gewend. En daar hebben wij zoveel plezier. Pleegvrouwtje vind dat we niet achteruit moeten gaan met wat we nu hebben, we zijn dus geen balkonsnuitjes.

Denk jij het perfecte mandje voor ons te hebben?
Mail dan naar bianca@stichtingpoezensnuitjes.nl
Graag lezen wij hoe jouw woon en leefsituatie eruit ziet. 
Wij zijn  twee keer gevaccineerd, gechipt en geneutraliseerd.
We verblijven nu in Nijmegen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

Karlsson en Erik

Erik1

Erik

Wij zijn Karlsson en Erik, onze naam hebben wij te danken aan het feit dat we op een dak geboren zijn en als je bekend bent met de kinderboeken van Astrid Lindgren dan snap je die namen wel 😁
Wij mogen eindelijk samen op zoek naar ons eigen mandje!

Wij zijn halverwege mei 2020 geboren  en doordat wij de eerste 10 weken van ons leven op dat dak doorgebracht hebben waren wij natuurlijk weinig gewend en waren we 2 blazende, grommende monstertjes toen we bij ons pleegvrouwtje in opvang kwamen.
Ook hadden wij een vervelende darmparasiet die de laatste jaren de darmpjes van heel veel kittens/ pups teistert namelijk Giardia.
Door die vervelende giardia hebben wij regelmatig nog wat minder stevige ontlasting maar verder hebben wij er niet merkbaar last van, regelmatig ontwormen met Panacur is wel verstandig en goede brokjes en natvoer/ vers vlees voeren doen ook wonderen.

Erik was als kitten de 1e die ‘om’ ging en aaien eigenlijk heel spannend maar toch ook wel fijn vond, Karlsson heeft er echt lang over gedaan om pleegvrouwtje te vertrouwen en af en toe vroeg ze zich vertwijfeld af of het wel goed ging komen met Karlsson. Maar de rollen zijn tegenwoordig omgedraaid, Erik is degene die op dit moment terughoudend is en Karlsson ligt ’s avonds heerlijk naast pleegvrouwtje op de bank te kroelen, af en toe bijt hij dan wel even in haar handen want het blijft natuurlijk ook wel een beetje spannend.

karlsson

Karlsson

Wij zijn hier opgegroeid met 2 blafsnuiten en vooral Karlsson is daar dol op, hij ligt het liefst bovenop ze en als hij in ze kon kruipen dan zou hij dat ook doen. In ons nieuwe mandje mag dus best een blafsnuit aanwezig zijn mits die lief is en ook dol op katten is ( en niet als eten hè? 🙄)
Wij zijn hier ook opgegroeid met andere katten, oude, schuwe , kneuzige katten maar ook hebben wij flessenkittens zien komen en gaan. Wij zijn best sociaal eigenlijk maar pleegvrouwtje denkt dat wij in een huis waar wij de enige katten zullen zijn veel meer naar ons menselijk personeel toe zullen trekken en verder op zullen bloeien in onze rol als knuffelkat.
Als je ons wel ziet zitten en ons komt bezoeken dan moet je dus niet verwachten dat er meteen een ‘klik’ is, misschien verstoppen we ons zelfs wel, zelfs pleegvrouwtje kan ons niet zomaar pakken en aaien, daar is echt wel iets lekkers voor nodig en soms moet daarvoor zelfs de ‘firma ‘List en Bedrog’ ingeschakeld worden. Wij bepalen zelf wanneer wij geaaid willen worden en je zult echt je best moeten doen om ons vertrouwen te winnen voor we zelf aaitjes komen halen.

Verder zijn wij best rustige, luie katten, een beetje stimuleren door spelen met een hengeltje of laserlampje is dus wel goed voor ons en natuurlijk ook prima voor het opbouwen van de band tussen jou en ons ☺

We willen nog even zeggen dat pleegvrouwtje echt heel veel moeite heeft met het naderende afscheid en nu al een brok in haar keel heeft, ze is bang dat mensen er te licht over denken en heeft gemerkt dat mensen de verhaaltjes vaak niet goed lezen en ook denken dat de verlegen, schuwere snuitjes binnen een paar weken na adoptie al op schoot liggen. Pleegvrouwtje zoekt voor ons dus een gezellig, liefdevol mandje met personeel dat ervaring heeft met schuwe snuitjes en over veel geduld beschikt, die echt beseffen waar ze aan beginnen en het een uitdaging vinden om met ons hun leven te gaan delen.

Wij zijn geen tuin gewend, wij kunnen dus prima als binnenkat leven. Een degelijk afgezette tuin of balkon zullen wij natuurlijk best op prijs stellen, veiligheid voor alles…

Ben jij diegene die ons vertrouwen wil winnen en zijn/ haar leven met ons wil delen stuur ons dan een mailtje naar mail@stichtingpoezensnuitjes.nl waarin je iets over jezelf en je ervaring met bange poepertjes vertelt, wij wachten geduldig af. Wij verblijven nu in Dieren.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

.

.

Doris en Demi (besproken)

.

.

zie ook Voorwaarden voor Plaatsing

.

.