Adoptie op afstand snuitjes

Stichting Poezensnuitjes biedt mensen die zelf geen kat (meer) in huis kunnen nemen de mogelijkheid om een poezensnuitje op afstand te adopteren. Binnen onze Stichting zijn een aantal niet plaatsbare poezensnuitjes. Dit kan verschillende redenen hebben. Deze poezensnuitjes mogen permanent bij hun gastgezin blijven, maar zij hebben natuurlijk ook hun kosten. Men kan deze adoptie-snuitjes helpen door ze op afstand te adopteren. Er zijn twee mogelijkheden:

a. Men adopteert een poezensnuitje volledig. Dat houdt in dat u maandelijks 20 euro overmaakt voor dit adoptie-snuitje. Er mag natuurlijk ook een samengesteld bedrag per kwartaal of per jaar overgemaakt worden. Het gastgezin waar uw snuitje woont houdt u regelmatig op de hoogte door middel van mailtjes met foto’s. Het is mogelijk om uw adoptie-snuitje op afspraak te bezoeken. Indien u dit wenst komt uw naam bij het adoptie-snuitje op onze website te staan.

b. Men adopteert een poezensnuitje samen met anderen. Dit houdt in dat men maandelijks minimaal 5 euro overmaakt voor een adoptie-snuitje naar wens. Deze wordt dan dus door meerdere mensen gesteund. Ook dan wordt men natuurlijk regelmatig op de hoogte gehouden, en indien gewenst wordt de naam (namen) van de adoptant vermeld bij het adoptie-snuitje op onze website.

Alle adoptie-snuitjes ziet u hieronder weergegeven.
Zou u graag een poezensnuitje op afstand willen adopteren? Neemt u dan via mail@stichtingpoezensnuitjes.nl contact met ons op.

.

.

Nog te adopteren snuitjes

.

 

Op dit moment zijn er geen poezensnuitjes meer ter adoptie,
zodra er weer één is wordt zijn/haar verhaal hier vermeld

.

Geheel geadopteerde snuitjes

.

..

Nikkinikki2

Nikki woont samen met haar zusje Nala al vanaf mei 2009 bij gastgezin Bianca

Zwaar mishandeld en getraumatiseerd kwamen ze toen ze zes weken waren binnen bij Bianca. Zij was al heel wat gewent maar toen ze de Twins zag schoot ze helemaal vol. Nikki is door verschillende mishandelingen van haar eerste “eigenaar” zowel lichamelijk als geestelijk gehandicapt. Ze is toen ze net 1 jaar was al geopereerd aan patella luxatie, de kans zit erin dat dit in de toekomst ook met haar andere knie moet gebeuren. Nikki heeft een gebroken staart, en ze leeft in haar eigen wereldje.  Nikki een complete gebitssanering ondergaan, ze kwam zeer moeilijk uit de narcose en had daarna ernstige ataxie problemen. Deze zijn inmiddels gelukkig verdwenen, maar  ze is wel blind aan 1 oogje gebleven. In mei 2019 bleek Nikki Gegeneraliseerde Progressieve Retina Atrofie te hebben. Binnen een paar weken was ze helemaal blind aan beide oogjes.

Nikki is een heerlijke meid, ze begrijpt de kattentaal niet helemaal, maar heeft wel vriendjes en vriendinnetjes die regelmatig een uitgebreidde wasbeurt van haar krijgen.
Ze voelen dat ze “anders” is, en nemen het haar dan ook niet kwalijk als ze blaast als hun tegen haar spinnen, of juist andersom. Nikki is vooral heel mensgericht, ze raakt ieders hart.

Doordat zij erg veel moeite heeft met veranderingen mag ze bij Bianca blijven wonen, maar een financiële bijdrage voor dit geweldige, schattige, leuke en vooral gekke meisje is zeer welkom.

Nikki is volledig op afstand geadopteerd door Marina, Eva, Marion, Max en Bianca

.

.

NalaNala2.JPG

Nala is het zusje van Nikki

Ook zij heeft de nodige gebreken en beperkingen. Nala heeft haar staart op drie plaatsen gebroken, ze kan hem ook niet omhoog houden. Daarnaast heeft ze een kromme rug. Zowel Nikki als Nala hebben verstopte traanbuisjes, door hun trauma raken ze in paniek als je ze stevig vasthoudt. Ze houden dus elkaars oogjes schoon 🙂

Nala is in tegenstelling tot Nikki erg éénkennig. Haar vrouwtje is haar alles, maar bij andere mensen blijft ze uit de buurt.
Ze is wel dol op alle andere snuitjes die hier wonen.

Aangezien Nikki en Nala een echte onafscheidelijke tweeling is zullen ze ook altijd bij elkaar mogen blijven.
Dit kleffe stel mag nooit gescheiden worden. Ze maken zoals echte zussen regelmatig ruzie met elkaar, maar liggen daarna weer heerlijk likkend in elkaars pootjes.

Nala is volledig op afstand geadopteerd door Marina, Max en Marion

.

.

 

Luna

luna2.JPG

 

Luna woont al vanaf september 2009 bij gastgezin Bianca

Hij is door Bianca zelf gevangen toen hij ongeveer vier maanden was. Een heel schuw kitten! Het heeft de nodige tijd gekost voor hij een beetje aan mensen begon te wennen. Dat vertrouwen heeft hij nu helemaal, alleen blijft hij heel erg bang voor handen. Een reden waarom hij nooit geplaatst is.
Luna weet dat vrouwtje tegen iedereen die op bezoek zegt dat ze hem niet moeten aaien, daardoor durft hij ook gewoon langs iedereen te lopen.
Luna is een stabiele factor binnen de poezensnuitjesgroep, hij voelt zich ook helemaal gelukkig. We willen het hem niet meer aandoen om nu nog te moeten verhuizen.

 Luna is volledig op afstand geadopteerd door Isabelle

.

.

.

.

.

KirbyKirby2.JPG

Kirby is begin 2011 doodziek met een strop om zijn nek bij gastgezin Bianca binnen gekomen.

Lange tijd moest hij in quarantaine verblijven en tijdens deze periode heeft hij een speciale band met Bianca opgebouwd. Nadat Kirby weer helemaal gezond is verklaard, is hij samen met een vriendinnetje geplaatst.  Helaas was dit niet helemaal het mandje wat wij voor hen voor ogen hadden en na 8 maanden zijn ze terug gekomen bij Bianca. Zijn vriendinnetje Zaza werd snel herplaatst, maar Kirby had opnieuw tijd nodig om mensen te vertrouwen, en daarbij had hij enorme verlatingsangst. Dit laatste heeft hij nog steeds, als zijn vrouwtje uit zicht is kan hij kermend mauwen tot hij haar weer ziet.

Inmiddels was hij weer de grootste vriend van Bianca geworden en werd hij ‘pleegpapa’ voor de opvangkittens. Kirby is de grote knuffelbeer in huis.
Dankzij zijn twee adoptie op afstand oom en tante’, hoeft Kirby nooit meer te verhuizen en heeft hij zijn “thuis”gevonden..

Kirby is volledig op afstand geadopteerd door Ingrid en Jan

.

.

 

Mila

IMG_8302Hallo, ik ben Mila. Ik ben gevonden in Doesburg en was toen compleet uitgemergeld, ik was zo verzwakt dat ik al omviel als ze me aaiden.
Toen was ik nog een jong deerntje en werd opgevangen door Iris in de veronderstelling dat zo’n mooi poesje wel heel snel een warm mandje zou vinden. Niets bleek minder waar….Na weer aangesterkt te zijn werd ik gesteriliseerd en mocht ik vanuit de quarantaine gezellig in de groep in de huiskamer. In eerste instantie leek mij dat wel wat maar bij nader inzien vond ik die andere poezensnuitjes in huis toch niet zo leuk. Omdat ik niet echt schuw was mocht ik dus ook in andere delen van het huis rondstruinen en toen bleek pas echt hoe vervelend ik andere katten vind. Ik heb gevochten met vrijwel iedere kat die ik tegenkwam en het is ook nooit echt goed gekomen tussen hen en mij. Ze dachten dat het misschien zou helpen als ik naar buiten mocht, lekker vrij rondlopen maar ook daar knok ik er op los. En als ik na het knokken weer naar binnen kwam plaste ik lekker in de gang, niet 1 keer per dag maar zo vaak als me maar lukte.
Ook ben ik een sloper, niet zomaar een beetje, nee, iedere schoen of tas die ik tegenkom krijgt binnen 5 minuten een complete make-over. Uit wanhoop hebben ze me hier een eigen kamer gegeven en daar ben ik eigenlijk best wel heel blij mee. In de winter houd ik een winterslaap in mijn kamertje maar iedere ochtend wordt ik dan even buiten gezet om te luchten, ja zeg , zijn ze nou helemaal gek geworden in die kou? Zodra de deur open gaat storm ik dus weer naar binnen, ren naar mijn kamer en als die deur dan niet snel open gaat plas ik gauw nog even in de gang, haha, zal ze krijgen!In de zomer heb ik een probleem want MIJN kamer is eigenlijk het quarantainekamertje en dan logeren er dus regelmatig vieze stinkkaters of van die voddige straatpoezen en dat pik ik niet, nee hoor, dan verhuis ik naar buiten en weiger weer binnen te komen tot het koud wordt en MIJN kamertje weer min of meer vrij is. U begrijpt zeker wel dat het ze niet echt lukt om een warm mandje voor me te vinden en tot ze dat wel een keertje lukt ben ik beschikbaar voor adoptie op afstand. Maar, wie weet wordt dit stukje toch een keer gelezen door een heel lief iemand die een heel rustig huishouden zonder andere katten heeft en die heel erg opgeruimd is dwz; schoenen en tassen netjes opbergt achter slot en grendel , waar ik dan toch mag komen wonen? En eigenlijk mag het ook wel een grote sloddervos zijn hoor, maar dan niet zeuren als je schoenen en tas een make-over krijgen he?

Mila is volledig geadopteerd door Ruud.

.

.

De Chippendales.

IMG_5761Chip (14+) en Dale (16+) woonden vrijwel hun hele leven samen. Tot ze stante pede hun huis uit moesten en terecht kwamen
bij een familielid dat hen eigenlijk niet wilde hebben. Om kort te gaan: Chip was binnen 10 minuten ontsnapt en Dale kwijnde weg,
temidden van mensen en snuiten waar hij niets mee had.
Een half jaar later (dec.2015) werd Chip door ons van straat gehaald en viavia kwamen wij achter het trieste bestaan van Dale. Dale werd ook
opgehaald en de 2 “broers” werden weer herenigd. Ze waren elkaar niet vergeten en hun innige band werd weer hersteld. Met name Dale bloeide helemaal op.
Na de nodige medische ingrepen werd er een nieuw thuis voor ze gezocht. Ze vonden samen een prachtig plekje, maar helaas ging het daar
niet goed en kwamen ze terug. Nog eens een goed plekje vinden viel niet mee vanwege Dale’s doofheid. Hij kon niet vrij de straat op, maar wilde wel heel erg graag naar buiten. En beiden wilden ook graag veel knuffeltjes, de hele dag door. Geen enkele geïnteresseerde voldeed aan al hun eisen. Langzaam maar zeker integreerden ze steeds verder in het gastgezin en ze sloten vriendschappen met de al aanwezige snuiten.
Toen ze uiteindelijk, na maanden, ook de tuin in mochten en daar zó van genoten, werd de knoop doorgehakt. Ze waren gelukkig waar ze waren en het zou niet eerlijk zijn ze dit op hun ouwe dag weer af te nemen. Chip en Dale waren al lang thuis .

Zij willen hun adoptie-op-afstand-ouders Petra en Josca heel hartelijk bedanken voor hun steun!

Dale is helaas begin 2017 overleden. Chip is nog steeds volledig geadopteerd door Petra en Josca.

.

.

 

.

 

Roderick

Roderick

Yes…ik mag eindelijk ook eens iets over mezelf vertellen, ik dacht al; wanneer ben ik nu eens aan de beurt?
Ik ben Roderick aka Hurm, waarom ik twee namen heb? Wel, vrouwtje (aka de mepster) vond mij zo’n knappe vent toen ze me van straat haalde dat ze me een sjieke naam heeft gegeven; Roderick….maar ja, die eigenwijze vent van d’r was het daar niet mee eens, hij vond mij meer een ‘Hurm’ …In mijn officiele documenten en op zondag heet ik nu Roderick en verder ga ik door het leven als Hurmpie, ik zou er een identiteitscrisis van krijgen zeg!
In 2012 ben ik van de straat gehaald, ik was aan komen lopen bij mensen die aan een heel druk kruispunt wonen in Dieren, vrouwtje heeft zo’n donkerbruin vermoeden dat iemand me op dat kruispunt uit een auto gezet heeft vanwege mijn voor tweebeners heel nare eigenschap waar ik het zo, eerlijk als ik ben, ook nog even over zal hebben. Ik had een vervelende nies toen ik hier kwam en moest aan de antibiotica, moest ook meteen afscheid nemen van mijn balletjes en dokter Allard schatte dat ik in het najaar van 2011 geboren was. De eerste dagen hier blerde ik het uit’, ik ben namelijk een heel onzeker ventje en heb grote moeite met veranderingen. Bij een volgend bezoekje aan dokter Allard kreeg ik van hem een homeopathisch middeltje mee waar ik baat bij zou hebben ten tijde van veranderingen, dat middeltje moest ik ook innemen als het grote moment van verhuizen naar een eigen gouden mandje daar zou zijn…wel, jullie raden het vast alweer; dat grote moment kwam dus never, nooit, niet he!
Hoe dat komt? Wel, vrouwtje is al net zo eerlijk als ik ben en vond het nodig om eventuele adoptanten in te lichten over die ene eigenschap van mij waar tweebeners allergisch voor blijken te zijn…ik ben een Vreselijke Sproeier…ja, sorry hoor, dat heeft alles te maken met mijn onzekerheid. Vrouwtje en haar vent vinden het ook verschrikkelijk maar gooien mij toch niet terug op straat, ze passen zich zo goed mogelijk aan mij aan (heb ik ze goed getraind of niet?) en een aantal ruimtes hier in huis zijn absoluut verboden terrein voor mij. Daar baal ik dan wel weer van dus als ik toch maar even de kans krijg dan sneak ik zo’n ruimte binnen en sproei snel even ergens tegen aan. Je moet ze eens horen mopperen als het me weer gelukt is, hahaha, moeten ze maar beter opletten hoor.
Maar ja, eigenlijk ben ik gewoon een heel erg lief kereltje, ik kan het met alle poezensnuitjes hier in huis goed vinden en ben heel erg blij dat ze hier zoveel geduld met ons hebben. Aangezien niemand het aan durft om mij in huis te nemen probeer ik hier nu ‘adoptie op afstand snuitje’ te worden, ik hoop dat me dat gaat lukken!

Roderick is volledig geadopteerd door Vera en Marjolein.

.

.

Eddie

eddie4Eddie is met zeven weken bij ons gekomen met een hazenlip en een waterhoofd, maar is verder een lief en levendig kitten.
Veel dierenartsen geven een slechte prognose voor dit soort kittens en adviseren in laten slapen. Maar Eddie was zo’n blij en vrolijk kitten dat we toch verder wilden onderzoeken wat zijn mogelijkheden waren.
Zo kwamen we in contact met een stichting in Amerika waar ze al verder zijn met de behandeling van kittens met een waterhoofd.
Het feit dat Eddie al zeven weken was geworden zonder medische hulp vonden zij zeer hoopgevend. We zijn hun adviezen verder op gaan volgen en Eddie kreeg medicatie.
Wat de toekomst brengt kan niemand weten, een dure operatie is misschien nog nodig en medicijngebruik zal waarschijnlijk levenslang zijn, maar zolang het geen lijden wordt en Eddie in zijn gedrag laat merken dat hij verder wil geven we hem die kans.
Maar om Eddie ergens te plaatsen vinden we toch een te grote uitdaging. Daarom blijft Eddie bij gast gezin Bianca wonen, en kan de stichting borg staan voor alle nodige medische behandelingen. Dankzij drie adoptie ooms & tantes wordt er een potje gevuld om Eddie te kunnen onderhouden.
En Eddie zelf? Die vind het alleen maar prachtig en geniet van elke dag!

Eddie is volledig geadopteerd door Erwin & Petri , Josje en Melissa

.

.

 

 

Assepoes

Hallo, ik ben Assepoes!Assepoes1
Tien jaar geleden kreeg mijn moeder een nestje buiten in een tuin van een chalet, de mensen die in dat chalet woonden hebben ons gevoerd en als dank heb ik een jaar later mijn eerste (en gelukkig ook laatste) nestje dus ook maar in hun tuin geworpen.
Op die camping wemelde het destijds van de zwerfkatten en kittens, velen van hen zijn ‘opgeruimd’ maar dat zette geen zoden aan de dijk.
Gelukkig kwam er hulp, Stichting Poezenbel greep in en begon een TNR-offensief, ik werd ook gesteriliseerd en weer teruggebracht en mijn kittens hebben toen via asiel Doetinchem een nieuw tehuis gevonden.
Ik had nog heel lang gelukkig kunnen zijn op die camping maar helaas gingen de mensen die mij dagelijks voerden emigreren en lieten mij achter, dat was wel even slikken, niet meer op tijd eten voor mijn neus gezet krijgen…
Ook bleken er toch TNR- katten te verdwijnen, blijkbaar werden die alsnog ‘opgeruimd’ en de Poezenbelvrijwilligster maakte zich ernstig zorgen om mij. Heel vaak kwam ze bij ‘mijn’ chalet kijken of ik er nog was, zette een vangkooi neer om mij opnieuw te vangen maar ik trapte daar mooi niet in.
Inmiddels stond mijn chalet te koop en zette een enge man een hele grote vangkooi neer die ik niet als zodanig herkende. Hij heeft mij toen wel gevangen en het had heel slecht af kunnen lopen met mij maar gelukkig haalde die man zijn hand over zijn hart en belde de vrijwilligster, zij mocht mij op komen halen als ze me maar niet meer terugbracht.
Binnen no-time was de vrijwilligster bij mij, liet me overlopen in een ander kooitje en nam me mee naar huis, ik was doodsbang en helemaal van slag.
De vrijwilligster heeft heel erg haar best gedaan om een echte huispoes van mij te maken zodat ze me kon herplaatsen maar ik overwon alleen mijn angst voor haar en niet voor andere mensen en ik was doodongelukkig binnenshuis. Uiteindelijk heeft ze de achterdeur voor me opengezet en me de vrijheid gegeven, ze kon niet meer aanzien hoe ik wegkwijnde….En ik? Ik was zo blij met mijn vrijheid dat ik me eerst 3 dagen verstopt heb omdat ik bang was dat ze me weer op zou sluiten maar uiteindelijk won de honger het van mijn angst en heb ik me toch maar weer gemeld in haar tuin. Dat gekke mens stond te juichen van blijdschap dat ik er weer was, nou ja dacht ik, dan zal ik maar in haar tuin blijven wonen he? Een tuin is een tuin, als ik dat huis maar niet meer in hoef. Zo af en toe haalt ze me wel naar binnen, dat is altijd wanneer het koud is en er ’s nachts heel lang keihard geknal te horen is, dan ben ik stiekem wel blij dat ik binnen zit hoor! Tegenwoordig is mijn verzorgmens vrijwilligster van Stichting Poezensnuitjes en ga ik als Adoptie Op Afstand Snuitje door het leven, wat dat precies inhoudt weet ik niet maar ik vind het hartstikke leuk want mijn mens zegt dat het heel goed voor me is en ik er niet voor binnen hoef te wonen en dan vind ik wel prima!

Assepoes is geheel geadopteerd door Brigitte en Mijke.

 

.

 

Gizmo

GizmoGizmo is als tienermoedertjes met haar vier kindjes gevonden op straat.
1 hummeltje was al overleden en met de andere drie ging het ook niet goed.
Gizmo zelf was ook snipverkouden.
Hartverscheurend om te zien hoe dit nog zo jonge meisje zo ontzettend haar best deed om voor haar kindjes te zorgen, maar het lukte haar niet, omdat het zo koud was en ze geen melk gaf.
Ondanks dat we haar geholpen hebben wat wij konden, hebben geen van haar kindjes het overleefd.
Maar Gizmo heeft wel pleegkindjes mogen verzorgen, ze was de beste mama met haar fopspeentjes.

Enorm dankbaar was ze haar pleegvrouwtje, haar vertrouwde ze al snel, maar andere mensen wil ze niks van weten.
Ze knuffelt er wat af met haar pleegvrouwtje, maar zodra er een andere mensensnuit binnen komt is Gizmo verdwenen, hoogstwaarschijnlijk heeft ze geen fijne dingen meegemaakt op straat.
Hier heeft ze het fijn, ze komt heel graag buiten, en hier kan dat in de veilig afgezette tuin, er kan haar dus niets meer overkomen en toch kan ze heerlijk buiten zijn. Wekelijks komt ze een muis binnen brengen voor al haar poezenvriendjes en vriendinnetjes.
En ze geniet volop van de warme mandjes binnen. Ze is ook dol op alle andere poezensnuitjes in huis.

Wij zien poezensnuitjes graag gelukkig, en Gizmo heeft haar geluk in het gastgezin gevonden.
Wanneer er weer kleine kittens in opvang komen, kan ze haar hartje weer ophalen.

Gizmo wordt volledig geadopteerd door Marion, Marjan en Ella

 

 

Ziggy

ziggy1Hoi, ik ben Ziggy, geboren in 2017 bij een boerderij. Gelukkig werd er een vangkooi geplaatst bij die boerderij en liep ik, klein schuw kittentje, daar in.

Ik kwam eigenlijk tijdelijk in opvang bij Iris maar na een paar weken viel ineens op dat mijn oogjes een vreemde groene gloed kregen. De dierenarts verwees mij naar de oogspecialist en daar werd geconstateerd dat ik 2 verschillende oogafwijkingen heb; aangeboren staar en plooien in mijn netvliezen. Je kunt pech hebben he…

Hoewel ik in eerste instantie natuurlijk niet blij was dat ik gevangen werd is dat natuurlijk wel mijn geluk geweest, ik ben nu al slechtziend maar in de toekomst ga ik blind worden, hoe had ik me buiten dan moeten redden?

Vanwege mijn zicht-probleem en schuwheid mag ik bij mijn pleeggezin blijven wonen als adoptie op afstand snuitje en dat vind ik keigaaf!!!

Ziggy wordt volledig geadopteerd door Josca en Lilian

.

.

Yuki

Yuki.JPGHoi ik ben Yuki.

Ik heb al nare dingen meegemaakt in mijn jonge leven. Een tijdlang moest ik op straat leven, toen kreeg ik ook nog kittens, een hele zware tijd voor mij.
Gelukkig werd ik wel gevoerd. Maar op een dag was ik ineens mijn kittens kwijt, meegenomen door mensen, en ik bleef alleen achter.
Ik was erg verdrietig. En toen………de dag dat ik een ongeluk kreeg en niet meer op mijn pootje kon staan, zoveel pijn.
Er werd meteen hulp ingeroepen, en vlak daarna kwam mijn toekomstige vrouwtje. Zij heeft mij meegenomen en is direct doorgereden naar de dierenhoofdkliniek.
Daar bleek dat mijn pootje op meerdere plaatsen zo ernstig gebroken was dat deze geamputeerd moest worden, en dat is dezelfde avond nog gebeurd.
Die nacht mocht ik weer met mijn vrouwtje mee, ik voelde me niet fijn, ik had nog pijn, was een beetje in shock en bleef nog een tijd heel depressief.
Maar….de pijn ging weg, en het eten wat altijd voor me klaar stond was best lekker. En ik kwam erachter dat die mensenhanden best heel fijn kunnen kriebelen.
En ik redde me prima op drie poten.
Toen mijn revalidatie in de bench na een paar weken voorbij was, werd ik zo happy, ik ben meteen het hele huis gaan onderzoeken, en vrouwtje keek verbaasd toe hoe goed ik al kon klimmen en springen met mijn drie poten.
Ik ontdekte het kattenluik naar de veilig afgezette tuin, en ging daar s’nachts vaak een kijkje nemen. Overdag bleef ik binnen, tot vrouwtje mijn geheimpje ontdekte van mijn nachtelijke uitstapjes, toen ging ik ook maar gewoon overdag naar buiten 🙂

Nu ben ik weer helemaal een happy snuitje.
Ik kan heel goed overweg met alle andere poezensnuitjes, ik vind het heerlijk om in mandjes te liggen, maar ik ben ook blij om buiten te zijn.
Ik ben vrouwtje zo dankbaar dat ik haar vaak knuffels en kopjes kom geven en soms zelfs bij haar op schoot kruip.
Spelen vind ik ook heel leuk, eigenlijk doe ik gewoon mijn eerste jaar weer helemaal over, want ik ben pas 1 jaar, en buiten leven is eerlijk gezegd overleven, nu hoef ik alleen nog maar te genieten.
Vrouwtje is voor mij op zoek gegaan naar een gouden mand.
En die mand moest een grote veilig afgezette tuin hebben. Want ook al heb ik nog drie poten, ik kan klimmen en springen als de beste.
En ik ben een echte houdini, als ik de kans krijg ben ik weg.
Maar het viel niet mee om die gouden mand te vinden, helaas hebben niet zo veel mensen die een echte veilige afgezette tuin hebben, waar ik echt niet uit kan komen.
Velen onderschatten mij ook, denken dat een snuitje op drie poten echt gehandicapt is, maar daar vergissen ze zich in hoor.

Inmiddels ben ik zo gewend hier, ik heb mijn vriendjes en vriendinnetjes, ik ben de hele dag buiten om mijn grote hobby uit te oefenen: vogeltjes spotten.
En ik heb het zelfs voor elkaar dat ik mijn eigen bakje eten op de tafel krijg, en ook nog eens op het tijdstip dat het mij uitkomt 😀 Ik heb een heel serieus gesprek gevoerd met vrouwtje, en we hebben een deal gemaakt: als ik haar help met het verzorgen van alle kittens, dan blijft zij voor mij zorgen, hoe mooi is dit 😀 En tante Angelina en tante Marischka hebben mij op afstand geadopteerd.

Me a Happy Girl ❤

Yuki wordt volledig geadopteerd door Angelina en Marischka

.

.

Tuomi

TuomiTuomi kwam eind 2018 samen met haar broer en zusjes bij ons in opvang.
Buiten geboren en totaal geen mensen gewent.
Ook hun mama en papa hebben wij gevangen, zij zijn geneutraliseerd en mochten weer terug naar de plek waar ze al langere tijd woonden.
Helaas waren de kleintjes erg ziek, en we moesten ze meteen gaan behandelen met medicatie. Ze waren er zo slecht aan toe dat ze ook een aantal keer per dag een onderhuids infuus moesten hebben, en voor Tuomi was dit een behoorlijke traumatische ervaring.
Ze was al zo bang voor mensensnuiten, en nu werd ze ook nog stevig vastgehouden en werden er naalden in haar geprikt. Zo sneu, maar het was noodzaak.

Gelukkig knapten alle kittens op, en konden ze eindelijk gaan genieten.
Jukka, Ssebo en Nnyabo begonnen mensensnuiten te vertrouwen en kwamen erachter dat ze niet alleen gemene dingen doen, maar toch ook heel lief kunnen zijn. Die mensenhanden kunnen heerlijk kroelen, en al die lekkere hapjes die ze elke keer weer neerzetten, dat is toch niet te weerstaan.
Maar Tuomi dacht daar toch heel anders over, die hapjes waren wel lekker, maar dan moesten die mensensnuiten wel uit de buurt blijven anders ging ze niet eten. En ze moesten al helemaal niet proberen om met die enge handen in haar buurt te komen.

Terwijl Ssebo en Nnyabo al naar hun nieuwe gouden mandjes verhuisden, en Jukka lekker bij pleegvrouwtje op schoot lag, bleef Tuomi wantrouwend.
Ze vermaakte zich prima met haar zus en andere snuitjes in het gastgezin, maar bleef uit de buurt van mensensnuiten.
Jukka werd geadopteerd door het gastgezin, en voor Tuomi gingen we op zoek naar een gouden mand waar ze helemaal zichzelf mocht zijn, met een jong sociaal soortgenootje die haar zou kunnen helpen en heel geduldig personeel.

Ze moest lange tijd wachten op een mail, maar uiteindelijk kwam die dan toch.
Helaas hadden deze mensen een beetje onderschat hoe bang Tuomi voor mensensnuiten is, ze konden zeker een gouden mand bieden, maar helaas niet voor Tuomi.
Na een tijd kwam mail nummer twee, een kennismakingsafspraak werd gemaakt, helaas werd deze weer afgezegd en we hebben nooit meer iets gehoord.
Weer was het lang wachten, maar uiteindelijk kwam ook mail drie.
Deze mevrouw kwam op kennismaking, maar…..Tuomi liet zich niet zien.
Het leek echt het perfecte mandje voor Tuomi, deze mevrouw had enorm veel geduld, ze heeft maar liefste twee uur gewacht om een glimp van Tuomi op te vangen. Maar Tuomi bleef zitten waar ze zat, en was niet van plan zich aan vreemden te zien.
Haar angst voor mensen zit nog te diep.

Tijdens die twee uur, zag mevrouw wel andere snuitjes in het gastgezin, ook snuitjes die nog verder gesocialiseerd moeten worden, en uiteindelijk koos ze voor 1 van die snuitjes, waar wij natuurlijk ook heel blij mee zijn.
Maar voor ons was het duidelijk dat het wel heel lastig zou worden om Tuomi te plaatsen als ze zich nooit liet zien aan bezoek.
Zodra bezoek weg is komt ze weer tevoorschijn.
Ze speelt met haar zus Jukka, en met de andere snuitjes in het gastgezin.
Ze voelt zich op haar gemak, is wel in de buurt van pleegvrouwtje maar laat zich niet aaien.

Willen we haar eigenlijk nog wel verplaatsen?
Nu ze zich happy voelt in het gastgezin, waar het goed met haar gaat?
Eigenlijk is er nog best een vast plekje voor haar, dus na overleg met het gastgezin besloten we dat Tuomi mocht blijven als we adoptie op afstand ouders voor haar zouden vinden.
En die hadden we gelukkig snel gevonden.
Tuomi mag dus blijven waar ze is, ze mag daar helemaal zichzelf zijn, niets moet, alles mag 

Tuomi wordt volledig geadopteerd door Marcel en Marjon en door Monique

.

.

Spockie

SpockieSpockie kwam bij ons toen hij bijna 7 weken was.
Hij heeft een waterhoofd en hazenlip.
We hadden al even contact gehad met het gastgezin van een asiel waar hij verbleef. Zij wilde graag weten wat voor behandeling Eddie (ook met een waterhoofd en hazenlip) kreeg, omdat ze dit ook graag voor Spockie wilde.
Helaas wilde die dierenarts de medicatie niet voorschrijven omdat het wetenschappelijk niet bewezen is dat dit bij snuitjes met hydrocefalus kan helpen, maar wij hebben er niet alleen bij Eddie maar bij veel snuitjes over de hele wereld al veel goeie resultaten van gezien.
In Nederland worden katten met een waterhoofd dus nog steeds bijna altijd ingeslapen. In overleg met het asiel mocht Spockie naar ons komen.
Al voor hij kwam hebben wij gezorgd dat Spockie de medicatie kreeg.

Helaas was dat niet het enige probleem, Spockie had ook entropion. De bovenste oogleden krulden naar binnen waarbij zijn wimpertjes continu in zijn oogjes prikten, zeer pijnlijk! Onze eigen dierenarts heeft een tijdelijke oplossing bedacht, ze heeft de oogleden omhoog gehaald en vastgezet met hechtinkjes. Vanaf dat moment zagen we een hele andere Spockie, hij had geen pijn meer, en er kwam een echte ondeugd tevoorschijn.
De hechtinkjes waren er na vijf dagen alweer uit, dat vonden we erg jammer, we hadden gehoopt dat ze lang zouden blijven zitten, het liefste tot hij een kilo of twee zou wegen, zodat hij geopereerd kon worden aan de entropion.
Onze verbazing was erg groot toen bleek dat de oogleden niet meer omkrulden na die vijf dagen. In die vijf dagen bleek namelijk dat zijn oogjes naar voren waren gekomen, dus niet meer diep in de kassen, maar nu naar een normale stand waardoor de oogleden niet meer om konden krullen.
Onze verbazing zette zich snel om in blijdschap, want zijn oogjes waren nu gewoon oke, hij kon prima zien, had geen pijn meer, hoefde geen pijnstilling meer, en we hoefden hem niet meer te plagen met oogjes zalven 🙂
Natuurlijk weten we niet of dit zo blijft, maar voor nu gaat het prima met zijn oogjes.

Net als Eddie weten we ook met Spockie niet wat de toekomst gaat brengen.
We hopen dat de medicatie bij hem net zo goed zal aanslaan als hij Eddie.
Maar we houden altijd in ons hoofd dat het misschien toch mis kan gaan, en hij een zware operatie moet ondergaan waarbij er een shunt in zijn hoofd geplaatst moet worden.
Maar voor nu gaat het heel goed met onze boef.
Want een boef is hij…..een zeer actief mannetje, alles wat hij ziet is leuk, en moet ook aangevallen worden 😀
Hij is gewoon een geweldig leuk speels kitten waar niets aan te merken is.
En daarbij ook nog een heerlijke knuffelkous, die rijkelijk kusjes uitdeelt ❤ 

Spockie is op afstand geadopteerd door Erwin, Petri, Esther, Rena en Gerrie

 

Advertenties