Hoe gaat het met…?

Onze gastgezinnen vinden het altijd geweldig om updates te krijgen over hun exopvangers.
Wij willen jullie delen in dit plezier en daarom hebben we deze rubriek gemaakt.
Verhalen en foto’s van exopvangers zijn dus altijd welkom.

1 november 2020
Santos

santos3

Hoi pleegvrouwtje Sanne, eventjes een berichtje van mij Santos 😺 Alles gaat goed met mij hoor. Mijn personeel zorgt goed voor me ik eet me buikje rond hoor hier met mijn eigen voer en dat van Indy ook 😋 Maar van Sandra mag ik dat niet meer doen, ik snap dat niet helemaal, dus Sandra geeft ons nu maar los van mekaar eten en als Indy haar eten krijgt moet ik terug naar mijn eigen bakje. En de gang op.

Ik slaap elke nacht bij Sandra op bed vind ik zo gezellig en ik ben ook al een paar x onder de dekens gekropen 😻 lekker warm hoor en ik ben gek op knuffelen ’s nacht en ik vind het dan ook niet erg als Sandra me “kusjes” ( zei zegt dat het dat zijn ) geeft overdag vind ik dat maar eng hoor.

Indy vind mij heel lief maar toch best heel druk zegt ze Sandra noemt me ook wel eens stalker, nou moe, wat is dat nou weer ik wil gewoon gezellig bij Indy op d’r bak als ze erop zit en dan lig ik recht voor het luik ja dan krijg ik wel op mijn donder van haar maar de volgende x die ik het gewoon weer hoor, waar zij is ben ik. Balkon zit ik meestal als Indy er ook zit maar niet zo vaak alleen. 
Als Indy wordt geborsteld ben ik er als de kippe bij vind ik ook zo heerlijk 😻..
Nou Sandra stuurt je nog wat foto’s van me door zodat je kan zien dat ik uhh beetje gegroeid ben 😻

santos6
Doeiiii 🐾🐾 Santos

9 oktober 2020
Spook, Noutje en Pixel

Het was begin augustus 2018 toen we besloten weer een 3e kat te nemen.
We hadden voorheen 3 katten, een Blauwe Rus, een Cypertje en een zwarte Europese Korthaar. De Zwarte Europese Korthaar die we hadden is op vrij jonge leeftijd overleden aan een hartruis en nierfalen. 2 Katten bleven er dus over in ons gezinnetje maar nu was het weer tijd voor een derde.
Onze zoektocht begon op internet, al snel kwamen wij terecht op de facebooksite van Stichting Poezensnuitjes. We vonden dit een supermooie stichting met het hart, van al de vrijwilligers, op de juiste plaats.
Na een tijdje kwamen we foto’s tegen van een ontzettend leuk zwart poesje en ze heette Zwartje.
b5020968-1640-4144-b874-da49ab00f4a368f1d5f9-b692-4c24-b61b-f1f5694d3e03
We waren eigenlijk direct verliefd op haar want ze deed ons denken aan ons eerdere zwarte poezensnuitje. Niet lang hierna hebben we contact opgenomen met Stichting Poezensnuitjes en werd een afspraak gemaakt om kennis te maken.
Zwartje woonde bij pleegvrouwtje Jannie in Velp dus zijn we daar op bezoek geweest.
Er was direct een klik en dus werd de afspraak gemaakt om Zwartje een week later op te gaan halen en haar bij ons, per september 2018 een gouden mandje te geven. Wel besloten we haar een andere naam te geven, de fel gele ogen en haar zwarte vachtje kwam bij een bepaalde lichtinval een beetje spook achtig over dus besloten we haar Spook te noemen.
a9b8d47a-d50a-41b1-8fb3-b874af8fa46d

Spook is intussen uitgegroeid tot een mooie volwassen poes die houdt van spelen, ondeugend zijn maar vooral ook knuffelen…… Ook vind Spook het heerlijk om lekker buiten in de afgesloten achtertuin achter beestjes aan te jagen of om lekker te chillen en te kijken wat de andere poezensnuitjes allemaal aan het doen zijn.

a68a5b48-cb15-4185-99f7-8dc4e7c8ba92

Natuurlijk bleven we in contact met Stichting Poezensnuitjes en we volgden de Stichting ook nauwlettend op Facebook. Hierdoor kwam het dat we een aantal maanden later wederom een ontzettend leuk en lief poezensnuitje tegenkwamen. We waren op slag verliefd…….keken elkaar aan en ja, ook deze poezensnuit wilden we graag een gouden mand bieden, dit zou ons huisje compleet maken, 4 poezensnuiten heerlijk……

f052c0b6-5d90-4e40-b400-d39a1f1d1faa

Al vrij kort daarna volgde er een kennismaking per mail met pleegvrouwtje Bianca en werd de afspraak gemaakt dat we een klein maandje later, eind juni 2019, na onze vakantie, Noutje zouden ophalen en ook haar een gouden mandje zouden geven. Ze zou het vriendinnetje gaan worden van Spook (Zwartje), en de andere 2 snuitjes die we al hadden.

bb2df451-d2c3-4d32-a467-24a77e0b087c

Tijdens onze vakantie kregen we een mail van pleegvrouwtje Bianca dat het niet zo goed ging met Noutje, ze had diarree en was gestopt met eten. We zouden dus nog even geduld moeten hebben met haar tot ze weer beter was en weer aangesterkt zou zijn. Dit was voor ons geen probleem, het gouden mandje stond voor haar klaar en zodra ze beter en aangesterkt was zouden we Noutje ophalen.

Helaas werd Noutje zieker en zieker. Elke dag medicatie en vele bezoeken aan tante Judith, de dierenarts, die erg veel geld kosten. We besloten om een inzamelingsactie te houden via Facebook om geld in te zamelen om de dierenartskosten voor Noutje te kunnen betalen. Dit heeft het ongelooflijke bedrag van ruim €1750,- opgeleverd. Overweldigend waren alle reakties en donaties, we waren zo blij, hoopvol en dankbaar…..

c31e93df-7b15-4e92-9fab-4311643b869a

Maar toen, een gitzwarte dag. 29 juli 2019 in de avond….We kregen een mail van pleegvrouwtje Bianca dat Noutje overleden was. Ze had de diagnose FIP gekregen en hier is niet tegen te vechten. O wat een verdriet hadden we. Ook pleegvrouwtje Bianca was er helemaal kapot van. Toch moesten zowel wij als pleegvrouwtje Bianca verder. Noutje had, in overleg met ons, een mooi plekje gekregen in de achtertuin van Bianca, bij de vogeltjes, waar Noutje zo gek op was. Ook voor het geld wat we ingezameld hadden om de dierenartskosten voor Noutje mee te betalen werd een doel gevonden. Dit zou gestort worden in de Klaaspot, een spaarpot binnen de stichting die speciaal is om dure medicatie voor ernstig zieke poezensnuitjes te kunnen betalen. Een foto van Noutje staat bij ons ter nagedachtenis in de kast bij andere foto’s van poezensnuitjes van ons die over de regenboogbrug gegaan zijn. Wel werd door ons afgesproken dat als de rust een beetje teruggekeerd was dat wij een keer bij Bianca langs zouden gaan in Nijmegen om het verdriet te delen en om de laatste rustplaats van “onze” Noutje te bekijken.

29d6cf22-5c59-4b33-a605-b861a8d60d68

Zo werd na een poosje een afspraak met Bianca gemaakt om een bakje koffie te gaan drinken en bij het grafje van Noutje te gaan kijken. Eind augustus 2019 stapten we dus vanuit onze woonplaats Hendrik Ido Ambacht in de auto om naar Nijmegen af te reizen. We hadden voor de poezensnuitjes die bij Bianca zaten een mooi pakket met voer, snoepjes en speeltjes ingepakt en meegenomen wat met veel liefde in ontvangst genomen werd door Bianca en de snuitjes aldaar.
Nadat we persoonlijk kennis gemaakt hadden met Bianca en de poezensnuitjes die daar aanwezig waren zijn we naar het grafje van Noutje, in de tuin gegaan en hebben we haar onze laatste groet gebracht. Hierna een tijd met Bianca gesproken onder het genot van een kop koffie.

fee34f8d-af48-42c4-9534-ea5974495e33

Tijdens de koffie kwam er een bang, mager en ziekelijk poesje tevoorschijn die we op Facebook al een paar keer voorbij hadden zien komen. Ze had zich schuil gehouden toen wij binnen kwamen omdat ze zo angstig was. Ook dit was een diarree poesje en voor haar leventje werd ook gevreesd. Ach, wat een zielig hoopje ellende was dit poesje, de tranen schoten in onze ogen. Bianca keek ons aan en wij keken Bianca aan en eigenlijk hoefden we niks tegen elkaar te zeggen. Mocht het zo zijn dat dit poezensnuitje haar diarree zou overwinnen en weer gezond zou worden dan zouden wij Pixel, dit is haar naam, een zo als Bianca dit heel mooi verwoorde diamanten mandje geven. Natuurlijk zou Pixel onze Noutje niet kunnen vervangen, die zit diep in ons hart maar Pixel zou wel een heel mooi leven in een diamanten mand kunnen krijgen met onze andere poezensnuiten.

3da5c660-6191-4f79-b216-57088bc9f740

Gelukkig knapte Pixel, in tegenstelling tot Noutje, wel op en sterkte ze snel aan. Eind september 2019 kregen we een berichtje van Bianca dat Pixel zover was opgeknapt en aangesterkt dat ze mocht verhuizen. Ze was zelfs haar koffertje al aan het inpakken wat niet mee viel want wat moet een jonge dame die gaat verhuizen allemaal meenemen????
Tja dit is erg lastig allemaal maar in samenwerking met de andere poezensnuitjes bij Bianca en Bianca zelf had Pixel haar koffertje toch klaar staan toen wij haar kwamen halen op 22 september 2019.
Ze vond het allemaal erg eng, opgesloten worden in een reismand, een uur in de auto in het donker en dan losgelaten worden in een vreemd huis met rare luchtjes en wat nog veel erger was….. Andere poezensnuiten die Pixel niet kenden. Dit was dus een gegrom en geblaas al om. Pixel liet het letterlijk lopen van angst. Gelukkig waren we een paar dagen vrij van het werk zodat we de boel goed in de gaten konden houden en de poezensnuiten rustig konden laten wennen aan de nieuwe situatie.
15c9f68c-49d9-4a0c-a029-ed39c6da601e
Al snel werd Pixel wat rustiger en ging het met de andere poezensnuiten ook wat beter. Nadat Pixel een weekje in huis was, volgde er een nieuwe verrassing. Verwacht maar toch onverwacht kwam er nog een kitten in huis…… Toen waren er 5 snuiten. Weer een gewenningsperiode voor allemaal.
0216f89e-1f78-42e9-876e-34acb903824c
Na een paar weekjes was de rust teruggekeerd en waren al poezensnuiten aan elkaar gewend. Pixel had al een vriendinnetje gevonden, het laatst bijgekomen kitten, een Blauwe Rus die net zo jong is als Pixel genaamd Zhiva. Dikke vriendinnetjes, ze vliegen samen door het hele huis heen en halen doldwaze streken uit. Als Pixel en Zhiva moe zijn van het spelen slapen ze ook graag saampjes.
b7fb45fd-78f7-44c0-9d2c-be7ac8ecbac3
Pixel heeft intussen ook Spook gevonden. Alsof Spook en Pixel begrijpen dat ze samen bij Stichting Poezensnuitjes vandaan komen zijn dit onafscheidelijke vriendinnetjes geworden.
Alles wat Spook doet wil Pixel nadoen en het liefst kruipt Pixel de hele dag bovenop Spook die het meestal wel goed vindt. Spook is intussen een beetje een moederfiguur voor Pixel geworden. Waar de één is, is de ander ook in de buurt.
12412205-4125-4d3d-b5be-4361d8c8431c
Intussen is het oktober 2020 in een heel raar Corona jaar. Gelukkig zijn wij met onze poezensnuitjes nog steeds gezond en hebben geen ziekteverschijnselen (gehad).
Een jaar verder met nu geen kittens meer maar allemaal, 5 stuks, (jong) volwassen katten in huis. Heerlijk genieten van de ondeugende streken die al onze poezen snuiten uithalen en de heerlijke kroelbuien van de dames.
295bd050-55a2-44b4-937f-7c973c12a0d5
Genoten van de zomer waarin de katten heerlijk buiten in de tuin achter alles wat vliegt en beweegt konden jagen en menig vliegje en libelle verschalkt hebben. Langzaam maar zeker is het buitenseizoen weer voorbij en vinden de snuitjes het te nat en te koud worden om buiten te spelen.
37e9621f-17ab-4830-b29f-dc4d7b152bf7
Dit is natuurlijk een goede rede om binnen in huis de boel weer op stelten te zetten en in huis te spelen. Maar doordat het wat kouder en vroeger donker wordt is het ook heerlijk om
’s-Avonds lekker met elkaar of met ons te kroelen. Heerlijk nestelen de poezensnuiten zich dan in je nek of op een plaid op de bank of op schoot om dan heerlijk spinnend en snorrend in slaap te vallen en te dromen van alle ervaringen die die dag weer voorbij gekomen zijn.
af3fd7cd-8452-4387-8bc6-6f0f6a356c74
Zoals uit bovenstaand verhaal te lezen is hebben we de laatste anderhalf jaar best veel meegemaakt met onze poezensnuitjes maar zoals het nu is zijn we helemaal gelukkig en compleet en voor zover we de poezensnuitjes taal begrijpen zijn de poezensnuitjes ook helemaal blij en tevreden. We hopen dan ook nog lang plezier van onze snuitjes te hebben. Aan onze verzorging en liefde voor de snuitjes zal het in ieder geval niet liggen……
Martin en Darja Buitendijk

…….

30 september 2020
Jop en Jade

Hoi hoi Jop & Jade hier!
Op zondag 21 Juni hebben wij onze nieuwe personeel ontmoet en mochten meteen mee naar ons nieuwe gouden mandje hélemaal in Bovenkarspel!
De eerste paar weken moesten wij erg wennen aan de nieuwe situatie en was onze veilige haven onder de bank, maar gelukkig mochten wij samen als broer&zus naar ons nieuwe huisje.
image1

Ons nieuwe personeel wist vooraf dat wij helden op (witte) sokjes waren en veel geduld, tijd en aandacht nodig zouden hebben. Geluiden waren eng, dichtbij komen en aaien kon eigenlijk alleen als wij ons diner voorgeschoteld kregen. Stukje bij beetje voelden wij ons steeds meer op ons gemak, lieten wij ons steeds meer aaien want dat is eigenlijk best prettig! Wij doen alles samen, slapen, eten, op de kattenbak – niets gaat alleen!

image3

 Wij zijn echte ontdekkers, jagers, boeven en knuffelkonten!

Jade is een grote knorrepot die hoor je van een grote afstand al prrrrr’en! Zij besluipt haar broer Jop maar al te graag en vliegt vaak als een dwaze door het huis – doluurtje!
De gordijnen en een grote bloempot hebben daar reeds kennis mee gemaakt.
In de avond is het chilltime en dan kruipt ze heel graag bij je op schoot en laat zij zicht uitgebreid aaien.

image4

Jade een gezellig thuiswerk hulpje

image2

Jop is een goedzak en een knuffelkont die laat het kaas echt van zijn brood eten door zijn zusje Jade. Zo nu en dan komt hij op schoot, maar het liefste ligt hij naast je op de bank tegen je aan. Aaien wilt hij het liefste onder zijn kin… ’durf niet te stoppen’ ! Ook loopt hij je vaak voor de voeten met als resultaat dat je bijna over hem struikelt.

image5

Jop tijdens het gouden uurtje!

Kortgeleden zijn wij geneutraliseerd, en de dierenarts heeft goed voor ons gezorgd.
Onze tweede vaccinatie hebben wij gekregen en krijgen af en toe een vies pilletje tegen wormpjes. Het gaat echt geweldig goed met ons en zijn heel blij met de liefde, aandacht & geduld welke wij krijgen van ons personeel Mike & Mandy. Ondanks dat wij soms best stout kunnen zijn, nemen zij dat voor lief.
image6
Dikke Knuffel van Jop & Jade
………..

27 september 2020
Kiki&Lola (Rozalee&Lynah)

lynah

Hallo allemaal.
Hier een berichtje van Kiki en Lola. Jullie kunnen ons misschien nog wel maar dan met onze vorige namen Rozalee en Lynah.
rozalee2
Een paar maandjes geleden gingen wij naar onze nieuwe huisje en kregen wij ineens nieuw personeel.
Dat was natuurlijk vreselijk spannend. Zo spannend dat Lola zich had verstopt achter de computer waar de gordijnen overheen hingen. Ze dacht dat het nieuwe personeel haar daar niet zou zien.
Ik, Kiki had me in een mandje verstopt en mijn pootjes voor mijn ogen geslagen. Als ik jou niet zie dan zien jullie mij ook niet.
Na heel veel uurtjes kregen we toch wel erge honger en toen we het bekende geluid hoorden van een blikje dat open gemaakt werd kwamen we toch te voorschijn. Eten gaat bij ons toch boven angst.
De 4de dag ging onze deur open en we waren zo nieuwsgierig dat we samen op pad gingen. Best wel stoer van ons hè.
Elke dag voelden we ons meer op ons gemak en het nieuwe personeel zette ene Bob Marley op aan muziek en gingen bij ons liggen lezen.  Hier werden wij heerlijk relaxed van en al snel lieten we ons meer en meer gaan.
lynah1
Na een paar weken konden we vanuit de keuken ineens naar buiten lopen. De deur stond zomaar open. Weglopen bleek niet te kunnen want er stond een kattenren. Lekker veilig en eindelijk weer echte frisse lucht.
We vinden het zelfs heerlijk om in de regen buiten te blijven. Lola laat zich gewoon neervallen op de grond in de plassen en dan spring ik boven op haar. Vrouwtje personeel is soms net klaar met schoonmaken als we al glibberend en glijdend door het huis rennen met onze vieze poten. Ik Kiki vind het namelijk super leuk om de plantenbakken uit te graven. Vrouwtje personeel kijkt dan niet blij maar mannetje personeel loopt dan heel hard te lachen. Dus het zal wel goed zijn.
rozalee
Lola is wel een stoerdere meid dan ik ben. Ik schrik nog wel snel en laat mij niet overal zomaar aaien. Lola ploft voor iedereen neer op haar rug met haar poten omhoog. Zo zijn we niet opgevoed hoor!!
lynah2
Er is best vaak visite van het personeel in huis. In het begin vonden we dat eng en gingen we lekker rustig boven liggen.
Nou blijkt het dat als we beneden komen we snoepjes krijgen van al die vreemde mensen. Ja hee…dan blijf je natuurlijk jezelf niet verstoppen hè.
Ik pak ze nog niet aan van vreemden hoor. Leg ze maar op de grond dan kom ik ze zelf halen.
Lola moet zich zo uitsloven. Die gaat op haar billen zitten en dan geeft ze met haar pootje een tikje aan de hand met het snoepje. En dan eet ze het uit die hand. Pfff ik eet wel gewoon van de grond. Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg.
rozalee1
Oh ja mannetje personeel heeft de kattenren 2x zo groot gemaakt voor ons. We vinden het zo lekker buiten dat ze ons nog meer wilden verwennen. En een kattenluik zodat we zelf uitmaken wanneer we naar binnen en buiten gaan.
Ik denk dat we nog wel een tijdje willen blijven en we hoorden vrouwtje personeel zeggen dat ze ons voor geen goud meer kwijt wil.
Dat zit dus wel goed.
lynah3
Groetjes Kiki en Lola.

30 augustus 2020
Polle en Junior

polle12

Hallo, hier Junior met een update voor Hoe gaat het nu met??
Weten jullie nog wie ik ben? Misschien herinneren jullie je nog wel het verhaal van mij dat ik mijzelf verkocht??? Dat was een maand of 9 geleden, toen was ik nog een bang katertje…verstopt in de krabpaal bij pleegvrouwtje Liesbeth. Vooral niet in het zicht komen van die mensensnuiten die voor Polle op bezoek kwamen….Maar ja toen werd ik gekriebeld……en was ik om en mocht ik met Polle mee naar Emmy en Plops!
En aangezien dit een feestweek is dacht ik, ik schrijf even een verhaaltje voor jullie, dan hebben we tenminste niet voor niets voor dat fliepsding geposeerd
En waarom een feestweek? Nou morgen
is het zwarte kattendag en als ik een eigen feestdag heb ga ik dat wel vieren natuurlijk! En woensdag wordt Polle 1 en dan krijgen we vast allemaal wel wat lekkers….!
Zoals jullie kunnen zien ben ik inmiddels wel een grote zwarte kater!
polle7
En heb ik ook mijn eerste verjaardag mogen vieren! Wel jammer dat ik maar 1 keer per jaar jarig
ben….dit lust ik best vaker
polle3
Wij zijn allemaal dol op dozenpolle1
Maar ik help ook graag in de keuken hoor! Heel handig vinden de mensensnuiten dat zo’n extra vloerkleedje tijdens het koken…..
polle5
In de tussentijd zorgt Polle er dan even voor dat de stofzuiger goed zijn werk doet…
polle11

Daarna kunnen we dan weer bij Plops op vogeltelcursus! Dat kunnen we heel goed samen! En is ook
een favoriete bezigheid van mij! Ik ben er erg druk mee en geef ze ook namen zodat ik tenminste veel tegen ze kan kletsen!
polle
​We slapen sowieso allebei graag bij onze nieuwe vriendin Emmy!
polle4
Maar we zijn ook nog steeds verliefd op elkaar
polle6
Polle wil ook graag nog even laten zien dat ze Beesies heeft! Daar kan ze druk mee door het huis lopen en daarbij ook veel geluid maken! Maakt niet uit of dat overdag of ‘snachts is…. Aldus Polle, de mensensnuiten denken daar soms anders over…..dan moet ik de volgende nacht heel hard zoeken
naar de verstopte reservevoorraad…
polle8
Kijk, de baas kroelde mij dus stiekem bij de 1e
kennismaking…..maar hij doet dat gelukkig nog steeds!
Want eigenlijk ben ik gewoon een grote knuffel en geniet ik er ontzettend van!
Nou, dat was het weer even! Ik ga me weer laten kroelen!Tot de volgende keer!
polle2
Groetjes van Junior en mijn harem Polle, Emmy en Plops!

 

.

14 augustus 2020
Pim en Sjaak (Zeno en Zjefke)

pim7

En hoe is het nu met….. Pim en Sjaak (Zeno en Zjefke)

Vijf jaar zijn de broers nu bij ons in huis en regeren zij de boel. Toen ze nog jong waren deden ze heel veel dingen samen en kropen ze lekker bij elkaar om een tukkie te doen, of gewoon lekker tegen elkaar aan te liggen, of voor een gezamenlijke wasbeurt. Dat is nu wel anders.

Eten doen ze nog steeds gezamenlijk en als ze even moeten wachten op hun brokjes lebberen ze elkaar nog wel even af, maar dan is het wel weer genoeg geweest. Als ze samen op het voeteneinde van ons bed liggen, of met ze tweetjes genieten van de warmte in de kas ‘gedogen’ ze elkaar min of meer.

Ik heb al eerder aangegeven dat Pim een lange afstandsloper is. Dat is hij nog steeds. Vooral bij lekker weer. Deze winter kroop hij ‘s avonds meestal lekker op schoot, maar nu het weer lekker warm is trekt hij er weer op uit. Hij laat zich niet tegen houden door slecht weer. Waarschijnlijk heeft hij wel z’n schuilplekken, maar het komt ook regelmatig voor dat hij kletsnat, mekkerend, binnen komt en zich dan eerst droog moet poetsen.

Ontmoetingen met andere katten lopen voor Pim niet altijd goed af. Hij heeft nog steeds niet door dat niet iedereen even aardig is. Het resultaat is dan een kras op z’n kop of weer een extra rafel in z’n oor. Een echte jager is hij zeker niet, maar als hij dan ook wat gevangen heeft mag iedereen het horen. We horen hem dan van ver aankomen met een soort krols gemiauw. En of het nu een rat is die hij gepakt heeft, of het kleinste ieniemienie muisje, hij maakt evenveel herrie.

pim10

Pim is een echte allemansvriend. Hij vindt alles en iedereen lief en aardig en andersom ook. Waar hij ook komt, iedereen moet hem even aaien of knuffelen. Zo heeft hij zijn vaste loopjes langs de buren waar hij kind aan huis is.

pim11

Bij Sjaak werkt het allemaal wat anders. Af en toe een knuffel is prima, maar op schoot? Ho maar. Daar staat tegenover dat hij altijd bij huis te vinden is en het heerlijk vindt om geaaid te worden, door zijn baasjes dan. Van vreemden moet hij niet veel hebben en gaat hij dan ook liever uit de weg. Ook Sjaak wil nog wel eens een lekkere muis vangen. Liefst ‘s nachts, als we liggen te slapen. Hij brengt de muis dan mee naar de slaapkamer om er luidruchtig mee te gaan spelen. Soms weten de muizen te ontsnappen en mag de baas op jacht.

pim12

Sjaak heeft de boel aardig op stelten gezet met een onhandige actie. Een buitenmuur moest opnieuw gestuukt worden en daarom waren ventilatieroostertjes verwijderd. Op een gegeven moment hoorden we hem blèren. Een voorpoot zat tot aan een oksel vast in het gat. Er was geen beweging in te krijgen. Porren met een stokje en het gat groter bikken werkten averechts. De stress werd alleen maar groter. Ook Pim kwam op z’n geschreeuw af en begon lekker mee te blèren. Ook wij begonnen te stressen en wisten echt niet wat te doen. Sjaak had duidelijk veel pijn, maar wat te doen. Ik bedacht toen om de dierenarts te bellen met de vraag om Sjaak een roesje te geven. Het woord “dierenarts” deed wonderen en Sjaak kwam kwam gelukkig zelf los. Hinkend kroop hij weg onder een struik. Gelukkig zijn katten taai en viel de schade mee. Sterker nog…… een half uur later zat hij weer vast in hetzelfde gat! Ik was toen wel een beetje boos op ‘m. Gelukkig kwam hij toen wat makkelijker los. De gaten hebben we natuurlijk direct afgedicht.

Gelukkig zijn niet al hun acties even spannend. Vandaag was het bijzonder warm weer en Sjaak was dan ook op kikkerjacht rond onze vijver. In zijn enthousiasme was hij even vergeten dat je kikkers niet na moet springen. Resultaat: een grote plons en een nat pak voor Sjaak.

pim9

Zoals je hier kon lezen maken we genoeg mee met onze mannen. We zijn dan ook nog steeds hartstikke gek met ze.

.

11 maart 2020
Charlotte

foto7

Even een update van onze lieve poes Charlotte voor de rubriek : hoe is het nu met…met Charlotte gaat het erg 👍 goed.

foto2

Samen met haar broertje William is zij bij ons komen wonen in oktober 2019. Zij was eerst een wat verlegen meisje maar nu is zij ontzettend lief voor ons. Zij weet ook precies wat zij wel en niet wil maar dat is juist ontzettend leuk aan haar.

Ook spelen wij veel met haar en apporteert zij een balletje en brengt dat terug naar ons (net als een hond)! 😁.

foto4

Helaas is haar lieve rode broertje William verleden jaar augustus overleden. Zij waren twee handen op een buik. Gelukkig heeft Charlotte haar leven weer goed opgepakt na het verlies van haar broertje.

Bij deze wil Charlotte ook de groeten doen aan haar bonusmama Bianca van stichting Poezensnuitjes en aan haar broertje en zusje Harry en Megan. 😻😻

24 februari 2020
Beau (Basha) en Pixie (Wieke)

20200208_100624

Hallo Beau (Basha) hier, ik zie het personeel regelmatig lezen over hoe het met iedereen gaat en dacht laat ik dan ook eens wat vertellen over hoe het gaat !
Sinds november wonen we in Purmerend,  (we waren daarvoor supergoed door Sanne opgevangen)het was wel even wennen aan een huis met drie man personeel zeg maar,  wat een drukte zég…..we hadden ons mooi verstopt onder het bankstel , s nachts uiteraard wel eten!!!
Na een week vond ik het wel wat krap worden en kwam ik er als het donker was af en toe onder vandaan.  Zo leuk om te zien dat het personeel zich niet durfde te bewegen joh!! 😂😁
20200115_192144
Nog een week later bleef ik er gewoon onder vandaan en ben ik onder de salontafel gaan wonen en durfde me af en toe aan te laten halen!! Ik durfde zelfs even op schoot. Mijn voorkeur is heel voorzichtig benaderd te worden en zachtjes kriebelen.  Heel af en toe wil ik over mijn buik geaaid worden.
20200207_110032
Ja zeg Beau nou even aan de kant , ik wil ook vertellen!
Pixie (Wieke) hier, ik heb iedereen toch maar mooi in de maling genomen joh!!
Ik heb net gedaan of ik een lief schattig bescheiden poesje ben, en ze zijn erin getrapt!! Moeten jullie ook proberen….
Als je eenmaal binnen bent kun je na een tijdje gewoon jezelf zijn!
Het personeel noemt me regelmatig een draakje omdat ik alles doe wat eigenlijk niet zou mogen. (ik hoor ze wel eens zeggen dat er ‘boven’ zes exemplaren elkaar aanstoten en klagen over wat wij allemaal doen en hebben,op tafels zitten bijvoorbeeld )
Als er iets nieuws moet gebeuren stuur ik eerst Beau er op af en als zij heelhuids terug komt of niet verdwijnt dan ga ik ook of pik het in!! (mandjes/eten/ knuffel handen)
Oja ze hadden een krabpaal voor ons gekocht,  nou daar maakten we uiteraard geen gebruik van. Nou komt hier het personeel van Bella & Deysi hier over de vloer, dus paal daarheen en wat doen die oelewappers, die gaan er meteen op en in liggen….
IMG-20200223-WA0000
Bella en Deysi(Kanti)
Met het personeel  vind ik het leuk om te voetballen,  veren aan een stokje vinden we niks, we zijn we kieskeurig!
Oja we hebben ze er van overtuigd dat wij s avonds recht hebben op snoepjes!! Zijn ze nog in getrapt ook😉😉😉
Hopelijk hebben jullie wat tips die je uit kan proberen bij jullie personeel, te lang onder de bank is erg saai (ik heb het overdag bijna 6 weken vol gehouden), nu kom ik er niet meer hoor!
IMG-20200220-WA0007
Hoogachtend prinses Beau en prinses Pixie 🐾🐾

.

23 februari 2020
Otje, Monster en Ruby

otje
Otje

Helaas heb ik niet zo’n goed nieuws te melden over jullie ex-opvangertje en onze allerliefste Otje. De dierenarts heeft gisteren bevestigd wat ik zelf al enige tijd vermoedde; Otje is doof 🙁
Het gaat om een aangeboren variant die waarschijnlijk in de loop van de tijd erger is geworden en de kans is dan ook groot dat het minimale beetje gehoor dat hij nu nog heeft, binnenkort ook is verdwenen. We merkten dat Otje de laatste tijd nog harder miauwde dan anders (echt bizar hard!), erg onrustig en angstig was en om de haverklap van schrik de kast indook. Nu helpt het niet dat we twee maanden geleden zijn verhuisd wat natuurlijk ook de nodige onrust geeft en wat een totaal nieuwe omgeving voor de katten betekende.
Maar de afgelopen week was Otje echt zichzelf niet meer; van een altijd relaxte spelende kat naar een compleet verstarde paniekkater. Meest opvallend was dat hij niet meer reageerde op de rammelende etensbakjes of te angstig was om te eten (hij zat continu om zich heen te kijken). Otje is normaal gesproken namelijk een lekkerbek met een buitengewoon goede eetlust dus dit was zo niet Otje.
image7
Dus gisteren naar de dierenarts gegaan met de mededeling dat Otje van het padje is (een betere omschrijving was er niet) en het idee dat hij niet goed hoort. Een eerste testje door een gietijzeren emmer hard op een tegelvloer te laten kletteren was al duidelijk. Iedereen tegen het plafond van schrik, behalve Otje want hij reageerde totaal niet. De dierenarts heeft hem uitgebreid onderzocht, nog meer testjes gedaan en de conclusie; een kerngezonde kat maar wel doof. Zijn buiten- en middenoor zagen er prima uit, de oorzaak zit in het binnenoor.
Nu vallen er veel kwartjes op zijn plek; Otje die niet reageert op de stofzuiger, Otje die wel tegen het plafond schiet van schrik als je hem aait tijdens het slapen of als je hem aanraakt zonder dat hij je ziet. En ook waarom Otje niet op het geluid van rammelende etensbakjes reageert maar wel op het zien van de etensbakjes. Stom dat we dit niet eerder door hadden, maar hij is hartstikke jong en geen witte kat met blauwe ogen dus dan denk je daar niet zo snel aan.
Gelukkig weten we nu wat er aan de hand is en kunnen we hem helpen om – ondanks zijn doofheid – een heel fijn, relaxed leventje te hebben. Hij blijft lekker binnen totdat we de tuin hermetisch afgesloten hebben en we zijn gisteren direct begonnen ons gedrag aan te passen aan Otje’s doofheid. Monster en Ruby vinden het overigens maar raar, die stampende mensen In huis die voor een kat staan te zwaaien en allerlei handgebaren maken 😂
Otje is ondertussen nog wel wat van slag (hij schrikt heel snel) maar door de eerste aanpassingen van ons en in huis (meer met licht werken ipv geluid), gaat het een dag na de diagnose al een stukje beter. Die lieverd pakt het snel op en hij heeft vanochtend vol enthousiasme (en luid smakkend want dat hoort hij ook niet 😉) zijn etensbakje leeggegeten. En daarna die van Ruby ook haha…. Dus met veel liefde en geduld gaat het helemaal goed komen 😊
ruby
Ruby

Hierbij nog wat foto’s van ons kattentrio! Ze komen inmiddels bijna 2 maanden niet meer buiten en tot onze grote verrassing blijken ze dat helemaal niet erg te vinden. Vooral Ruby (voorheen altijd buiten) heeft ons verrast, ze vindt het binnen hartstikke gezellig. Ze geeft de hele dag kopjes aan alles en iedereen en ze kletst de oren van ons hoofd.

monster
Monster

Monster vindt het ook prima, hij waakt bij de voordeur (hondse trekjes haha) maar verder doet hij vooral zo min mogelijk. Behalve slapen en eten 😹

UPDATE:

Ben ondertussen ook van alles aan het lezen over dove katten en alle tips op Otje aan het uitproberen. Dat werkt goed! Otje is slim, hij pakt het snel op 😻
En slimme Otje vindt al die extra vertroetelacties van die gekke mensensnuiten een uitstekende kans om nog wat kattensnoepjes af te troggelen. Samen met Ruby als partner in crime. Ze weten heel goed hoe ze ons kunnen inpakken 😉 Monster wacht ondertussen op het geluid van de snoepjespot om dan met veel herrie van zolder te komen rennen. De enige beweging die hij uit zichzelf maakt 😹
Hartelijke groeten,
Liesbeth

.

24 januari 2020
Kaylo (Bollie Wollie) en Mickey (Parel)

Even een berichtje van ons hoe het nu gaat, want ons baasje en vrouwtje zagen dat de laatste mail dateerde van april 2019  🙀

Wij zijn Kaylo (Bollie Wollie) en Mickey (Parel) en hebben bij pleegvrouwtje Sanne gezeten.

IMG_3627

Mickey is kampioen in gekke poses aannemen. 😹
IMG_3126
Kaylo heeft de dolle 5 minuten
IMG_1829
Baasje & vrouwtje kochten een waterfontein voor ons. In het begin

natuurlijk super interessant, maar we zijn er heel erg blij mee!

IMG_2750

Even gek doen onder het gordijn

IMG_3561

Met kerst kregen we wat lekkers! Kaylo: ‘Baasje, schiet op! Ik heb honger!’  😸

IMG_3231

Mickey gaat liever onder het dekentje en kussentje liggen dan erop

IMG_4076

Zoveel speelgoed om mee te spelen, Kaylo kan even niet kiezen
IMG_4181
Lekker rauzen over de bank.
IMG_1646
Van al dat spelen wordt je moe

IMG_3379

Mickey ook in dromenland

IMG_4238
En als vrouwtje ziek is, dan het vrouwtje vergezellen in bed.  😻
IMG_4297
Verstoppertje achter de kussens van de bank

IMG_3016

Hadden baasje en vrouwtje laatst ineens een kindersnuit in huis om op te
passen! 🙀 Ik wist maar niet wat ik er mee moest.
IMG_4372
Nu gaan we verder met spelen, eten en slapen 😸 Tot de volgende keer!
Pootjes van Kaylo & Mickey 🐾
.
.
.

8 januari 2020
Lucy en Pip (Leia & Stephany)

c56a6898-724c-4011-be33-1e45f54db5fe

Het is bijna een jaar geleden dat Lucy & Pip (vroeger Leia & Stephany) verhuisd zijn naar Rotterdam, en ze miauwen inmiddels al met een natte T. In dat jaar zijn ze veranderd van twee kleine bange poesjes naar twee lieve aanhankelijke dames.

Ze komen graag op schoot liggen en ook slapen ze graag bij ons in bed. Vooral de buikkriebels zijn erg in trek! Ze laten zich graag voor je voeten op de grond vallen en kijken je dan smekend aan of je alsjeblieft even op het buikje wil kriebelen.

852f279b-0374-41e6-971d-33876a5e436c

Ze zijn echte partners in crime, liggen ze niet ergens samen te knuffelen, dan zijn ze wel ergens samen iets in hun schild aan het voeren. Ze hebben ook recent ontdekt als ze miauwen, dat we dan terugkletsen. Vooral Pipje staat vaak open voor een goed gesprek.

01d5b2d9-411e-4a66-bf40-cbac15895299

We zijn iedere dag nog steeds super blij met de meisjes en we weten zeker dat zij ook dolgelukkig zijn met ons. 

Liefs aan iedereen bij Stichting Poezensnuitjes en een speciaal kopje van allebei de dames voor pleegvrouwtje Yvonne. 

Groetjes Jasmijn & Patrick

..

27 december 2019
En hoe is het nu met…… Pim en Sjaak (Zeno en Zjefke)

pimsjaak

Hallo Bianca, het is de hoogste tijd voor een update over het wel en wee van de broertjes Pim en Sjaak. Gelukkig is er van “wee” geen sprake en is eigenlijk alles “wel” voor de heren. De winter komt er aan, dus hebben zij hun winterjassen weer aangetrokken. Het zijn net kleine beertjes. Wat een verschil met de zomer. Dan zijn ze echt mooi slank en vragen we ons nog wel eens af of we ze wel voldoende voeren.

We hebben ze in de zomer van 2015 bij je opgehaald, ze maken dus alweer ruim vier jaar de buurt onveilig. We kijken nog weleens naar foto’s uit die tijd, wat een hummeltjes waren het toen!

Hoewel het twee broertjes zijn (ze hadden in ieder geval dezelfde moeder) verschillen ze van uiterlijk en gedrag als dag en nacht. Pim is uitgegroeid tot een forse rode knuffelkater, die alles en iedereen lief en aardig vindt.

Sjaak is een stuk kleiner gebleven, heeft meer een poezenkopje en is veel feller dan Pim. Pim krijgt dan ook nog wel eens een tikkie van Sjaak. Na een tijdje is Pim dat helemaal zat, dat geeft hij Sjaak een enorme knal en gooit hem vervolgens letterlijk het huis uit. Voor een tijdje is het dan weer duidelijk wie de echte baas in huis is.

Ook deze zomer was Pim weer hele dagen en nachten op pad. We vonden het dan weer prettig als hij ‘s ochtends z’n bak met brokjes kwam leeg eten. Wij hebben geen idee waar hij al die tijd zit. Het zou ons wel leuk lijken om hem eens een GPS-zendertje om te doen. Sjaak is nooit ver weg en drentelt het liefst de hele dag om ons heen.

Nu het weer nat en koud is, gaat Pim vooral ‘s nachts de hort op. Overdag ligt hij dan lekker op te warmen in een vensterbank of voor de houtkachel.

Speels zijn ze gelukkig nog steeds. Hun favoriete speeltje is een plastic spiraalveertje. We hebben er ooit een meegekregen toen we ze in Nijmegen kwamen ophalen. Als zo’n bui hebben stuiteren ze echt door het hele huis. En ook buiten in de tuin komen we ze regelmatig tegen als ze er weer eens mee zijn wezen slepen.

pim4

Als we in de keuken ons eten klaarmaken zijn we regelmatig in gevecht met de mannen. Van onze opvoeding is bitter weinig bij ze blijven hangen. Boeven en dieven zijn ‘t! Als je even wat uit de koelkast moet pakken moet je echt op je hoede zijn, anders stelen ze de karbonades van ‘t aanrecht of eten de slabak leeg.

Een dieptepunt was wat dat betreft wel de ochtend van eerste kerstdag. Ik zou gevulde champignons voor een heel gezelschap maken. Na een hele ochtend hakken en snijden had ik eindelijk de schaal vol. Helaas even niet opgelet. Pim zette zijn poten op de rand van de schaal en jawel, de hele schaal met vulling kletterde door de keuken. Je begrijpt…… ik was even iets minder blij. Maar ach, boos blijven op ze lukt toch niet en je kan weer een mooi verhaal vertellen.

Je ziet wel dat we nog steeds onze handen vol hebben aan die twee, maar we kunnen ze zeker niet missen.

We wensen je een mooi 2020 toe en hopen dat je ook het komende jaar voldoende “gouden mandjes” vindt voor al je Poezensnuitjes.

.

.

11 december 2019
Driesje(Ville)

driesjeville3

Hoi hier maar is even een update van onze kanjer Driesje (Ville). Tis zo een lekker gek beestje we liggen vaak om hem in deuk☺️. Domme acties heeft hij vaak en dan ook met zo een blik in zijn oogjes. De eerste 2 weken leefde hij onder het bed van onze oudste zoon. Knipogen is wat we met hem deden dag in en uit. Als iedereen dan op bed lag hoorde we hem rondwandelen en de spulletjes om ver gooien. Eten deed hij vanaf het begin erg goed. De bakjes voor onder het bed en de snoepjes gingen er met gemak in. En heel soms ook een stapje wat dichter na ons toe maar oh oh wat was dat spannend.

driesjeville1

Na ongeveer 2 weken kwam meneer ineens in de avond naar beneden wat een knapperd was het toch. Ik durfde me amper te bewegen zodat hij beneden bleef. Elke avond weer kwam hij naar benden als de jongens op bed lagen en de rust was weder gekeerd. Hij was ook gelijk gek op onze zwarte katertje Tony. Oh wat wilde Driesje graag met hem knuffelen alleen die malle Tony kende dat helemaal niet en dacht ok we gaan stoeien. Nu begint hij het een beetje te snappen en liggen ze soms samen in het kleine mandje 😝. Driesje heeft van de week zelfs een lekkere wasbeurt gekregen van Tony. Onze poes Evy was iets minder blij met onze brutale stuiterbal Dries. Waarin Evy afstand wilde dacht Dries hoezo afstand ik wil gewoon bij je komen. Hoeveel Evy ook gromde en blies Driesje hield vol en zowaar lagen de twee gister lekker bij elkaar op bed 🤔.

driesjeville

Ook kunnen we steeds vaker lekker knuffelen vooral als Tony in de buurt is of in de ochtend vroeg. Miauwen doet hij graag en vooral met eten en eten doet hij graag ook ons eten alles moeten we opruimen of onze alles eter komt eraan. We zijn echt zo blij en dankbaar met onze lieve Dries dit was echt iig van mij uit liefde op het eerste gezicht en zo zie je maar dat elk snuitje een kans verdient!!!!

.

.

24 november 2019
Bullet

Kennen jullie hem nog, onze Bullet?

Bullet 01
Vast wel, want hij is zelfs op tv geweest, een echte beroemdheid dus 😀
Bullet kwam bij ons binnen met 14 luchtbuks kogeltjes in zijn lijf, en een gebroken poot.
Hij moest geopereerd worden en een lange revalidatie volgde.
Maar Bullet is een echte doorzetter en het is helemaal goed gekomen met hem ❤

Hij kreeg een supermandje bij het gezin van Stephanie, en vandaag kregen we weer een update:

Ik dacht, ik geef ook weer even een update van Bullet!

Hij slaapt nu snachts bij ons en heeft inmiddels zijn eigen kussen, want hij pikte steeds die van ons in 😂😂 We houden hem snachts apart want hij en poes gaan nog niet helemaal fijn. Maar overdag gaat het al steeds beter.
Hij stoeit veel met Dwarrel, die was laatst aangekomen van een stoot prednison en dat was wel wat zwaar voor Bullet maar hij stond goed zijn mannetje.

Hij vind het hilarisch om zich achter de deur te verstoppen en als je langsloopt tegen me op te springen en daarna hard weg te rennen 😂😂 Alleen laat hij de bazen ook snachts schrikken, wat dan weer minder handig is 😅

Bullet 04

Het is nog steeds een echte kroelkont en vind het heerlijk om bij je t zijn. Je bent dan ook gelijk gedoucht zullen we maar zeggen.
Samen met Dwarrel houd hij goed de vogels in de tuin in de gaten en “helpen” ze de baas bij het maken van videos. Het is namelijk superleuk om samen voor het scherm te gaan zitten en als je nou heel hard je motor laat draaien dan hoor je dat in het filmpje, vet grappig! 😁🤦

Bullet 05

Het is een lieve dondersteen waar we nog steeds enorm blij mee zijn! En onze mopperkont poes draait langzaam bij 🤗

Bedankt Stephanie voor de leuke update, onze dag is met een grote lach op ons gezicht begonnen 😀

.

24 november 2019
Brownie

77028388_1382499271924586_6531457664398917632_o

Brownie, hij kwam, hij spon, hij overwon! Een tijdje geleden zag ik hem voor het eerst op deze pagina van Stichting Poezensnuitjes…. Brownie. Ik zag zijn lieve koppie en bam, recht in mijn hart<3 En hij was ook nog eens ter adoptie. Zo’n leukerd, die zal vast wel heel veel mails krijgen was mijn eerste gedachte. Maar Brownie kreeg geen mailtjes, want ojee, hij bleek FIV+ te zijn (m.a.w. Brownie is positief getest op het kattenaids-virus). En hoe raar dat ook klinkt, mijn hart maakte een sprongetje.

In het verleden heb ik meegeholpen met een FB-pagina van een opvang voor aidskatten, sindsdien heb ik een zwak voor ze. Na goed overleg met mezelf (is er plek voor nog een snuit? Wat als hij ziek wordt in de toekomst, heb ik dan de financieën om hem alle zorg te geven die hij verdient?) besloot ik een mail te sturen. De rest is geschiedenis. 😀

Hoe is het nu met Brownie? Wat kan ik meer zeggen dan SUPER! Brownie is Hollands welvaren en sinds hij een “eigen” vriendje heeft, Bommeltje (zonder FIV, ook van Poezensnuitjes) lijkt hij zijn kittentijd te herbeleven Ze spelen uren samen, soms zo wild dat ik ze gekscherend sloopbedrijf B en B noem. :D. Hij woont bij mij samen met een hond en 6 gezonde katten, of beter gezegd, katten zonder FIV, want op dit moment is Brownie gezond. Voor de mensen die zich afvragen of mijn andere katten nu risico lopen? NEE!!! Zolang er geen gevechten plaatsvinden, is er helemaal niets om bang voor te zijn. Helaas is FIV+ zijn voor veel mensen, en nog kwalijker, voor veel dierenartsen nog steeds een reden om een kat in te laten slapen, zeker als ze in een groep leven. Maar katten die al jaren in goede harmonie samen leven, kunnen nadat een van de snuiten positief blijkt te zijn, gewoon blijven samenleven. En een positieve snuit adopteren, om samen te laten leven met een gezonde snuit is ook helemaal niet eng (mits ze niet vechten en allemaal geneutraliseerd zijn ). FIV is namelijk alleen overdraagbaar bij bloed op bloed contact en NIET via elkaar wassen of uit elkaars bakje eten.

76778218_1382499108591269_2845481632498974720_o

Waarom nu dit verhaal op facebook en de website over een snuit die al geplaatst is? Stichting Poezensnuitjes en natuurlijk ik ook, hopen met Brownie’s verhaal eventuele angst en misverstanden weg te halen en mensenharten te openen voor deze speciale snuitjes. En mochten jullie zelf in de toekomst een kat hebben die positief getest wordt, ga dan alstublieft niet over één nacht ijs als je dierenarts je het advies geeft om te euthaniseren. Informeer bij de juiste mensen, de opvangen die regelmatig met FIV-katten te maken hebben maar ook de opvangen die specifiek aidskatten opvangen en herplaatsen!! Daar zit zo ontzettend veel kennis. Kijk vooral ook zelf goed naar je snuitje, jij kent hem of haar immers het beste. Als hij of zij niet ziek is, waarom dan onterecht een leven beëindigen? FIV bestaat namelijk uit een aantal fases en op het laatst krijgt een aantal pas aids. Laat alstublieft de uitslag FIV+ geen doodvonnis zijn.!! Vele FIV+ katten sterven uiteindelijk van ouderdom. Brownie, mijn bijzondere ventje werd positief getest. Zo is hij positief “getest” op superlief zijn, grappig zijn, speels zijn, aanhankelijk zijn, ondeugend zijn, mooi zijn… soms stout zijn, maar dat hoort er ook bij en ja…. ook op FIV, maar hey, daar is helemaal niks mis mee!!! Want immers, ieder leven is waardevol, ook dat van een aidskat. Daarom wil ik jullie dan ook vragen dit te delen zodat we samen levens kunnen redden, de levens van aidskatten, hoe mooi zou dat zijn?!

Als afsluiting wil ik heel graag stichting Poezensnuitjes bedanken. Dat ze de waarde zien van FIV+ katten. Dat ze Brownie ter adoptie aanboden en hem zo de kans gaven op een mand bij iemand thuis. En dat ze mij het vertrouwen gaven om deze speciale knul te mogen adopteren, hij is geweldig! Maar bovenal wil ik ze bedanken dat ze niet bang zijn om aidskatten te plaatsen, ook bij niet aidskatten. Dank jullie wel! Een groet van Brownies dienstmeisje Karin, een pootje van Brownie en bedankt voor jullie tijd (Y)

23 november 2019
Chewie (Luke)

Whoehoe!

Ik hoorde het personeel er onlangs nog over praten (“volgens mij woon jij hier bijna een jaar jongeman”) en vandaag zag het vrouwelijke personeel op Feestboek een herinnering van de dag dat ze me op hebben gehaald.Chewie 1

Nou luitjes en snuitjes, ik ben dus officieel een jaar een Zwollenaar! 😀

In hart en nieren ben ik volgens sommigen nog steeds een Waalsnuit, vooral wanneer ik weer een waterballet open bij de fontein waar ons water uit komt 😛

Verder ben ik heel lief hoor.. Oké, ik gooi zo nu en dan de zorgvuldig geplaatste decoratie van de tafel en van het wandbord en als ik de kans krijg dan ga ik stiekem languit op plekken liggen waar ik niet hoor te zijn.. Het personeel houdt hun hart al vast voor dat moment dat de kerstboom opgezet wordt.:D

Gelukkig zegt ’t personeel, ondanks m’n fratsen, dat ze me voor geen goud willen missen. Dat is best positief toch?
Mijn mede-musketiers en ik hebben het dan ook erg fijn.. Zelfs die oude chagerijn (oh nee, dat mag je niet zeggen over de oudste snuit in huis) vindt mij erg gezellig.

Ik heb me dan ook nog even op beeld vast laten leggen, zodat jullie mijn gezelschap ook kunnen zien!

Chewie 6

Chewie (Luke)

ps een extra knuffel aan mijn pleegvrouwtje Yvonne

.

.

7 juli 2019
Joris

received_191136351834362

Hallo daar ben ik weer exopvangertje Joris. Het is al weer een tijdje geleden dat ik wat van mij heb laten horen. Ik ben inmiddels 4 jaar oud geworden en geniet met volle teugen van het leven.

received_364195650937397

Ik heb al eerder eens verteld dat ik een beetje te dik was. Ik ben inmiddels gelukkig al weer wat afgevallen. Nog niet zoveel als de dierenarts graag wilde maar he ik hou gewoon van eten. Soms maak ik baasje en vrouwtje in de ochtend wakker omdat ik graag wil eten. Meestal als ze willen uitslapen hihi.

Ik moet nog steeds niks van vreemden hebben maar mijn baasje en vrouwtje vertrouw ik helemaal. Elke keer als er visite komt verstop ik mij gelijk. Mijn baasje en vrouwtje laten mij lekker mijn ding doen en wanneer ik aandacht wil laat ik dat duidelijk merken. In de ochtend en avond wil ik vaak een kroelsessie met baasje en/of vrouwtje.

Ik heb mijn vaste slaap plekjes waar ik graag lig als ik moe ben. Ik kan zo af en toe nog behoorlijk speels zijn en vlieg dan het hele huis door al miauwend. Zo af en toe vliegen er van die rare beestjes in huis en ik heb er al een paar keer 1 gevangen en opgegeten.

Ik hou ook van buitenspelen zodra de achterdeur open gaat ga ik graag even buiten een frisse neus halen. Het is gelukkig helemaal afgezet want al die enge harde geluiden vind ik niks en ren ik gelijk weer naar binnen. Ik vind de konijnen erg interessant om naar te kijken en als ze los lopen ga ik er mee spelen.

received_324994765056049

Vrouwtje wilde ook nog wat vertellen……
Joris wilde pleegvrouwtje Angela laten weten dat hij haar methode om mensen te vertrouwen nog steeds niet is vergeten. Wanneer ik de stok met veren er bij pak komt joris gelijk aanrennen en geeft hij er kopjes tegen aan. Na een tijdje gaat hij er wel mee spelen maar eerst even goed geaaid worden er mee.

received_1319372801572892

P.S. Om een lang verhaal af te ronden……
We zijn inmiddels weer bij de dierenarts geweest en Joris deed het weer erg goed. Hij had een klein beetje last van tandsteen maar verder alles was goed. Zijn gewicht is momenteel 5.6 en op zijn hoogst was hij 6.2 dus we gaan de goeie kant op.

received_632512423913671

Groetjes van exopvangertje Joris

.

.

28 juni 2019
Merah en Simba (Rooi)

IMG_5330

Hallo, allemaal daar zijn we weer.
 Even een up date van onze avonturen. Ja we zijn best wel een beetje ondeugend geweest. En vrouwtje was best wel boos op ons.
Mijn mamma  Merah had een gat ontdekt in de heg naar de buren. Stiekem zonder dat vrouwtje het zag ging ze door het gat en ja ik ben een stoere kater en dan ga ik natuurlijk ook mee.
We hebben ook een buurman genaamd Willem hij ook een rode kater 🐈En wij dachten we gaan even op bezoek.
 Tot we ineens de stem van vrouwtje hoorde!! Oh oh, dachten wij we gaan gauw terug maar ja helaas het vrouwtje had het al gezien. Wij snel door de heg terug, nou ja je raad het natuurlijk al; vrouwtjes was echt héél boos op ons😡
 We konden gelijk naar onze kamer boven en daar moesten we maar even gaan na gaan denken over wat we gedaan hadden🙊🙈.
Na veel nadenken mochten we toch weer naar beneden en ook in de tuin, maar het gat was dicht dat zagen we gelijk al. Dan maar in onze eigen tuin en vrouwtje heel lief aan kijken dan smelt vanzelf🥰
 Hieronder een paar foto’s na onze ontsnapping🥴
IMG_5142
Vrouwtje ben jij boos? Ik ben toch héél lief!
IMG_5144
Ff slijmen!!! Kijk eens vrouwtje hoe lenig ik ben?
IMG_5173
Ik heb niks gedaan hoor!
IMG_5178
Kijk maar ik slaap!
IMG_5180
En mn moeder ook!
IMG_5282
Doeiiii tot het volgende avontuur van Merah en Simba🐈🐈

.

.

 Siem (Woes), Saartje (Winnie), Frits (Dodger) en Frans (Dieseltje)

In 2016 kwam ik in aanraking met Stichting Poezensnuitjes. Ik had toen 4 katten, want in 2015 heb ik 2 katten moeten afstaan: Doortje van 7 (ze had een grote tumor in haar bekje) en Minou van net geen 20. Veel mensen vinden 4 katten al veel, maar ik niet. Toen ik Siem (Woes) en Saartje (Winnie) op Facebook zag, was ik verkocht en heb ik een afspraak met Bianca gemaakt om te kijken of er een klik was tussen hen en mij. Ik weet nog dat ik bij Bianca binnenstapte: overal kittens en katten. Sommigen in een bench, omdat ze nog gesocialiseerd moesten worden, maar de meeste dieren, groot en klein, liepen door het huis en de afgeschermde tuin. Wat een belevenis was dat!
Gelukkig was de klik er tussen Woes, Winnie en mij en werd de afspraak wanneer ik ze zou mogen komen halen gemaakt. Toen ik ze eenmaal opgehaald en thuis had, verliep de kennismaking met mijn 4 volwassen katten goed. Siem en Saartje voelden zich vrij snel thuis en deden veel samen. Aan Siem kon ik duidelijk merken dat Mister Eddie hem het één en ander geleerd had. Zodra hij, met name natvoer zag, kreeg hij een waas voor zijn ogen en werd hij een kat die veel tegelijk in zijn bek deed en vergat te slikken, zodat er ook van alles terug op het bord viel. Ook in zijn (lompe) gedrag bespeurde ik nogal wat mister Eddie-trekjes, maar volgens Bianca waren ze zeker geen familie, maar daar twijfel ik ook nu nog weleens aan. Hij vindt het nog steeds leuk om dingen uit te halen en ook het opjagen van Lotje, een heel lief en zachtaardig poesje, is nog steeds één van zijn hobby’s. Als kitten waren Siem en Saartje heel close, maar sinds ze beiden geholpen zijn, is dat niet meer zo. Ik heb een hele grote krabpaal in mijn huiskamer, die tegen het plafond geklemd staat. Daarop zijn 7 ligplaatsen. Siem ligt graag helemaal boven. Als daar een andere kat ligt, kiest hij een andere plaats, tenzij het Saartje is. Als zij er ligt, pest hij haar eruit. Hij verveelt net zo lang tot ze er uit gaat.

Siem en Saartje 1Siem en Saartje 2

Siem en Saartje toen (2016) en nu (2019)♥ ♥

Mijn Poezensnuitjes verhaal stopt hier nog niet. In 2018 kwam de familie De Wit voorbij. Ik zag een foto van Frits (Dodger) met zijn mooie verschillende ogen en was verkocht. Normaal gesproken worden de dieren altijd per tweetal geplaatst, maar omdat ik Siem en Saartje had die nog niet zo heel oud waren, mocht Frits alleen komen. Ik dacht: ‘Ach, 6 of 7 katten, dat maakt ook niet veel uit’ en met die gedachte in mijn hoofd maakte ik weer een afspraak met Bianca om naar Frits te komen kijken. En het klikte, dus de afspraak wanneer ik hem zou komen halen was zo gemaakt. Eenmaal thuis zat er nog een beestje in mijn hoofd: Fransje (Dieseltje). Het kleine beestje dat een beetje ziekig was en eigenlijk niet zo ‘into de mensen’ was. Ik appte Bianca dat hij mijn hart had gestolen, maar Bianca gaf aan dat hij nog veel te klein en te zwak was, dus als hij überhaupt al zou verhuizen, dan zou dat zeker nog een hele tijd duren, want hij groeide niet of nauwelijks enz.
Ondertussen mocht Frits gehaald worden. Ik kwam bij Bianca, zette de reismand neer, Frits ging er uit zichzelf inzitten en klaar was het. Onderweg naar huis was hij heel rustig. Eenmaal thuis liep ook deze kennismaking heel relaxt. Siem was meteen weg van hem. De anderen accepteerden hem ook. Hij kwam ook vaak bij me liggen om te knuffelen enz. Frits is (nog steeds) heel graag in de tuin. Binnen een mum van tijd was zijn mooie witte neusje zwart. Het leek wel of hij de zwarte grond naar binnen snoof. Zijn vacht begon ook van mooi wit naar gevlekt grijs/zwart te veranderen, want hij raust, rolt en doet van alles en nog wat. Geen plant is veilig voor hem. Ook hier verdenk ik Mister Eddie van het geven van het verkeerde voorbeeld. En nog een tik van Frits: alles wat op de salontafel ligt moet op de grond: onderzetters, afstandsbediening, mobieltje, pennen enz.

Frits 1Frits 2

Die ogen♥ ♥

Uiteraard volgde ik Poezensnuitjes op Facebook en zag ik de updates over Fransje (Dieseltje). Leuk om te zien dat hij groeide en meer ging durven en op een dag kreeg ik een berichtje van Bianca. Of ik nog steeds interesse had voor Dieseltje, want ze zocht een gouden mandje voor hem. Mijn hart zei meteen ‘ja’, maar mijn verstand zei ‘je hebt er al zeven’. Toen dacht ik ‘Ach 7 of 8 katten, dat maakt ook niet veel uit’ en zo kwam het dat Bianca en Monique op zaterdag 9 maart jl samen Fransje kwamen brengen. Ook hij werd snel opgenomen door de andere katten. Hij heeft wel wat meer tijd nodig gehad om te wennen. Hij houdt er niet van om opgetild te worden, wil niet dat ik zijn ooghoekjes schoonmaak, kan nog niet zelf door het kattenluik en is, in eerste instantie, nog een beetje schrikachtig, maat als je eenmaal zijn vertrouwen hebt, dan komt hij vaak knuffelen. Fransje is een echt buitenkat. Hij vindt het heerlijk om achter vliegjes aan te gaan en om mijn planten en struiken te slopen. De klik met Frits is er weer. Dat is heel fijn! Dat was afwachten, want ze zijn een paar maanden uit elkaar geweest. De kleine man is gek op eten, vooral op kaas en natvoer. Hij eet echt als een bezetene. Ook dit is vast de schuld van Mister Eddie. Toen Fransje kwam woog hij net iets meer dan 2 kilo en nu weegt hij 3,2 kilo. Hij is dus al goed gegroeid.

Frans 1Frans 2

Fransje..♥

Bij deze 8 katten laat ik het. Fransje was de laatste en ja, dat heeft ‘men’ eerder gehoord van me, maar nu is het toch echt zo! Nog een kater met Mister Eddie-trekjes trek ik niet!

Ondanks wat ik hierboven allemaal aan geklaag heb opgeschreven zou ik mijn poesbeesten echt niet kunnen missen! Ik ben Stichting Poezensnuitjes dan ook heel dankbaar voor de 4 poezen die ik via hun heb gekregen. Deze stichting doet veel goede dingen! Een poes die je via hun neemt is bijv. gechipt en geneutraliseerd. Dat doe ik ook altijd bij mijn dieren, want, ondanks dat ze niet buiten mijn afgeschermde tuin komen, wil ik geen kat kwijtraken en ben ik ook van mening dat we met z’n allen moeten zorgen dat er geen pretnetjes etc. meer komen. Er zijn al teveel dieren die wachten op een gouden mand!

.

.

Kaylo (Bollie Wollie) & Mickey (Parel)
8 april 2019

download

Hi Stichting Poezensnuitjes,
Het leek ons, Kaylo (Bollie Wollie) & Mickey (Parel) om even wat van ons te laten horen
hoe het nu met ons gaat.
Kaylo kwam op 4 oktober (dierendag) ons gezinnetje uitbreiden, hij was vrij bang in het
begin voor ons, maar naar de andere katten (Bengel & Boefje, bijna 2 jaar nu) die we al
hadden was hij wel erg nieuwsgierig. We hebben hem de tweede dag voorzichtig laten
rond snuffelen en Boefje vond Kaylo na één dag al een leuk speelmaatje. Bengel wist
echter niet zo goed wat hij er mee moest en heeft 4 dagen naar Kaylo geblazen. Daarna was
het goed en zijn ze grote vriendjes (vooral lekker tegen elkaar aan kruipen om te slapen).
Op 8 november breidde we uit met Mickey, deze hadden we destijds in het gastgezin al
voorbij zien komen en toen hij online kwam hadden we allebei van; ja, we nemen Mickey
(Parel) erbij als jonger speelmaatje voor Kaylo. Na 1 dag was Mickey al opgenomen in de
groep.
IMG_8937
Mickey (Parel) is een heerlijke knuffelkont, maar kan ook heerlijk als een gek rond rennen
en springen. Achter Kaylo (Bollie Wollie) aan zitten of een van de ‘grote’ jongens pesten.
Hij is helemaal dol op de kleine speelgoedmuisjes met belletje erin. Daar zeult hij het liefst
de hele dag mee rond en apporteert ze zelfs! Of lekker met z’n allen keten in de grote plafond
krabpaal. Catnip doet het overigens ook erg goed, evenals het laserlampje.
IMG_6823
Kaylo is een beetje een kleine pechvogel. Bij een bezoekje aan de dierenarts kwamen we
erachter dat hij een navelbreukje had. Het hoefde niet meteen verholpen te worden, maar
het was wachten opdat het fout zou gaan. Toen hebben baasje & vrouwtje besloten dat we
beter meteen een afspraak konden plannen. Het navelbreukje is netjes hersteld en Kaylo
heeft 10 dagen met een rood rompertje gelopen, wat hij overigens super goed deed!
download (2)
Op oudjaarsdag was Kaylo ineens aan de diarree, we haalden wat diarree remmers, maar die hielpen helemaal niets. Toen zijn we op 2 januari naar de dierenarts gegaan, waar we andere diarree remmers kregen en antibiotica. Dit hielp gelukkig en het ging ongeveer een week goed, totdat Kaylo weer aan de diarree was. We kregen opnieuw diarree remmers, maar die werkten deze keer helemaal niet. In overleg met de dierenarts hebben we speciaal hypo-allergeen voer geprobeerd, maar ook dit hielp niks.
IMG_1853
We lieten ontlasting onderzoek doen (2 verschillende),
daar kwam niets uit. Hij had geen parasieten, giardia of tritrichomonas. Daarop lieten we  bloed onderzoek doen, om te kijken of alle waarden goed waren, maar Kaylo was een super gezond katje! Toen besloten we een echo te laten doen bij veterinair verwijscentrum De Pietersberg, hierop kon de specialist zien dat er geen tumoren aanwezig waren, maar dat de dikke darm en de blinde darm wel geïrriteerd/ontstoken waren (dit heeft Kaylo overigens ook super goed gedaan,
want hij heeft een uur lang netjes stil gelegen op zijn rug voor de echo). Het advies was om een scopie te laten doen. Hiervoor gingen we naar een diergeneeskundig specialistisch centrum (De Wagenrenk), om de scopie door een specialist te laten uitvoeren. Echter vond de specialist dat we eerst een eliminatie dieet moesten proberen, omdat een scopie vrij belastend is en zo’n jonge kat volgens hem de symptomen konden wijzen op parasieten (wat Kaylo niet had) of een voedsel
allergie.
We gingen naar huis met een dieet van gekookte rijst met gekookt paardenvlees, maar
Kaylo moest er niks van weten, hij wilde het niet eten. In overleg zitten we nu sinds 3 weken op een dieet van koolvis. Binnen 2 dagen was Kaylo van de diarree af! We zijn zo blij dat hij nu niet meer aan de diarree is. Hij haalde ook elke keer net de bak niet en met teveel druk/kracht met spelen kwam er ook diarree uit, zo zielig.. Gelukkig gaat het nu weer goed met hem, maar al met al is hij 3 maanden aan de diarree geweest, voordat we de oorzaak hadden gevonden.
IMG_8971
Zo, dat was hem voor nu! Gaan wij weer lekker verder met spelen 😸
 
Liefs Wessel & Amy& pootjes van Bengel, Boefje, Kaylo & Mickey 😻

.

.

Robin en Hannah
25 maart 2019

FB_IMG_1546604222189

Broer en zus en inmiddels uitgegroeid tot twee heerlijke boeven van bijna een jaar oud. Super vocale katjes die als ze terug komen van boven of buiten eerst willen vertellen wat ze hebben meegemaakt. Dit doen ze al luid miauwend en spinnend. Ze kruipen dan op schoot, gaan kopjes geven en Hannah pakt haar “tut” erbij en valt, na het beleefde avontuur, op schoot, in je nek of tegen je aan op de bank in slaap.
Inmiddels heeft Hannah ontdekt hoe ze muisjes kan vangen en neemt deze graag mee naar binnen. Grote broer Robin loopt er stoer achter aan en als Hannah even niet op let heeft hij het muisje te pakken.
Robin is een prachtige metallic zwarte panter die groot en stoer oogt, maar van binnen een kleine angsthaas is. Bij ons is hij niet weg te slaan, maar andere mensen zijn nog spannend. Dan gaat hij op de trap zitten en op afstand bekijkt hij het tafereel in huis. Wanneer andere mensen even zitten komt hij wel kijken, laat zich soms aaien, maar is ook druk pratend en mauwend, snel weer weg. Eigenlijk is Robin een grote knuffelkont die graag uitgebreid gekriebeld en geaaid wordt. Als het dan te lekker en ontspannen wordt voor hem, krijg je “lovebites” van hem terug! 😉
Achter elkaar aan door het huis rennen en al stoeiend en rollend over de vloer glijden, zo zijn deze twee ook regelmatig te vinden. Klappertandend achter een vliegje aan, druk miauwend aan het aanrecht als er iets van eten tevoorschijn komt, ze zitten overal met de neus vooraan bij of in. Echt genieten van en met deze twee boeven!
20190206_181442
Kopjes van Robin en Hannah en groetjes Marcel en Heleen

.

.

Biske
15 maart 2019

IMG_20180217_164103917

Hallo allemaal, ik ben Biske. Ik woonde in Nijmegen op het bischop dingesplein en daarom heet ik Biske. Maar eigenlijk omdat het ook “Beestje” betekend in het plat Brabants (Wa’n skon biske). Want dat is waar ik nu woon.

Ik heb eerst in Eindhoven in een flat gewoond maar nu in een echt huis. Ik woon daar samen met Izzy. Die is een paar jaar ouder en moest in het begin een beetje wennen aan mij. Hij ging express op het bed plassen om mij te plagen maar ik ging gewoon ergens anders liggen, haha.

Maar tegenwoordig zijn wij best goeie matties. Al vind ie mij soms wat druk. We hebben een vette klimboom met mandjes waar we in kunnen klimmen en liggen en dan lopen we express door elkaars mandje om elkaar te plagen.

DSC_0169

Af en toe hebben we weleens discussies en als Izzy mij dan pest ga ik keihard schreeuwen. Maar als niemand kijkt val ik m lekker aan vanuit een hinderlaag. Herrie maken doe ik ook in de ochtend. Dan krijgen we altijd lekker vlees, dan schreeuw ik van de honger (maar baasje zegt altijd dat de poesjes is arme landen honger hebben en ik alleen trek). Aangezien ik in mijn vorige leven herdershond was probeer ik iedereen naar beneden te dirigeren zo gauw ze uit bed komen. Dan kunnen ze mooi eten maken voor mij.

Voor de rest heb ik het heel druk met alles in de gaten houden wat er gebeurt in en om het huis. We hebben een voor- en achtertuin en daar lopen weleens katten door, dus dan moet ik mezelf even groot maken en ze weg jagen. En kei veel vogels, grote, kleine, zwarte, gekleurde. Die moet ik allemaal in de gaten houden. Echt super veel werk, ik ga er gewoon van klappertanden. Is het eindelijk avond, komt muisje weer heen en weer lopen. Moet ik die ook weer in de gaten houden. Dan is het hier binnen ook nog een keer een oerwoud met 1 miljoen planten. Aangezien ik vroeger mol en koe was probeer ik altijd alles uit te graven en alle plantjes op te eten. Maar ze hebben me door, gooien ze overal ammelilium folie in.

IMG_20171227_114518054

Baasje en vrouwtje krijgen ook veel bezoek, dat vind ik nog wel eng hoor. Dan ga ik vlug naar boven en kom dan stiekem om de hoek kijken als iedereen zit. Maar sommige ken ik al een beetje en dan durf ik wel vlug door de kamer te lopen en ga ik van een afstandje kijken. Ik heb zelfs al aan sommige geroken. Stoer he.

IMG_20180615_094716438_HDR

Als ik dan echt niks meer te doen heb ga ik liggen snurken, op de bank, in de mandjes of voor de haard, of sleep de speel hengels heel het huis door. Dan kan iedereen er midden in de nacht mooi zijn nek over breken. Jullie horen het, ik heb het hartstikke druk, dus ga nu weer vlug verder. Houdoe!

IMG_20180706_163427878

.

.

Muijs en Roos (muze)
14 maart 2019

DSC06032

Muijs en Roos zijn al weer bijna een jaar oud. Ze zijn nog steeds heel close met elkaar en spelen heel wat af.

DSC06031

Muijs haalt allerlei kattenkwaad uit en het grappige is dat Roos ( ook wel Rosanne genoemd, haar naam en die van haar pleegvrouwtje Sanne samengevoegd) hem nu in alles na gaat doen.

DSC06015

Ze zitten graag voor het raam naar de vogeltjes te kijken, de eendjes en ganzen in het water zijn natuurlijk ook heel interessant. Een andere hobby van ze is heerlijk luieren in het zonnetje. Volgens mij hebben ze het prima naar hun zin, en dat verdienen ze zo.

DSC06024

Knuffels van Muijs en Roos.
Groetjes van Ron en Petra.

.

.

Leia en Stephany
6 maart 2019

leia

Het gaat heel erg goed met de meisjes. Ze voelen zich helemaal thuis hier en zijn ontzettend ondeugend, vooral Leia 😂 ze zijn niet schuw meer en ze vinden het heel fijn om te knuffelen en aandacht te krijgen. Ook spelen ze veel samen.

leia1

Inmiddels slaapt Leia ook bij ons in bed aan het voeteneind, Stephany ligt er soms ook bij maar vindt het mandje toch lekkerder. Ze vindt het dan wel weer heel fijn om opgepakt te worden. Alleen bezoek vinden ze nog heel spannend, maar daar houden we rekening mee. We zijn echt smoorverliefd op ze ☺

leia2

Doerak (Chickie) en Dribbel (Bikkel)
4 maart 2019

20181003_105408

Doerak

20190214_162223

Dribbel

Hoi Hoi,
Op vijf weken na zijn ze al weer twee jaar bij ons. Ex-snuitjes Chickie en Bikkel die bij ons doort leven gaan als Doerak (lapje) en Dribbel (cypers).

Na een socialisatieperiode bij Tascha die ze goed op weg heeft geholpen.
Doerak is vollédig gesocialiseerd en laat zich ook al een tijd zien bij sommige bezoekers hier thuis.
Dribbel doet t bij ons heel goed maar andere mensensnuiten  vindt ze maar niks.

Hierbij n paar foto’s  van de dames.

Groetjes
Tanja en Marcel Smulders

Ruby(Elsa) en Sephy(Anna)
4 maart 2019

IMG-20190107-WA0014

1 September hebben wij deze mooie dames op mogen halen toen ze nog mini’s waren!
Ondertussen zijn ze niet meer te missen in huis! Kleine Ruby doet haar oude naam nog steeds eer aan en is het merendeel van de dag aan het miauwen. De mooiste liederen zingt ze voor ons, soms komt ze zelfs helemaal uit een andere kamer naar ons toe om ons een close up serenade te geven!

Maar tussen het zingen door is er ook tijd voor grote kroelsessies waar haar baasjes oneindig van kunnen genieten. Ruby ligt graag bij je op de borst of zelfs in je armen als een baby!
Ook houdt ze er onwijs veel van om uit het raam te kijken en naar de vogeltjes te roepen.

Sephy met bel

Onze lieve Sephy was ons verlegen meisje. Nu is ze nog steeds wat meer terughoudend dan onze Ruby maar steeds meer begint ze uit haar schulpje te kruipen. Als we op de bank gaan zitten is ze er de kortste keren bij om over haar buikje geaaid te worden. En als we stoppen laat ze dat goed weten door naar ons te miauwen totdat we weer verder gaan. Ons zachte meisje is ook dol op bellenblaas en als wij die tevoorschijn halen komt ze gelijk aangerend om te spelen.

Samen zijn ze ook een genot, uit het niets rennen ze vaak als twee wilden achter elkaar aan en hebben ze de grootste lol met hun worstelpartijtjes. En als er een keer een vliegje of motje het huis in durft te komen, zorgen onze jagers er wel voor dat die heel snel weer weg zijn!

Een en al genot met onze meiden!

Chewie (Luke)
4 maart 2019

IMG_20190131_224524_resized_20190221_063400642

Jaaaaa, daar ben ik weer!
Eigenlijk ben ik veel te druk om te vertellen om het gaat, maar volgens de mensensnuiten hier wordt het tijd!

Het gaat namelijk supergoed! Ik ben inmiddels bijna een volwaardig lid van de 3 musketiers.
Ik slaap snachts nog wel het liefst alleen op “mijn kamer”. Zo gauw vrouwtje naar bed gaat dan sprint ik naar mijn kamer en wil ik daar lekker slapen. Overdag en wanneer een of beide mensen thuis zijn dan ben ik volwaardig lid van team musketier!
Ik ren en storm door de kamer, ik rollebol het liefst de hele dag door de kamer met mijn brother-from-an-other-mother én als het even kan dan ga ik daarna uitrusten bij het vrouwtje op schoot of samen met Rocker in een mandje. Alleen is ook maar alleen he.
Vrouwtje vraagt wel eens of ik soms pocon te eten kreeg bij het gastgezin. Ik groei namelijk zo hard dat ik inmiddels bijna groter ben dan Rocker. Ha!
Vrouwtje zegt alleen wel dat er binnenkort misschien iemand over de vloer komt om mij eens te bestuderen. Ik heb namelijk de neiging om zo gigantisch hard te gillen dat ze bang is dat de buurman uit zijn beautyslaapje wordt gehouden (niet dat dat nog heel veel helpt, maar ach).
Ze heeft al vanalles geprobeerd, maar helaas.. Ik blijf die concerten geven.
In de bijlage nog wat foto’s van mij en de andere musketiers! Doen jullie Yvonne de groetjes van mij?
🐾Chewie

24 februari 2019
Zwieber

FB_IMG_1550955179270

Hallo allemaal!

Vandaag is het 1 jaar geleden sinds ik bij vrouwtje kwam.
En wat is er veel gebeurd zeg!
In het begin was het natuurlijk allemaal heel spannend, maar al gauw leerde ik dat vrouwtje heel lief is, en mij de lekkerste hapjes komt brengen. Want ja, liefde gaat door de maag heb ik gehoord 😉
FB_IMG_1550955101510
Zoals jullie misschien nog wel weten, ben ik na een paar maanden verhuisd, wat niet zo goed ging, en vrouwtje is toen speciaal naar mij komen zoeken, en heeft me gevonden! En oh, wat was ik blij om haar te zien! Onderweg naar huis heb ik de hele weg voor haar gezongen, afgewisseld met een poetsbeurt, want ja, ik was wel een beetje stoffig.
Eenmaal thuis aangekomen, zag vrouwtje dat ik mijn plekje wel had gevonden ❤

We zijn dolgelukkig met elkaar, vrouwtje noemt mij haar prinsje, de liefste!

feebbd67-1716-4b31-9f08-5f8f58de9c4a
Vrouwtje wilde graag katjes blijven helpen, dus zodoende stond er ineens een bench in huis, en daar maakte ik kennis met 2 knulletjes. Nadat deze weer beter waren maakten we samen de boel onveilig, samen rennen en spelen, ik heb veel van ze geleerd!
Natuurlijk gingen ze na een poosje verhuizen, en dat vond ik wel jammer. Ik bleef maar zoeken, waar waren die doerakjes nou??
Dat vond vrouwtje zo sneu, dat ze zei, als er weer katjes hulp nodig hebben, ze mochten komen.
71d2da81-28db-4f00-b14b-d613b77c38e3
Het duurde dan ook niet lang, en daar waren ze, de knapperds Jukka en Tuomi.
We luieren samen, slaan af en toe tegen een balletje of verslinden het verenstokje.
De jongelui hier houden me jong!

En tot slot kwam er nóg een dame logeren! Wow, ik heb gewoon mn hele harem!

54883fe2-59f1-4584-a220-1349b3d00676

Vrouwtje zegt dat ik heel erg gegroeid ben in een jaar tijd, zo stal ik de show tijdens haar verjaardag in een huis vol visite!

Samen hopen we nog vele jaren kleintjes te mogen helpen en bovenal van elkaar te genieten!

20190201_212914
Nou, dat was een heel verhaal he, nu ga ik maar weer even een dutje doen bij vrouwtje op schoot.
Tot de volgende keer weer!
1e91ed49-5f4f-4723-9fe6-7f2308052a2a
Pootje van Zwieber 🐾

21 februari 2019
Candy

C’estune Romance!!

4e27d401-05c4-4990-837d-7127e19bf83e

Hallo met Candy hier. Ik moet jullie wat vertellen….. Ik ben verliefd.
Sinds december 2018 woon ik samen met Billy Een katerhunk uit Zaltbommel met een mooi wit zacht vachtje met oranje vlekken. Net als  pleegpapa Kirby, maar dan jonger. Maar ik zal bij het begin beginnen..
Toen ik in Zaltbommel aan kwam, kreeg ik een eigen kamer. Maar mijn nieuwe vrouwtje vond mij daar eenzaam en de volgende dag verhuisde ik al naar de gezellige zitkamer beneden. In een wasmand met dekentje erover. En toen zag ik hem voor het eerst…… Vanuit mijn mand begon ik meteen te roepen naar hem …. En wat denk je: hij begon te brommen tegen me! Nou je zeg, wat verbeelde die kater zich wel tegen zo’n mooie zwarte glimmende poes als ik  Maar ja, ik durfde pas na een paar dagen de huiskamer te verkennen. Toen pas zagen we elkaar voor het eerst van dichtbij en deden meteen neusje neusje met elkaar. Ik viel bijna ik katzwijm.Iedere keer als ik hem zag , riep ik hem en het lukte me om zijn aandacht te trekken. Ik zag dat hij mij leuk vond, maar dat hij natuurlijk nog niet toegeven. Maar ja, girlspower he!!! Ik wond hem gewoon om mijn pootje en toen viel hij ook voor mij

Toen ging Billy mij helpen om mijn nieuwe vrouwtje en baasje leren te vertrouwen. Zo ging ik net als hij op de bank liggen en liet ik me ook aaien … ..en heel soms slapen we naast elkaar samen op de bank, maar dan moet ik niet zo lomp zijn om over hem heen te lopen, want dan gaat hij gelijk ergens anders alleen liggen. Nou ja,zeg.. Zo leerde ik dat ik niet bang hoefde te zijn, als iemand door de kamerdeur binnen kwam. Soms schrik ik nog weleens hoor ,  vooral ’s ochtends. Mijn vrouwtje zegt dan dat ik een ochtendhumeurtje  heb Als Billy er maar bij is, durf ik bijna alles. Mijn vrouwtje zegt weleens: daar gaat Billy met zijn schaduw.

fc9de322-1b4b-46d2-9be8-6b3c05f93ad7

Zoals jullie lezen, ben ik weleens alleen, omdat Billy naar buiten mag. Ik mag dat nog niet, omdat vrouwtje vindt, dat ik nog wat meer zelfvertrouwen moet krijgen. Maar dan ga ik lekker op een dekentje op de vensterbank voor het raam liggen wachten tot mijn Billy weer thuis komt. Ik roep hem dan ook regelmatig en ben helemaal  door het dolle  als hij weer thuiskomt. Vrouwtje zegt dat ik wel een stalker lijk en dat ik maar een eigen hobby moet nemen. Ze vergist zich: Billy is niet mijn hobby, maar mijn liefhebberij !!!!.

b5c21d0f-4399-437e-b2c2-39f7f349beea

Ik kan niet wachten om in het voorjaar met Billy mee naar buiten te gaan; eerst in de tuin en daarna naar die vervallen boomgaard, waar Billy al die muisjes vangt. Na het vangen neemt hij ze voltrots mee naar huis en laat ze dan aan vrouwtje zien. Vrouwtje denkt dan dat baasje ze ook wel leuk vindt en laat ze dan voor hem liggen. Dat wil ik straks ook doen, zodat ze straks ieder hun eigen muisje hebben

dab5bf93-73af-4ca3-b5c6-18cf502d31a1
In het begin sliep ik ’s nachts beneden, maar vrouwtje vond dat ik net als Billy op bed mocht slapen. Want tenslotte hebben we al bijna 3 maanden verkering. Maar dat gaat goed tot half vijf in de ochtend; ik ben dan al klaar wakker, maar die andere slaapkoppen  dus nog niet. Billy krijg ik wel wakker met mijn charmes, maar baasje en vrouwtje zijn minder enthousiast. Over ochtendhumeur gesproken… We hebben nu een eigen hoekje op de overloop gekregen met 2 mandjes; daar slapen we nu samen. Hebben Billy en ik gelijk ook meer privacy

30f249a5-5c15-4e22-8f03-5cb8377cc4ee
Volgende keer vertel ik over mijn avonturen buiten  met Billy
Poezenknuffels  van Candy

21 februari 2019
Maggie

_20180309_100418

Iets meer dan een jaar geleden ging ik wonen bij mijn nieuwe vrouwtje Berna. Het klikte gelijk tussen ons. Jammer genoeg werd ik al vrij snel ziek. Ik bleek forl te hebben en op 4 tanden na werden al mijn tanden getrokken.
Een paar maanden later bleek ik een beschadiging aan mijn oog te hebben. Deze ging met zalf niet over. Ik moest in een echt dierenziekenhuis in Utrecht geopereerd worden. Dat was niet leuk maar de kap die ik daarna moest dragen en 3 keer per dag zalf dat vond ik maar niks. Mijn vrouwtje trouwens ook niet.
Nu is gelukkig alles weer goed met mijn oog en geniet ik van mijn lekkere leventje. Op het balkon vogels en poesjes spotten, lekker slapen op bed, spelen, mezelf wassen en uitrusten van alles.
Ik ben heel blij dat ik zo’n goed huisje heb gekregen. dikke poot en miauw van Maggie.
Groetjes Berna

20 februari 2019
Adje, Weasel en Sabi

Hier een update van mijn 3 tal.
adje2
Adje is voor het eerst een stevige kerel. Hij mauwt alleen als een meisje. Het zal niet zolang meer duren voordat hij op pad gaat. Hij komt tegenwoordig een knuffel halen, wel in ruil voor een plakje ham.
weasel
Weasel had pas geleden een vogeltje te pakken. Blijft de angstigste van de 3. Bekijkt het nog steeds het liefst van grote hoogte.
sabi3
Sabi was deze winter een huismusje maar is ook een groot jager. Naast muizen heeft ze ook een keer een kikker en een rat meegenomen.
Af en toe maken ze het spannend door een nachtje weg te blijven. Ik geloof niet dat ik daar aan kan wennen. Adje heeft het afgelopen zomer opgebouwd tot 5 dagen, maar komt gelukkig altijd weer thuis.
sabi1
Groetjes karin

19 februari 2019
Blue (Welpje)

Hoi, ik ben Blue. Ik kom vertellen dat het heel goed met mij gaat. Ik ben nu 9 maanden en al vanaf de 2e dag na mijn geboorte bij mijn mens.

De meisjes die mij vonden noemden mij Welpje, een fantastische naam vond ik dat want ik ben ook een echte tijger natuurlijk. Maar nee, mijn mens moest me zonodig Blue noemen, vind het maar een rare naam. En soms noemt ze me Loetje.. Nog erger. Dat is toch helemaal geen stoere tijger naam.
Maar ja, ik doe het er maar mee met die rare naam.

Dagelijks vang ik dikke regenwormen voor mijn mens zoals alle tijgers doen. De regenwormen kruipen toch wel snel terug de grond in als ik langsloop want regenwormen zijn bang voor tijgers.

Mijn mens is wel lief hoor, vooral snachts laat ik dat graag aan haar merken. Dan ga ik met mijn billen op haar gezicht zitten. Volgens mij vindt ze dat heel fijn. En mijn geadopteerde broer Rooie pakt dan haar tenen, ze begint dan gewoon te zingen zo blij wordt ze ervan. Ze kan alleen niet zo goed zingen, het klinkt meer als gegil.

IMG_20180830_151732_resized_20190218_081814949

Rooie en ik gaan ook vaak op bezoek bij de buren. Dan rollen we in het gras daar en rennen achter vliegjes aan samen. Dan spring ik heel erg hoog zoals een echte tijger maar dan hoor ik mijn mens en mijn buurvrouw altijd lachen. Ze zegt dat ik niet goed kan springen en klimmen. Dat klopt eigenlijk wel maar daarom zoek ik ook regenwormen onder de grond. Hoef ik tenminste niet te springen.

Mijn mens heeft ook nog 6 honden. Die vind ik erg leuk want ik krijg elke ochtend een wasbeurt van alle honden. Hoef ik het mooi zelf niet te doen. En soms zijn er andere tijgers bij ons in huis. Vind het altijd zo jammer als die weer weggaan. Ik zoek ze dan overal en roep ze ook maar ik zie ze nergens meer. Mijn mens zegt dat ze weggaan omdat ze een gouden mand hebben gevonden. Snap er niets van maar ik krijg geen kans om ze te leren hoe ze een echte regenworm vangende tijger moeten zijn. Volgende keer begin ik maar eerder om het de kleine tijgertjes te leren.

IMG_20180816_150906_resized_20190218_081815327

Ik ga nu weer naar buiten want het regent en dan hoef ik niet zo diep naar regenwormen te graven.

dav
Groeten van tijger Blue

15 februari 2019
Smint en Vlokje

Hey Pssst, zal ik je eens wat vertellen?

IMG_20181022_151217830_HDR

Wij zijn afgelopen week op vakantie geweest! Naar Zandvoort nog wel!

IMG_20190209_152752816_HDR

Ik (Smint) samen met mijn zus Vlokje. De vorige keer in het pension vond ik het zo spannend dat ik die mensensnuiten maar op afstand had gehouden. Baasje vroeg nog, wil je anders liever mee op vakantie? Nou dat wilden wij natuurlijk wel eens proberen!

Daar gingen we dan in ons mandje. Nou als hij dicht zit is hij gelijk een stuk minder leuk kan ik je vertellen. Desalniettemin zo’n autoritje maakt je wel echt lekker slaperig! Nou is dat mijn zusje der grote hobby, die is normaal niet uit bed te branden. Dus dat kwam dan wel weer goed uit 😊

IMG_20190210_154607280

Ik was wel een beetje bang dat het saai zou gaan worden daar. Helaas past ons dozenpaleis volgens baas niet in de auto (nou geloof ik daar nog steeds niets van), maar gelukkig mocht de kleine krabpaal wel mee, kan ik toch mooi mijn zus nog plagen als ze er weer eens ligt te tukken.Mijn baasje moet altijd stiekem een beetje lachen als ik haar wakker probeer te maken, Vlokje zelf helaas niet…. achja, ik win toch wel met spelletjes; ze kukelt bij het minste of geringste weer ergens vanaf. Ik kan soms haast niet geloven dat ze familie van mij is. Maar familie de Wit is natuurlijk groot, baasje zegt dat het vast daarmee te maken zal hebben 😉

Wat wel een beetje jammer was is dat we niet eens op het aanrecht mochten, het is toch vakantie?Wees gerust, we blijven het maar gewoon proberen😉. En als ze er niet zijn dan maken we er een extra groot feest van. Ze hebben namelijk een pot met van die plastic dopjes, dat klettert zo leuk in de wasbak! Ik raad het de hele familie aan het eens te proberen. Geen mens die het doorheeft 😉

IMG_20190209_152408397_HDR

Al met al na flink veel bijgeslapen te hebben op de bank bij baasje en van het zonnetje genoten te hebben die naar binnen scheen, mogen we gelukkig van baasje nog eens vaker mee op vakantie. Ik ben dan ook heel lief geweest, want ik had beloofd niet om half 7 ‘s ochtends te gaan miauwen voor het ontbijt en daar heb ik mij netjes aan gehouden. Goed he?!

IMG_20190209_133254159_HDR

En Vlokje, ach, die laat het harde werk maar al te graag aan mij over, daarom miauw ik en ren ik maar voor twee. Maar ik ben nog steeds gek op mijn zus hoor, ze helpt mij iedere dag nog met mijn grote wasbeurt en ik ben er altijd zeker van dat mijn bedje heerlijk is opgewarmd😉. Wat wil je nog meer… als dat geen liefde is?

IMG_20190209_151111035_HDR_2

14 februari 2019
Dennie en Sparky

_DSC2596_DS

Hé, peopletjes, Dennie hier. ‘k Werd gevraagd om als gered snuitje te vertellen hoe ’t nu gaat. Nou ja, ‘k werd gevraagd… M’n broer en ik hoorden de tweebeners praten over de “Hoe gaat het met”-rubriek van Poezensnuitjes en dat zij daar ook ’n verhaaltje voor zouden schrijven. Nou, ‘k dacht ’t dus niet! Begrijp me goed, ze zijn hartstikke aardig en lief en zorgen goed voor ons, maar af en toe begrijpen ze helemaal niet hoe wij in elkaar zitten. Dus lijkt ’t me  logisch dat ik zelf wat schrijf.

DSC_0817_Den

‘k Ben dus Dennie, één van de boomkittens uit 2017. ‘k Ben samen met m’n broers en zusje op ’n boomhut geboren. ‘k Was net ’n week oud toen ik de wereld al wou gaan verkennen en klimmen. Er wordt gezegd dat ik uit de boom ben gevallen, maar eigenlijk ben ik eruit gesprongen omdat ik graag weer naar boven wou klimmen. Klimmen en springen vond ik toen al leuk en dat is nog steeds zo.

_DSC5071_Den

Als zo’n tweebener even niet oplet dan spring ik in z’n rug en klim omhoog zodat ik lekker in de nek kan liggen, da’s gewoon erg leuk! Wat ’t extra moeilijk maakt is wanneer ze alleen ’n dun t-shirt aan hebben, dat maakt ’t klimmen moeilijker, maar dat lukt me ook steeds beter. ’t Is dan ook keigaaf als ik zo’n mens hoor gillen van plezier, want ja, ‘k vind ’t wel belangrijk dat ze ook genieten, daar doe je ’t toch ook wel voor. ‘k Ben ook wel eens in de blote rug van ’t mannetje gesprongen. Nou, dat vond ‘ie wel heel erg leuk, zelfs de buren konden dat horen.

DSC_0117_DS

Maar goed, we zijn dus gered door tante Monique en mochten gaan wonen bij tante Bianca. Zij zou ons opvoeden totdat we naar ’n gouden mand konden… opvoeden dus… HA! Ook bij Bianca heb ik m’n hobby als klimmer voortgezet en verder ontwikkeld. Ze werd er wel eens gek van zei ze, maar ik denk dat ze ’t stiekem toch wel leuk vond. Alleen werd het heel erg druk met nog veel meer opvangers die allemaal “opgevoed” moesten worden. Ook waren er heel veel van de nieuwe vriendjes ziek en hadden dus veel zorg nodig. Sparky, m’n grote broer, en ik waren ook best wel ziek. We hadden traanogen en diarree. Ik moest heel veel niezen.

_DSC2991_Den

Omdat ’t zo druk was mochten Sparky en ik een poosje gaan logeren bij Marina en Jan. Zij zouden voor ons gaan zorgen totdat we beter zouden zijn en geadopteerd konden worden. Best wel spannend want we hadden ’t erg naar onze zin bij Bianca. Maar goed, avontuurlijk als we zijn, hebben we ons niet verzet en leek ’t ook wel leuk om ergens anders te kijken.

Zo kwamen we dus ineens in ’n huis met nog vier andere snuitjes. Dat was wel even wennen voor ons, van ’n huis vol naar maar vier soortgenoten… en die vonden ons ook nog eens niet leuk! We hebben daar hard aan gewerkt, kopjes geven, met staarten spelen, op ze springen… daar waren ze niet allemaal blij mee, jammer.

_DSC2584_Spark

Ho maar even Dennie, ik neem t nu over anders gaat ’t weer alleen maar over jou.

Sparky, dat ben ik dus, en ik zal even mijn kant van ’t verhaal vertellen.

’t Klopt wel dat we uit ’n boom zijn gered, maar Dennie was écht niet naar beneden gesprongen hoor. Hij was toen al zo wild en onbehouwen dat ‘ie niet in de gaten had dat je ook uit ’n boom kunt vallen. En dat is dus gebeurd met m’n broertje. We zijn gelukkig gered door ’n paar lieve mensen. ‘k Heb nog even onze mama gezien, maar die wou niet mee en liet zich niet vangen. Ze zag, denk ik, dat we goed opgevangen werden en heeft ons aan die mensen toevertrouwd. Ik miste mama eerst wel, maar pleegvrouwtje was zo lief en zorgde zo goed voor ons dat ’t wel ’n goed besluit was.

_DSC2405_DS

De eerste weken hebben we heel veel geleerd en met de andere snuitjes gespeeld. Omdat we bijna allemaal ziek waren en we elkaar misschien wel bleven besmetten heb ik pleegvrouwtje gevraagd of ’t zou helpen als ik met Dennie tijdelijk ergens anders zou gaan wonen. Dennie is ’n ontzettende druktemaker en bemoeit zich overal mee, maar ja, ’t is wél m’n broertje. Zo kwamen we dus bij ons nieuw gastgezin terecht.

DSC_0230_DS

Hier hadden we allebei, m’n broertje en ik, al snel ’n goed gevoel bij. We konden hier rennen, vliegen, naar buiten in ’n tuinren en… er was lekker eten! We werden geknuffeld, gekroeld en hadden al snel de slaapkamer met ’t heerlijk zachte bed gevonden. Na ’n paar dagen hebben Dennie en ik eens met elkaar gepraat en besloten dat we hier wel zouden willen blijven wonen. We moesten dat alleen nog duidelijk zien te maken aan de pleegmensen…. We begonnen met ze steeds te begroeten wanneer ze thuiskwamen en bij ze te gaan liggen. Ook op bed waren ze niet veilig voor onze charmes, onder ’t dekbed, op ’t hoofd, geen plek was veilig voor ons. En… jawel, na ’n paar maanden waren die mensen, we noemden ze al pleegouders, zo ver dat ze zelf over adoptie begonnen te praten. YES!!!!!! Begin december 2017 zijn we officieel geadopteerd, maar zelf zien we dat anders. We behandelen ze alsof ’t onze eigen mama en papa zijn. En dat is nu dus al weer ruim ’n jaar. Intussen hebben de andere snuiten ons wel geaccepteerd… tenminste, als we ons gedeisd houden en daar zijn we nou net niet goed in… We krijgen dus nog wel eens ’n snauw en tik, maar dat geeft niks, daar kunnen we wel tegen.  Verder vermaken we ons uitstekend in huis én buiten waar geen enkel vliegebeestje veilig is… al zijn ze ons altijd te vlug af.

DSC_0295_Den

En als jullie dit lezen: dankjewel lieve mensen van Poezensnuitjes dat jullie zo goed voor ons hebben gezorgd. Heel veel knuffels van ons, de boomkitttens: Dennie en Sparky.

_DSC2780_DS

12 februari
Leyla (Opalia)

51679287_375264523255663_8260520878253539328_n

Leyla, de kleine prinses
Toen Leyla bij ons kwam wonen was ze een piepjong tienermoedertje, net bekomen van het grootbrengen van 4 energieke, hongerige jonkies.
Ze kwamen in de opvang bij Cari, en toen de kleintjes groot genoeg waren en hun gouden mandjes hadden gevonden was het haar beurt.

Leyla mocht bij ons, Paul en Caroline komen wonen.
Het viel mee, Het eten was goed en de mensen waren lief.
“Wel moesten ze wennen aan mijn nachtelijk gezang, dat waren ze niet gewend en dus stonden ze op om te kijken of er wat aan de hand was. Dat vond ik wel tof, lekker samen keten. Verder moesten ik het huis verdedigen tegen ongewenste elementen zoals honden, katten en kleine mensjes, daar houd ik absoluut niet van. Lekker hard brommen, dan schrikken ze zich rot😀“. Aldus Leyla.

Leyla komt graag naast je liggen, aaien vindt ze fijn. Kusjes geven, getver doe niet zo klef en op schoot: no way!
Ze praat graag op veel verschillende manieren en tonen, heeft altijd honger. Zodra ze het Nespresso-apparaat hoort wil ze snoepjes.Ligt graag op haar troon. Slaapt vaak ónder ons bed. Is redelijk tevreden met haar personeel. Speelt graag met een van haar vele speelgoedmuizen. Rent graag over de tafel. Lust geen kiphapjes, maar wel van vis.
Ze is lief, eigenwijs, een brompot, een kletskous en onmisbaar. Leyla je bent geweldig ❤❤

11 februari 2019

Rebbel en Charlie

20181102_104050

Mijn zoon en ik hebben de jongens eind september 2018 bij Eva opgehaald.
De reis naar Maassluis is heel goed gegaan, af en toe een klaaglijk miauwtje van Rebbel maar verder hebben de jongens het prima gedaan.
Eenmaal bij ons in de woning, binnen 5 minuten allebei op de kattenbak, heel goed.
Sindsdien zijn R + C helemaal gewend en zien onze woonkamer ( 11 x 5 m ) helemaal als hun speelterrein.
20181212_124924
De kamer is voor hen één grote “apenkooi”en zij rennen  dat het een lust is. Over de stoelen, tafel, achter de TV langs, alles in hun spel.
Eind 2018 ben ik met de jongens naar de dierenarts geweest en die was dik tevreden. Zij zijn goed op gewicht en kerngezond.
Daar zijn wij heel blij mee, maar wij zien dat ook aan hun eetgedrag en speelgedrag.
Zij eten en drinken goed, vooral Charlie lust alles, een echte “vuilnisbak”. Rebbel is meer van het droogvoer .
20190209_104209
Charlie is met zijn ene oog een wildeman, wij zeggen wel “zo gek als een deur”.
Rebbel is veel rustiger en  vindt alles goed wat Charlie bij hem doet. Charlie is echt de baas van de twee.
Zij stoeien iedere dag meerdere keren en knuffelen vaak, elkaar likken, alles wat er bij hoort.
Rebbel is wel wat groter als Charlie, mogelijk dat die door zijn ziek zijn als kleine kitten, wat achterstand heeft opgelopen.
Of door de enorme energie die Charlie heel de dag verbruikt. Slapen doen zij veel maar dat is echt kattengedrag.
De achterzijde van onze woonkamer is een grote glazen wand en zij zitten uren voor het raam naar vogels te kijken, mensen die langs lopen,
Zij zien alles wat er maar beweegt.
Kortom, de jongens doen het geweldig en wij zijn heel erg blij met hen.
Bedankt voor deze heerlijke kittens en veel succes met Poezensnuitjes.
20181029_184900
hartelijke groet, Joke en Han Adema

11 februari 2019

Stevie (Hatchet) 

Hatchet heet nu Stevie naar Stevie Wonder
Stevie kwam bij mij in november 2017 ( hij is doof en bijna blind ). Ik had toen al 2 katten Ben en Tommy, inmiddels is Tommy overleden.
Hij was al gauw gewend en in januari ging hij naar het pension. Hoe zou het gaan? Maar ook daar was hij gauw gewend, ik had me meer zorgen gemaakt dan hij, iedereen was meteen verliefd op hem.

Ik heb mijn tuin zo laten verbouwen dat hij er in kan lopen zonder dat hij er uit kan. Soms zit er een kat in die jaagt hij er uit is, dat niet geweldig als je doof en blind bent. Hij heeft helemaal geen last van zijn handicap. Hij kan ook goed met andere katten en honden om gaan. Hij is geweldig.

IMG_0958

Groetjes Becs

10 februari 2019

Sky (Swiffer), Shady, Sunny (Dopey) en Siam

Sky Shady en Sunny wonen sinds september 2015 bij ons en we hebben ze zien opgroeien tot geweldige katten met allemaal hun eigen karakter.
In de zomer van 2016 hebben we Siam erbij genomen. Dus we hebben nu een kwartetje van rood, lapje, zwart en wit.
Kleine Sky is uitgegroeid tot een mooie grote kater. Zijn favoriete speeltje is een muisje aan een speelhengel. Hij laat graag van zich horen. Hij miauwt als hij de tuin in mag. Hij loopt dan even een rondje langs de schuttingen zo van ” ik ben er”. In huis miauwt hij ook wat af, als hij een snoepje wil of als hij de tuin in wil.
Het is een echte waakhond, als er een auto voor de deur stopt, begint hij te grommen en rent dan snel naar boven. Hij zit graag hoog zodat hij alles in de gaten kan houden.
Hij is dol op knuffelen en geborsteld worden.
e9363550-6f66-4c7a-9cc7-e58e925779a4
Samen met Sunny is hij ons Bonnie & Clyde duo. Ze doen veel samen, ravotten rennen en samen op de bank liggen. Als Sunny op de bank ligt, kruipt hij er meestal bij. Hij gaat dan bovenop haar liggen.
29ed1eb1-04f7-461d-a8ae-15691f505e6f
Sunny is ons zwarte draakje. Als ze het op haar heupen heeft,  moet je oppassen dat je niet over haar struikelt. Miauwen doet ze niet vaak. Ze prrrt meer. Ze is gek op de verenhengel. Ze springt niet echt hoog en komt ook niet altijd op haar pootjes terecht. Maar ze gaat gewoon door.
baefd9ff-e7c6-4d3d-892e-408dad00ba37
Met haar 3 kilo is ze de kleinste maar is net een tientonner als ze de trap af dendert. Ik vraag me wel eens af of de buren er geen last van hebben.
Met Sunny kan je bijna alles doen. Ze zal nooit bewust haar nagels gebruiken. Ze heeft veel moeten leren. De eerste keer dat ze opgesloten werd in de toilet heeft ze uren rustig zitten wachten tot ze bevrijd werd. De keer daarna ging zij wel herrie maken.
c2232ef8-3fd9-40a8-890a-a73d8e6f72ee
Tegenwoordig check ik dus maar dubbel of zij er niet in zit. Ze vindt het ook geweldig om vanaf zolder de trappen af te rennen en dan zo door de tuin in. Dan moet je dus ook echt oppassen want ze rent dwars door je heen.
8db48bc7-2ba5-4fde-9503-24bae3c762ef
De laatste tijd kruipt ze steeds vaker bij ons op schoot, of je nu wat aan het doen bent of niet, zij wil liggen dus je maakt maar plek.
87f79a91-9f21-489a-9c58-584be6faebd4
Shady is ons lieve prinsesje. Ze is een prachtig lapje die helaas nu al een jaar aan het vechten is tegen een voedsel allergie.
Alle problemen weerhouden haar er niet van om speels, baldadig en lief te zijn. Ze knuffelt wat af met ons. Ook Shady houdt van het spelen met de verenhengel. Ze springt heel hoog en kan helemaal wild worden tijdens het spelen. Ze komt ook graag bij je op schoot liggen en zet dan graag haar nagels in je benen.
Als ze in een ondeugende bui is, gaat ze miauwen zodat je wel weet dat ze dingen doet die ze niet mag.
6779709d-1cca-4f0f-98b4-e868a8d97553
En dan is er Siam. Kwam ze met 3 grijze vlekjes op haarkopje, is ze nu helemaal wit.
Siam is ons ADHD poesje. Altijd hyper, altijd zwiepen met haar staart. Sta je op van de bank, staat zij ook op en kijkt je dan aan van ‘spelen’??
Het is een schatje eerste klasse en geniet ook erg van knuffelen.
73605f90-d20a-48f5-b023-55747116745e
Als ze het op haar heupen krijgt, is ze net een witte eekhoorn die de krabpaal in schiet om er vervolgens weer af te springen en dan maffe sprongen gaat maken.
Het heeft een tijd geduurd voor ze haar plekje in de groep had gevonden. Maar nu hoort ze er helemaal bij.
Ze komt nu ook naast je op de bank zitten om geaaid te worden, nu is het wachten tot ze op schoot komt liggen. Maar dat bepaald zij. Ik til haar soms wel op om even te knuffelen, niet te lang want ze moet het wel blijven toelaten.
Hier zijn de katten de baas en wij het personeel.

9 februari 2019

Bullet 

Weer even wat fotos van onze knuffelkont ❤
Samen met zn grote broer slaapt hij samen op schoot, kekkeren samen naar de vogels in de tuin en stoeien als echte broers! Vrouwtje schrok zich rot de eerste paar keren maar blijkbaar stoeien broertjes zo.

Hij houd ontzettend van knuffelen en zeker als je een paar keer zegt dat hij lief is krijg je een liefdesstoot tegen je hoofd. Dus. En als hij een natte neus heeft krijg jij die ook. Gratis en voor niks. Superlief toch?
Hij houd alles goed in de gaten en is een echte boef! Vooral naar boven sprinten als de baas de deur open doet is een favoriete sport! Soms ook als vrouwtje nog op bed ligt zodat hij fijn daar mag komen knuffelen. Met zijn broer uiteraard. Zijn grote zus vind hem nog steeds een druktemaker, maar ze gromt en blaast nu in elk geval niet meer zo veel. En hij is wel gewend geraakt aan die oude moppersmurf. De gemoederen zijn in elk geval flink bedaard en ieder heeft zijn/haar eigen plekjes.

bul6

9 februari 2019

Toos, Cees en Noutje
(Tooske, Cesar en Chanou)

Toos(ke) en Cees (Cesar) wonen sinds december 2017 bij mij. Ik werd verliefd op de foto’s van Toos(ke) met haar hartenneusje …en ook op de beroemde selfie’s van Cees.  En Toos was (is) een beetje verliefd op Cees, dus natuurlijk moesten ze met z’n 2-en naar een mandje!

De eerste periode bleven ze boven op een aparte kamer, hierna snel uitgebreid met gang, zolder (lekker racen op de trappen) en uiteindelijk ook naar beneden. Het zijn nieuwsgierige katjes – vooral Toos, een meisje he? 😊 – dus dat hielp goed. Het zijn geweldig leuke en lieve katjes, ze zijn heel leuk samen en hebben zeker in het begin veel steun aan elkaar gehad om te wennen in hun nieuwe mandje. Ze zoeken elkaar ook regelmatig als de een even solo op onderzoek is.

Zowel Toos en Cees houden geweldig van knuffelen, elk op hun eigen manier. Toos nestelt zich ‘s avonds regelmatig naast me (en een van de kussens) op de bank, Cees komt ook aandacht vragen en gaat er meestal uitgebreid voor liggen op de grond. Buiten rond struinen vinden ze geweldig. Inmiddels gewend aan de loslopende kippen – een wel erg apart soort vogel – gaan ze op vogel- en muizenjacht. Een dagelijkse check op hun buit is dus nodig in huis, vooral die van Cees.

Eind september 2018 kwam Noutje (Chanou) ook bij mij wonen. Het kan soms vreemd lopen, want Noutje is het zusje van Cees (de C-tjes). Veel later in de opvang gekomen dan Cees, daarom veel schuwer en eerst was niet zeker of ze eventueel teruggezet zou worden of niet. Nou, gelukkig niet! Noutje doet het inmiddels zooo goed! En is inmiddels minder bang voor visite en drukte dan de andere twee😊. Ze had een week nodig om me haar te laten aaien. Toen was ze ‘om’. Natuurlijk heeft ze best lang nodig gehad om te wennen, maar dat is stapje voor stapje gebeurd, in haar eigen tempo. Ze heeft lang beneden door het raam lonkend naar de kippen en vogels in de tuin gekeken.

En toen het eenmaal zover was dat ze naar buiten mocht …. en later ook het kattenluik doorhad … Het was geweldig om te zien hoe ze hiervan genoot (en geniet). De bomen die ze heel hoog inging naar de vogels. Lekker krabben aan de stam, gewoon zitten en alleen maar kijken in de tuin vanaf een tafel. En ook wat daken van huizen verkennen, gluren bij de buren! 😊En heel slim ook, ze vond snel de weg terug naar huis vanuit andere tuinen.

c8
Noutje kon al snel goed met Cees opschieten (nee, ze ‘herkenden’ elkaar niet of zo ..), ze hebben een vergelijkbaar, vrij rustig karakter. Inmiddels liggen ze lekker tegen elkaar aan te slapen 😊.

Omdat Toos soms wat enthousiaster kan doen en meer een ‘spring in het veld’ is, was dat even wennen voor haar. Maar inmiddels gaat dat ook prima, alleen als Toos echt uitdaagt wordt er wel even door huis of tuin gesprint, maar eigenlijk is dat ook meer spelen … Kortom, inmiddels is Noutje een heel happy en relaxed katje en een mooie slanke dame geworden!

Ik ben blij met mijn drie happy katjes (alle drie bijna 2 jaar oud) en als ik soms verhalen lees over katten in de opvang bij Stichting Poezensnuitjes is het verleidelijk om …. .maar voorlopig houd ik het bij mijn K3!

c3

8 februari 2019

Hallo!! Hier ’n berichtje van Pepper en Pixie.

Ons vrouwtje wilde ’n stukje gaan schrijven maar ik zag dat poezensnuitjes van Bianca vaak zelf hun verhaal mogen vertellen dus ik zeg dat kan ik ook!! En als Pixie lief is mag ze ook nog wat zeggen.

En dat ben ik dus Pepper en mijn zusje Pixie, we zijn nu bijna 8 maanden oud en zo’n 5 maanden staat ons gouden mandje n bij Herman, Marianne en Kim.

En het gaat goed met ons! Vanaf dat we in huis kwamen hadden we het gelijk naar ons zin, we zijn inmiddels ’n stuk gegroeid, al blijft Pixie wel mijn kleine zusje en ben ik ’n grote stoere vent, we hebben ook altijd honger en trek in lekkers, als één van onze baasjes bij het aanrecht in de buurt komt zijn we er als de kippen bij om om lekkers te roepen. Pixie kan het niet maar ik spring gewoon op het aanrecht en kijk dan zelf wel of er wat te halen is. Ze verstoppen ook altijd alles voor ons in de kastjes want als er iets blijft liggen pikken we het en eten het gewoon op. Mag niet, stom he!!

Als het lekker weer is spelen we lekker in de tuin.

pp12

Binnen spelen we eigenlijk met alles wat er maar te vinden is, we hebben heel veel speeltjes maar ’n dop of pen kunnen we ook uren spelen. Vrouwtje heeft één plant in huis en die ligt wel eens omver, krijgen wij ook elke keer de schuld van, snappen we niets van, wij zijn onschuldig. Met kerst hadden we ook zo’n leuke grote boom in huis. Geweldig ding!! Na 4 dagen was ie weer weg. Waarom nou???

pp13

Volgend jaar proberen we het weer, zegt vrouwtje, nou ik ben benieuwd!

We houden ook erg van knuffelen, ik wat meer dan Pixie. Ik kom graag ff op schoot liggen en als het ff kan kom ik het liefst bij vrouwtje op haar hoofd liggen, zo dicht mogelijk om te knuffelen. Dat doe ik vooral ’s ochtends als ik wakker wordt. Dan maak ik vrouwtje ook maar ff wakker want dan willen we eten. Pixie is ’n beetje meer onafhankelijke meid, die komt wel knuffels halen en geven maar alleen als het haar uit komt. Maar we genieten allebei van knuffelen op onze eigen manier. We zijn ook wel gek op elkaar maar slapen doen we op onze eigen vaste plekjes, ik op zolder in de stoel, Pixie weer ’n eigen mandje op zolder of op de vensterbank bij het kleine vrouwtje op de slaapkamer. En ’s nachts kruipt Pixie nog wel eens bij de grote baasjes op bed maar dat doe ik als stoere vent natuurlijk niet.

En natuurlijk liggen we ook vaak lekker in de kamer op de krabpaal op onze vaste plekje, ik natuurlijk boven in en Pixie onder.

pp5

Nou volgens mij heb ik al best veel verteld en kunnen jullie dus zien dat het best goed met ons gaat, ik denk dat jullie alles nu wel weten van ons. Jij nog iets te vertellen, Pixie??

pp4

Ja nou nog één dingetje, Pepper. Vrouwtje vindt ons volgens mij af en toe wel ’n beetje raar omdat wij water leuk vinden?? Is dat zo gek??Als er iemand in onder de douche gaat of bijvoorbeeld tanden poetsen dan zijn we graag dichtbij.

pp3

Als de douche weer uitgaat gaan we lekker door het natte bad lopen en we zitten het liefst in de wasbak als er tanden gepoetst worden, Pepper gaat gewoon in het afwaswater staan met zijn poten en ik vind het lekker om over ’n natte gedweilde vloer te gaan rollen, daar gaat mijn vachtje zo mooi van glimmen. Is dat heel gek??? Wij vinden eigenlijk van niet. We doen het gewoon.

Ohh en echt als laatste, wij zijn ’n soort kluskatten, we helpen graag.

Dat was het nu echt.
Heel veel natte neuzen knuffels van ons!!

pp

Groetjes Pepper en Pixie

8 februari 2019

sid

Lieve Sid,
Het is alweer even geleden dat ik je voor het eerst zag, nou ja het begon dat ik je hoorde haha. Adam (Mn zoontje) en ik kwamen ingezameld geld brengen bij de dierenarts voor poezensnuitjes. Er stonden wel 10 reismandjes op een rij, in het middelste reismandje kwam een lief mauwtje. Adam ging op de grond liggen en keek naar jou. Jij stak je pootjes erdoorheen en Adam ging met zijn vinger tegen jou pootjes aan jullie waren meteen gek op mekaar. Ik zag jou, een mooi wit mannetje met bijna witte ogen. Ook ik was meteen verliefd op je. Maar we hadden al 4 katten in huis en Mn vriend vond dat wel genoeg. (Logisch 😅) na een poosje bleek niemand jou te missen en Bianca vertelde mij dat. Ik moest het nog een keer aan Mn vriend vragen en ja! Ik mocht mij aanmelden als gouden mandje voor Sidney.

Wij zijn wezen kijken bij hem en het klikte meteen met iedereen. Hij was meteen vriendjes met Mn kinderen. Hij moest nog even bij zn gastgezin blijven omdat hij medisch nog wat dingetjes had. Na een poosje hebben we hem eindelijk op mogen halen.
Toen we thuis kwamen, kwamen alle katten en onze hond even kijken bij hem. Dit ging prima. Niemand die zich stoorde aan de nieuwe situatie en meneer Sidney ging heerlijk slapen op de krabpaal naast de anderen. Het is nooit anders geworden. Vanaf moment 1 was hij thuis. Mn mooie lieve ventje. Inmiddels is Sidney niet echt wit meer. Hij is aardig verkleurd haha. Hij is nog mooier geworden. Het is een Allermans vriendje en Mn grote kusjes gever! Zo blij dat hij bij ons mocht komen wonen 😍

6 februari 2019
Een update over onze exopvangertjes Blue Ice en Lilly die hun gouden mand delen

20190206_182714

Hier even een verhaaltje van mij, Blue Ice.
Ik was al een beroemdheid bij Stichting Poezensnuitjes en nu ben ik hier The King of the House!!
Ik voel me helemaal op mijn gemak, weet de heerlijkste plekjes te vinden en dat is vooral bij mijn vrouwtje liggen.
20181014_215938
Ze noemt mij soms Zwaan kleef aan en ook wel knuffel ijsbeer.
Ondanks dat ik geen oortjes meer heb, hoor ik alles, vooral als het om eten gaat.
Ik ben dan ook vele kilootjes aangekomen, vind zelf dat ik er geweldig uitzie.
20181122_141421
Mijn beste vriend is Senna, met hem kan ik lekker stoeien en spelen.
Ook heb ik mijn eigen speeltje, iets met een groene muts op.
Als ik die vindt, zet ik mijn mooiste miauwtje op, heel hard.
Alleen mijn neus, daar zit altijd een korstje op, net als bij Mister Eddie.
Regelmatig gaat dat korstje eraf en later zit het er weer.
Tante Judith heeft er al eens naar gekeken, maar zei dat het geen kwaad kan.
20190206_182351
Ik ben een hele blije en tevreden kater, geniet van mijn leven en alles om me heen.
Sinds kort heb ik ook dat kattenluikje door, dus ga ik af en toe de buitenren in.
Maar los in de afgezette tuin is ook een feest, ik vind dat geweldig.
Dit was voor nu mijn verhaal, het gaat super met mij.
20180416_125300
Een stoere high five voor al mijn fans!!!
20190204_161054
Ik ben Lilly, bij de stichting was mijn naam nog Dixie.
Ik woon al een paar jaar bij mijn nieuwe personeel en heb het daar heel erg naar mijn zin.
In het begin was ik best onder de indruk van al die grote snuiten die daar ook rondwandelen, maar inmiddels windt ik ze om mijn pootjes.
20190206_182050
Ik hou erg van de heerlijke brokjes, maar een snoeper ben ik niet echt.
Het lijkt wel dat ik een beetje dik ben, maar dat komt gewoon omdat ik zo’n lief klein koppie heb.
Mijn vrouwtje vind ik superlief en we knuffelen wat af.
20181203_185108
Ik vind het ook heel lekker om buiten te zijn, daarvoor hebben we een prachtige buitenren en vaak mogen we ook los in de afgezette tuin.
Nou ik ga weer even op mijn favoriete plek liggen en hopen op een wasbeurt van mijn grote vriend Senna.
20190120_113406
Pootje van Lilly.

5 februari 2019

bon1

Hierbij twee foto’s van Bonnie. Ze woont nu een paar maanden hier en heeft haar draai vanaf de eerste dag meteen gevonden.
Ondanks, of misschien wel door haar doofheid gaat ze helemaal haar eigen gang en trekt zich niets aan van de andere katten die zeker in het begin haar maar vreemd vonden,
Inmiddels kan ze het met de meeste van hen goed vinden. Alleen Floortje blijft blazen, maar ook daar trekt ze zich weinig van aan.
Bonnie is erg op mij gericht; waar ik ben, is zij ook. Nu zit ik bijvoorbeeld achter de computer en dan ligt ze op tafel bij me in de buurt. Zit ik op de bank, dan ligt ze daar naast me, op het favoriete dekentje van alle katten: ze trappelen wat af hierop. Als ik straks naar boven ga volgt ze meteen en gaat ze op de slaapkamer liggen, op haar dekentje.
In de loop van de nacht springt ze dan op bed en tegen de ochtend komt ze gezellig op mijn hoofd liggen, lekker hard spinnen in mijn oor. Ze is so wie so een enorme knuffel, komt regelmatig kopjes geven en in tegenstelling tot Eddie krijgt ze ook graag kusjes. En ze kan schattig mauwen, soms zonder geluid, soms heel zacht, maar ook heel hard toen ik haar een keertje had opgesloten in de inpandige berging. Wat een geluid komt er dan uit zo’n kleintje!