Adoptie op afstand snuitjes

Stichting Poezensnuitjes biedt mensen die zelf geen kat (meer) in huis kunnen nemen de mogelijkheid om een poezensnuitje op afstand te adopteren. Binnen onze Stichting zijn een aantal niet plaatsbare poezensnuitjes. Dit kan verschillende redenen hebben. Deze poezensnuitjes mogen permanent bij hun gastgezin blijven, maar zij hebben natuurlijk ook hun kosten. Men kan deze adoptie-snuitjes helpen door ze op afstand te adopteren. Er zijn twee mogelijkheden:

a. Men adopteert een poezensnuitje volledig. Dat houdt in dat u maandelijks 20 euro overmaakt voor dit adoptie-snuitje. Er mag natuurlijk ook een samengesteld bedrag per kwartaal of per jaar overgemaakt worden. Het gastgezin waar uw snuitje woont houdt u regelmatig op de hoogte door middel van mailtjes met foto’s. Het is mogelijk om uw adoptie-snuitje op afspraak te bezoeken. Indien u dit wenst komt uw naam bij het adoptie-snuitje op onze website te staan.

b. Men adopteert een poezensnuitje samen met anderen. Dit houdt in dat men maandelijks minimaal 5 euro overmaakt voor een adoptie-snuitje naar wens. Deze wordt dan dus door meerdere mensen gesteund. Ook dan wordt men natuurlijk regelmatig op de hoogte gehouden, en indien gewenst wordt de naam (namen) van de adoptant vermeld bij het adoptie-snuitje op onze website.

Alle adoptie-snuitjes ziet u hieronder weergegeven.
Zou u graag een poezensnuitje op afstand willen adopteren? Neemt u dan via mail@stichtingpoezensnuitjes.nl contact met ons op.

.

.

Nog te adopteren snuitjes

.

 

Op dit moment zijn er geen poezensnuitjes meer ter adoptie,
zodra er weer één is wordt zijn/haar verhaal hier vermeld

.

Geheel geadopteerde snuitjes

.

..

 

.

NalaNala2.JPG

Nala kwam als zes weken jonge kitten samen met haar zusje Nikki bij gastgezin Bianca. Ze waren zwaar mishandeld en getraumatiseerd, er is met hun gevoetbald en tegen muren gegooid. Bianca was al heel wat gewent maar toen ze de Twins zag schoot ze helemaal vol. Nikki bleef lichamelijk en geestelijk gehandicapt.
Nala heeft het er iets beter vanaf gebracht, maar zij heeft haar staart op drie plaatsen gebroken en heeft een kromme rug.

Nala is in tegenstelling tot Nikki erg éénkennig. Haar vrouwtje is haar alles, maar bij andere mensen blijft ze uit de buurt.
Ze is wel dol op alle andere snuitjes die hier wonen. Nikki was vriendinnetje van iedereen.21430302_856153277886573_4759464635016368239_nWe hadden gehoopt dat ze samen heel oud zouden worden, maar op 5 februari 2020 moesten we met heel veel verdriet Nikki de regenboogbrug over moeten laten gaan.

 

Nala is volledig op afstand geadopteerd door Marina, Max en Marion

..

..

*Nikki

.

.

.

.

.

Luna

luna2.JPG

 

Luna woont al vanaf september 2009 bij gastgezin Bianca

Hij is door Bianca zelf gevangen toen hij ongeveer vier maanden was. Een heel schuw kitten! Het heeft de nodige tijd gekost voor hij een beetje aan mensen begon te wennen. Dat vertrouwen heeft hij nu helemaal, alleen blijft hij heel erg bang voor handen. Een reden waarom hij nooit geplaatst is.
Luna weet dat vrouwtje tegen iedereen die op bezoek zegt dat ze hem niet moeten aaien, daardoor durft hij ook gewoon langs iedereen te lopen.
Luna is een stabiele factor binnen de poezensnuitjesgroep, hij voelt zich ook helemaal gelukkig. We willen het hem niet meer aandoen om nu nog te moeten verhuizen.

 Luna is volledig op afstand geadopteerd door Isabelle

.

.

.

.

.

Kirbykirby 3.JPG

Kirby is begin 2012 doodziek met een strop om zijn nek bij gastgezin Bianca binnen gekomen.

Lange tijd moest hij in quarantaine verblijven en tijdens deze periode heeft hij een speciale band met Bianca opgebouwd. Nadat Kirby weer helemaal gezond is verklaard, is hij samen met een vriendinnetje geplaatst.  Helaas was dit niet helemaal het mandje wat wij voor hen voor ogen hadden en na 8 maanden zijn ze terug gekomen bij Bianca. Zijn vriendinnetje Zaza werd snel herplaatst, maar Kirby had opnieuw tijd nodig om mensen te vertrouwen, en daarbij had hij enorme verlatingsangst. Dit laatste heeft hij nog steeds, als zijn vrouwtje uit zicht is kan hij kermend mauwen tot hij haar weer ziet.

Inmiddels was hij weer de grootste vriend van Bianca geworden en werd hij ‘pleegpapa’ voor de opvangkittens. Kirby is de grote knuffelbeer in huis.
Dankzij zijn  adoptie op afstand oom en tante’, hoeft Kirby nooit meer te verhuizen en heeft hij zijn “thuis”gevonden..

Kirby is volledig op afstand geadopteerd door Ingrid en Jan

.

.

 

De Chippendales.

IMG_5761Chip (14+) en Dale (16+) woonden vrijwel hun hele leven samen. Tot ze stante pede hun huis uit moesten en terecht kwamen
bij een familielid dat hen eigenlijk niet wilde hebben. Om kort te gaan: Chip was binnen 10 minuten ontsnapt en Dale kwijnde weg,
temidden van mensen en snuiten waar hij niets mee had.
Een half jaar later (dec.2015) werd Chip door ons van straat gehaald en viavia kwamen wij achter het trieste bestaan van Dale. Dale werd ook
opgehaald en de 2 “broers” werden weer herenigd. Ze waren elkaar niet vergeten en hun innige band werd weer hersteld. Met name Dale bloeide helemaal op.
Na de nodige medische ingrepen werd er een nieuw thuis voor ze gezocht. Ze vonden samen een prachtig plekje, maar helaas ging het daar
niet goed en kwamen ze terug. Nog eens een goed plekje vinden viel niet mee vanwege Dale’s doofheid. Hij kon niet vrij de straat op, maar wilde wel heel erg graag naar buiten. En beiden wilden ook graag veel knuffeltjes, de hele dag door. Geen enkele geïnteresseerde voldeed aan al hun eisen. Langzaam maar zeker integreerden ze steeds verder in het gastgezin en ze sloten vriendschappen met de al aanwezige snuiten.
Toen ze uiteindelijk, na maanden, ook de tuin in mochten en daar zó van genoten, werd de knoop doorgehakt. Ze waren gelukkig waar ze waren en het zou niet eerlijk zijn ze dit op hun ouwe dag weer af te nemen. Chip en Dale waren al lang thuis .

Zij willen hun adoptie-op-afstand-ouders Petra en Josca heel hartelijk bedanken voor hun steun!

Dale is helaas begin 2017 overleden. Chip is nog steeds volledig geadopteerd door Petra en Josca.

.

.

Roderick

Roderick

Yes…ik mag eindelijk ook eens iets over mezelf vertellen, ik dacht al; wanneer ben ik nu eens aan de beurt?
Ik ben Roderick aka Hurm, waarom ik twee namen heb? Wel, vrouwtje (aka de mepster) vond mij zo’n knappe vent toen ze me van straat haalde dat ze me een sjieke naam heeft gegeven; Roderick….maar ja, die eigenwijze vent van d’r was het daar niet mee eens, hij vond mij meer een ‘Hurm’ …In mijn officiele documenten en op zondag heet ik nu Roderick en verder ga ik door het leven als Hurmpie, ik zou er een identiteitscrisis van krijgen zeg!
In 2012 ben ik van de straat gehaald, ik was aan komen lopen bij mensen die aan een heel druk kruispunt wonen in Dieren, vrouwtje heeft zo’n donkerbruin vermoeden dat iemand me op dat kruispunt uit een auto gezet heeft vanwege mijn voor tweebeners heel nare eigenschap waar ik het zo, eerlijk als ik ben, ook nog even over zal hebben. Ik had een vervelende nies toen ik hier kwam en moest aan de antibiotica, moest ook meteen afscheid nemen van mijn balletjes en dokter Allard schatte dat ik in het najaar van 2011 geboren was. De eerste dagen hier blerde ik het uit’, ik ben namelijk een heel onzeker ventje en heb grote moeite met veranderingen. Bij een volgend bezoekje aan dokter Allard kreeg ik van hem een homeopathisch middeltje mee waar ik baat bij zou hebben ten tijde van veranderingen, dat middeltje moest ik ook innemen als het grote moment van verhuizen naar een eigen gouden mandje daar zou zijn…wel, jullie raden het vast alweer; dat grote moment kwam dus never, nooit, niet he!
Hoe dat komt? Wel, vrouwtje is al net zo eerlijk als ik ben en vond het nodig om eventuele adoptanten in te lichten over die ene eigenschap van mij waar tweebeners allergisch voor blijken te zijn…ik ben een Vreselijke Sproeier…ja, sorry hoor, dat heeft alles te maken met mijn onzekerheid. Vrouwtje en haar vent vinden het ook verschrikkelijk maar gooien mij toch niet terug op straat, ze passen zich zo goed mogelijk aan mij aan (heb ik ze goed getraind of niet?) en een aantal ruimtes hier in huis zijn absoluut verboden terrein voor mij. Daar baal ik dan wel weer van dus als ik toch maar even de kans krijg dan sneak ik zo’n ruimte binnen en sproei snel even ergens tegen aan. Je moet ze eens horen mopperen als het me weer gelukt is, hahaha, moeten ze maar beter opletten hoor.
Maar ja, eigenlijk ben ik gewoon een heel erg lief kereltje, ik kan het met alle poezensnuitjes hier in huis goed vinden en ben heel erg blij dat ze hier zoveel geduld met ons hebben. Aangezien niemand het aan durft om mij in huis te nemen probeer ik hier nu ‘adoptie op afstand snuitje’ te worden, ik hoop dat me dat gaat lukken!

Roderick is volledig geadopteerd door Vera en Marjolein.

.

.

Eddie

eddie4Eddie is met zeven weken bij ons gekomen met een hazenlip en hydrocefalus (waterhoofd), maar was verder een lief en zeer levendig kitten.
Veel dierenartsen geven een slechte prognose voor dit soort kittens en adviseren in laten slapen. Maar Eddie was zo’n blij en vrolijk kitten dat we toch verder wilden onderzoeken wat zijn mogelijkheden waren.
Zo kwamen we in contact met een stichting in Amerika waar ze al verder zijn met de behandeling van kittens met hydrocefalus.
Het feit dat Eddie al zeven weken was geworden zonder medische hulp vonden zij zeer hoopgevend. We zijn hun adviezen verder op gaan volgen en Eddie kreeg medicatie.
Wat de toekomst brengt kan niemand weten, een dure operatie is misschien nog nodig en medicijngebruik zal waarschijnlijk levenslang zijn, maar zolang het geen lijden wordt en Eddie in zijn gedrag laat merken dat hij verder wil geven we hem die kans.
Maar om Eddie ergens te plaatsen vinden we toch een te grote uitdaging. Daarom blijft Eddie bij gastgezin Bianca wonen, en kan de stichting borg staan voor alle nodige medische behandelingen. Dankzij drie adoptie ooms & tantes wordt er een potje gevuld om Eddie te kunnen onderhouden.
En Eddie zelf? Die vind het alleen maar prachtig en geniet van elke dag!

Eddie is volledig geadopteerd door Erwin & Petri , Melissa, Linsey en Marloes 

.

.

 

 

Assepoes

Hallo, ik ben Assepoes!Assepoes1
Tien jaar geleden kreeg mijn moeder een nestje buiten in een tuin van een chalet, de mensen die in dat chalet woonden hebben ons gevoerd en als dank heb ik een jaar later mijn eerste (en gelukkig ook laatste) nestje dus ook maar in hun tuin geworpen.
Op die camping wemelde het destijds van de zwerfkatten en kittens, velen van hen zijn ‘opgeruimd’ maar dat zette geen zoden aan de dijk.
Gelukkig kwam er hulp, Stichting Poezenbel greep in en begon een TNR-offensief, ik werd ook gesteriliseerd en weer teruggebracht en mijn kittens hebben toen via asiel Doetinchem een nieuw tehuis gevonden.
Ik had nog heel lang gelukkig kunnen zijn op die camping maar helaas gingen de mensen die mij dagelijks voerden emigreren en lieten mij achter, dat was wel even slikken, niet meer op tijd eten voor mijn neus gezet krijgen…
Ook bleken er toch TNR- katten te verdwijnen, blijkbaar werden die alsnog ‘opgeruimd’ en de Poezenbelvrijwilligster maakte zich ernstig zorgen om mij. Heel vaak kwam ze bij ‘mijn’ chalet kijken of ik er nog was, zette een vangkooi neer om mij opnieuw te vangen maar ik trapte daar mooi niet in.
Inmiddels stond mijn chalet te koop en zette een enge man een hele grote vangkooi neer die ik niet als zodanig herkende. Hij heeft mij toen wel gevangen en het had heel slecht af kunnen lopen met mij maar gelukkig haalde die man zijn hand over zijn hart en belde de vrijwilligster, zij mocht mij op komen halen als ze me maar niet meer terugbracht.
Binnen no-time was de vrijwilligster bij mij, liet me overlopen in een ander kooitje en nam me mee naar huis, ik was doodsbang en helemaal van slag.
De vrijwilligster heeft heel erg haar best gedaan om een echte huispoes van mij te maken zodat ze me kon herplaatsen maar ik overwon alleen mijn angst voor haar en niet voor andere mensen en ik was doodongelukkig binnenshuis. Uiteindelijk heeft ze de achterdeur voor me opengezet en me de vrijheid gegeven, ze kon niet meer aanzien hoe ik wegkwijnde….En ik? Ik was zo blij met mijn vrijheid dat ik me eerst 3 dagen verstopt heb omdat ik bang was dat ze me weer op zou sluiten maar uiteindelijk won de honger het van mijn angst en heb ik me toch maar weer gemeld in haar tuin. Dat gekke mens stond te juichen van blijdschap dat ik er weer was, nou ja dacht ik, dan zal ik maar in haar tuin blijven wonen he? Een tuin is een tuin, als ik dat huis maar niet meer in hoef. Zo af en toe haalt ze me wel naar binnen, dat is altijd wanneer het koud is en er ’s nachts heel lang keihard geknal te horen is, dan ben ik stiekem wel blij dat ik binnen zit hoor! Tegenwoordig is mijn verzorgmens vrijwilligster van Stichting Poezensnuitjes en ga ik als Adoptie Op Afstand Snuitje door het leven, wat dat precies inhoudt weet ik niet maar ik vind het hartstikke leuk want mijn mens zegt dat het heel goed voor me is en ik er niet voor binnen hoef te wonen en dan vind ik wel prima!

Assepoes is geheel geadopteerd door Brigitte en Mijke.

 

.

 

Gizmo

GizmoGizmo is als tienermoedertjes met haar vier kindjes gevonden op straat.
1 hummeltje was al overleden en met de andere drie ging het ook niet goed.
Gizmo zelf was ook snipverkouden.
Hartverscheurend om te zien hoe dit nog zo jonge meisje zo ontzettend haar best deed om voor haar kindjes te zorgen, maar het lukte haar niet, omdat het zo koud was en ze geen melk gaf.
Ondanks dat we haar geholpen hebben wat wij konden, hebben geen van haar kindjes het overleefd.
Maar Gizmo heeft wel pleegkindjes mogen verzorgen, ze was de beste mama met haar fopspeentjes.

Enorm dankbaar was ze haar pleegvrouwtje, haar vertrouwde ze al snel, maar andere mensen wil ze niks van weten.
Ze knuffelt er wat af met haar pleegvrouwtje, maar zodra er een andere mensensnuit binnen komt is Gizmo verdwenen, hoogstwaarschijnlijk heeft ze geen fijne dingen meegemaakt op straat.
Hier heeft ze het fijn, ze komt heel graag buiten, en hier kan dat in de veilig afgezette tuin, er kan haar dus niets meer overkomen en toch kan ze heerlijk buiten zijn. Wekelijks komt ze een muis binnen brengen voor al haar poezenvriendjes en vriendinnetjes.
En ze geniet volop van de warme mandjes binnen. Ze is ook dol op alle andere poezensnuitjes in huis.

Wij zien poezensnuitjes graag gelukkig, en Gizmo heeft haar geluk in het gastgezin gevonden.
Wanneer er weer kleine kittens in opvang komen, kan ze haar hartje weer ophalen.

Gizmo is volledig geadopteerd door Marion, Marjan en Ella

 

 

Ziggy

ziggy1Hoi, ik ben Ziggy, geboren in 2017 bij een boerderij. Gelukkig werd er een vangkooi geplaatst bij die boerderij en liep ik, klein schuw kittentje, daar in.

Ik kwam eigenlijk tijdelijk in opvang bij Iris maar na een paar weken viel ineens op dat mijn oogjes een vreemde groene gloed kregen. De dierenarts verwees mij naar de oogspecialist en daar werd geconstateerd dat ik 2 verschillende oogafwijkingen heb; aangeboren staar en plooien in mijn netvliezen. Je kunt pech hebben he…

Hoewel ik in eerste instantie natuurlijk niet blij was dat ik gevangen werd is dat natuurlijk wel mijn geluk geweest, ik ben nu al slechtziend maar in de toekomst ga ik blind worden, hoe had ik me buiten dan moeten redden?

Vanwege mijn zicht-probleem en schuwheid mag ik bij mijn pleeggezin blijven wonen als adoptie op afstand snuitje en dat vind ik keigaaf!!!

Ziggy is volledig geadopteerd door Josca en Lilian

.

.

Yuki

Yuki.JPGHoi ik ben Yuki.

Ik heb al nare dingen meegemaakt in mijn jonge leven. Een tijdlang moest ik op straat leven, toen kreeg ik ook nog kittens, een hele zware tijd voor mij.
Gelukkig werd ik wel gevoerd. Maar op een dag was ik ineens mijn kittens kwijt, meegenomen door mensen, en ik bleef alleen achter.
Ik was erg verdrietig. En toen………de dag dat ik een ongeluk kreeg en niet meer op mijn pootje kon staan, zoveel pijn.
Er werd meteen hulp ingeroepen, en vlak daarna kwam mijn toekomstige vrouwtje. Zij heeft mij meegenomen en is direct doorgereden naar de dierenhoofdkliniek.
Daar bleek dat mijn pootje op meerdere plaatsen zo ernstig gebroken was dat deze geamputeerd moest worden, en dat is dezelfde avond nog gebeurd.
Die nacht mocht ik weer met mijn vrouwtje mee, ik voelde me niet fijn, ik had nog pijn, was een beetje in shock en bleef nog een tijd heel depressief.
Maar….de pijn ging weg, en het eten wat altijd voor me klaar stond was best lekker. En ik kwam erachter dat die mensenhanden best heel fijn kunnen kriebelen.
En ik redde me prima op drie poten.
Toen mijn revalidatie in de bench na een paar weken voorbij was, werd ik zo happy, ik ben meteen het hele huis gaan onderzoeken, en vrouwtje keek verbaasd toe hoe goed ik al kon klimmen en springen met mijn drie poten.
Ik ontdekte het kattenluik naar de veilig afgezette tuin, en ging daar s’nachts vaak een kijkje nemen. Overdag bleef ik binnen, tot vrouwtje mijn geheimpje ontdekte van mijn nachtelijke uitstapjes, toen ging ik ook maar gewoon overdag naar buiten 🙂

Nu ben ik weer helemaal een happy snuitje.
Ik kan heel goed overweg met alle andere poezensnuitjes, ik vind het heerlijk om in mandjes te liggen, maar ik ben ook blij om buiten te zijn.
Ik ben vrouwtje zo dankbaar dat ik haar vaak knuffels en kopjes kom geven en soms zelfs bij haar op schoot kruip.
Spelen vind ik ook heel leuk, eigenlijk doe ik gewoon mijn eerste jaar weer helemaal over, want ik ben pas 1 jaar, en buiten leven is eerlijk gezegd overleven, nu hoef ik alleen nog maar te genieten.
Vrouwtje is voor mij op zoek gegaan naar een gouden mand.
En die mand moest een grote veilig afgezette tuin hebben. Want ook al heb ik nog drie poten, ik kan klimmen en springen als de beste.
En ik ben een echte houdini, als ik de kans krijg ben ik weg.
Maar het viel niet mee om die gouden mand te vinden, helaas hebben niet zo veel mensen die een echte veilige afgezette tuin hebben, waar ik echt niet uit kan komen.
Velen onderschatten mij ook, denken dat een snuitje op drie poten echt gehandicapt is, maar daar vergissen ze zich in hoor.

Inmiddels ben ik zo gewend hier, ik heb mijn vriendjes en vriendinnetjes, ik ben de hele dag buiten om mijn grote hobby uit te oefenen: vogeltjes spotten.
En ik heb het zelfs voor elkaar dat ik mijn eigen bakje eten op de tafel krijg, en ook nog eens op het tijdstip dat het mij uitkomt 😀 Ik heb een heel serieus gesprek gevoerd met vrouwtje, en we hebben een deal gemaakt: als ik haar help met het verzorgen van alle kittens, dan blijft zij voor mij zorgen, hoe mooi is dit 😀 En tante Angelina en tante Marischka hebben mij op afstand geadopteerd.

Me a Happy Girl ❤

Yuki is volledig geadopteerd door Angelina en Marischka

.

.

Tuomi

TuomiTuomi kwam eind 2018 samen met haar broer en zusjes bij ons in opvang.
Buiten geboren en totaal geen mensen gewent.
Ook hun mama en papa hebben wij gevangen, zij zijn geneutraliseerd en mochten weer terug naar de plek waar ze al langere tijd woonden.
Helaas waren de kleintjes erg ziek, en we moesten ze meteen gaan behandelen met medicatie. Ze waren er zo slecht aan toe dat ze ook een aantal keer per dag een onderhuids infuus moesten hebben, en voor Tuomi was dit een behoorlijke traumatische ervaring.
Ze was al zo bang voor mensensnuiten, en nu werd ze ook nog stevig vastgehouden en werden er naalden in haar geprikt. Zo sneu, maar het was noodzaak.

Gelukkig knapten alle kittens op, en konden ze eindelijk gaan genieten.
Jukka, Ssebo en Nnyabo begonnen mensensnuiten te vertrouwen en kwamen erachter dat ze niet alleen gemene dingen doen, maar toch ook heel lief kunnen zijn. Die mensenhanden kunnen heerlijk kroelen, en al die lekkere hapjes die ze elke keer weer neerzetten, dat is toch niet te weerstaan.
Maar Tuomi dacht daar toch heel anders over, die hapjes waren wel lekker, maar dan moesten die mensensnuiten wel uit de buurt blijven anders ging ze niet eten. En ze moesten al helemaal niet proberen om met die enge handen in haar buurt te komen.

Terwijl Ssebo en Nnyabo al naar hun nieuwe gouden mandjes verhuisden, en Jukka lekker bij pleegvrouwtje op schoot lag, bleef Tuomi wantrouwend.
Ze vermaakte zich prima met haar zus en andere snuitjes in het gastgezin, maar bleef uit de buurt van mensensnuiten.
Jukka werd geadopteerd door het gastgezin, en voor Tuomi gingen we op zoek naar een gouden mand waar ze helemaal zichzelf mocht zijn, met een jong sociaal soortgenootje die haar zou kunnen helpen en heel geduldig personeel.

Ze moest lange tijd wachten op een mail, maar uiteindelijk kwam die dan toch.
Helaas hadden deze mensen een beetje onderschat hoe bang Tuomi voor mensensnuiten is, ze konden zeker een gouden mand bieden, maar helaas niet voor Tuomi.
Na een tijd kwam mail nummer twee, een kennismakingsafspraak werd gemaakt, helaas werd deze weer afgezegd en we hebben nooit meer iets gehoord.
Weer was het lang wachten, maar uiteindelijk kwam ook mail drie.
Deze mevrouw kwam op kennismaking, maar…..Tuomi liet zich niet zien.
Het leek echt het perfecte mandje voor Tuomi, deze mevrouw had enorm veel geduld, ze heeft maar liefste twee uur gewacht om een glimp van Tuomi op te vangen. Maar Tuomi bleef zitten waar ze zat, en was niet van plan zich aan vreemden te zien.
Haar angst voor mensen zit nog te diep.

Tijdens die twee uur, zag mevrouw wel andere snuitjes in het gastgezin, ook snuitjes die nog verder gesocialiseerd moeten worden, en uiteindelijk koos ze voor 1 van die snuitjes, waar wij natuurlijk ook heel blij mee zijn.
Maar voor ons was het duidelijk dat het wel heel lastig zou worden om Tuomi te plaatsen als ze zich nooit liet zien aan bezoek.
Zodra bezoek weg is komt ze weer tevoorschijn.
Ze speelt met haar zus Jukka, en met de andere snuitjes in het gastgezin.
Ze voelt zich op haar gemak, is wel in de buurt van pleegvrouwtje maar laat zich niet aaien.

Willen we haar eigenlijk nog wel verplaatsen?
Nu ze zich happy voelt in het gastgezin, waar het goed met haar gaat?
Eigenlijk is er nog best een vast plekje voor haar, dus na overleg met het gastgezin besloten we dat Tuomi mocht blijven als we adoptie op afstand ouders voor haar zouden vinden.
En die hadden we gelukkig snel gevonden.
Tuomi mag dus blijven waar ze is, ze mag daar helemaal zichzelf zijn, niets moet, alles mag 

Tuomi is volledig geadopteerd door Marcel en Marjon en door Monique

.

.

Spockie

SpockieSpockie kwam bij ons toen hij bijna 7 weken was.
Hij heeft hydrocefalus (waterhoofd) en hazenlip, net als Eddie dus.
We hadden al even contact gehad met het gastgezin van een asiel waar hij verbleef. Zij wilde graag weten wat voor behandeling Eddie  kreeg, omdat ze dit ook graag voor Spockie wilde.
Helaas wilde die dierenarts de medicatie niet voorschrijven omdat het wetenschappelijk niet bewezen is dat dit bij snuitjes met hydrocefalus kan helpen, maar wij hebben er niet alleen bij Eddie maar bij veel snuitjes over de hele wereld al veel goeie resultaten van gezien.
In Nederland worden katten met een waterhoofd helaas dus nog steeds bijna altijd ingeslapen. In overleg met het asiel mocht Spockie naar ons komen.
Al voor hij kwam hebben wij gezorgd dat Spockie de medicatie kreeg.

Helaas was dat niet het enige probleem, Spockie had ook entropion. De bovenste oogleden krulden naar binnen waarbij zijn wimpertjes continu in zijn oogjes prikten, zeer pijnlijk! Onze eigen dierenarts heeft een tijdelijke oplossing bedacht, ze heeft de oogleden omhoog gehaald en vastgezet met hechtinkjes. Vanaf dat moment zagen we een hele andere Spockie, hij had geen pijn meer, en er kwam een echte ondeugd tevoorschijn.
De hechtinkjes waren er na vijf dagen alweer uit, dat vonden we erg jammer, we hadden gehoopt dat ze lang zouden blijven zitten, het liefste tot hij een kilo of twee zou wegen, zodat hij geopereerd kon worden aan de entropion.
Onze verbazing was erg groot toen bleek dat de oogleden niet meer omkrulden na die vijf dagen. In die vijf dagen bleek namelijk dat zijn oogjes naar voren waren gekomen, dus niet meer diep in de kassen, maar nu naar een normale stand waardoor de oogleden niet meer om konden krullen.
Onze verbazing zette zich snel om in blijdschap, want zijn oogjes waren nu gewoon oke, hij kon prima zien, had geen pijn meer, hoefde geen pijnstilling meer, en we hoefden hem niet meer te plagen met oogjes zalven 🙂
Natuurlijk weten we niet of dit zo blijft, maar voor nu gaat het prima met zijn oogjes.

Net als Eddie weten we ook met Spockie niet wat de toekomst gaat brengen.
We hopen dat de medicatie bij hem net zo goed zal aanslaan als hij Eddie.
Maar we houden altijd in ons hoofd dat het misschien toch mis kan gaan, en hij een zware operatie moet ondergaan waarbij er een shunt in zijn hoofd geplaatst moet worden.
Spockie heeft kleine neurologische problemen, hij begint altijd kruislings te lopen met zijn voorpoten, en hij beweegt veel met zijn koppie. Als hij zit beweegt zijn hele lijfje mee. Maar onze boef ondervindt daar geen enkele hinder van.

Maar voor nu gaat het heel goed met onze boef.
Want een boef is hij…..een zeer actief mannetje, alles wat hij ziet is leuk, en moet ook aangevallen worden 😀
Hij is gewoon een geweldig leuk speels kitten, die ons elke dag opnieuw laat lachen.
En daarbij ook nog een heerlijke knuffelkous, die rijkelijk kusjes uitdeelt ❤ 

Spockie is op afstand geadopteerd door Erwin&Petri, Erny, Esther, Rena, Gerrie en Richard&Lisette

.

.

Dexx

DexxHallo mijn naam is Dexx

Ik ben rond 1 mei 2019 geboren. Ik had een hele grote familie, toen wij naar Stichting Poezensnuitjes kwamen woonden we met 37 poezensnuitjes in een huis.
Velen van ons waren bang, we waren niet veel met mensen in contact geweest.
Gelukkig hebben we wel altijd voldoende eten gekregen, maar jullie snappen allemaal dat we een te grote familie waren.
Ik kwam samen met mijn broers Denzel, Dizzy en Dorus bij gastgezin Lenie te wonen.
Wat was dat allemaal spannend zeg!
Onze knikkertjes werden al snel ingeleverd bij tante Judith, we kregen allemaal een chip en moesten daarna nog eens terug voor een vaccinatie.
Ik vond dat allemaal maar niks, en liet me ook niet zomaar even in een mandje stoppen. 😾

Na een tijdje maakten we kennis met de andere poezensnuitjes en de twee blafsnuiten van het pleegvrouwtje.
Dat was wel oke, maar ik hield me toch afzijdig. Poezensnuit Spike ontfermde zich over me. 😻
Pleegvrouwtje had al snel door dat ik “anders” ben, maar ze kon de vinger er nog niet helemaal op leggen.
Ineens kreeg ze door dat ik niet op geluiden reageer, wanneer zij bijvoorbeeld de stofzuiger pakte verstopte iedereen zich, alleen ik bleef kijken naar dat ding wat ze achter zich aan trok.
Ze is mij goed gaan observeren, en heeft testjes gedaan, waaruit ze opmaakte dat ik doof was.
Maar ze zag ook neurologische problemen bij mij, ik spring nooit, als ik bovenin de krabpaal wil, dan klim ik altijd naar boven, en ik klim ook weer naar beneden.
Ik rende niet achter speeltjes aan, en ik draai veel met mijn hoofdje.

Mijn broers hadden inmiddels allemaal hun gouden mandjes gevonden. Maar omdat het niet duidelijk was wat ik nu mankeerde, en daarbij mensen nog steeds niet vertrouw bleef ik bij pleegvrouwtje.
Spike was inmiddels mijn grote vriend geworden  😸

En toen moest ik ineens weer in dat mandje naar tante Judith  😾
Omdat ik me niet laat onderzoeken heeft ze mij heel goed geobserveerd en testjes gedaan.
Het was al snel duidelijk dat ik doof ben, maar ik kan ook niet goed zien.
Dat verklaard waarom ik niet spring, ik kan geen afstand en diepte inschatten. En speeltjes die rondvliegen, zie ik ook niet.
Ik speel dus het liefste met bijvoorbeeld een veertje die gewoon op zijn plek blijft liggen.
Ze hebben we nog in slaap gebracht om in mijn oren en keel te zoeken naar eventuele poliepen, maar die zitten er niet.
Het kan een aangeboren afwijking zijn, maar het kan ook zijn dat zich iets anders in mijn lijfje speelt wat nu niet zichtbaar is.
Aangezien ik verder gewoon eet, de kattenbakken goed weet te vinden, en me happy lijk te voelen bij het gastgezin, is er overlegd en mocht ik bij het gastgezin blijven wonen als ik op afstand geadopteerd kon worden.
Ik heb dus zelf een oproep geplaatst op de facebookpagina van Stichting Poezensnuitjes, en binnen een half uur had ik drie geweldige tantes die mij op afstand gaan adopteren.
Daar ben ik zo blij om want nu kan ik voor altijd bij mijn vriend Spike blijven 😻
En ik mag gewoon zijn wie ik ben  😸

Dexx is volledig op afstand geadopteerd door Marion, Sandra en Carla

.

.

Reza en Roefje

Reza

Reza

Hallo wij zijn Roefje en Reza, beiden in april 2019 geboren.
Wij waren nog kittens toen wij bij Stichting Poezensnuitjes kwamen.
Beiden waren we ziek, Reza was zelfs heel erg ziek, en vele onderzoeken volgden.
Roefje bleek een poliep in zijn oor te hebben, en nadat die verwijderd was ging het gelukkig meteen een stuk beter met hem.
Reza bleek kwakkelen. Beiden hadden we diarree toen we binnen kwamen, en tot op de dag van vandaag hebben wij dit nog steeds.
Allerlei onderzoeken hebben geen uitsluitsel kunnen geven, en de vele soorten medicatie sloegen niet aan, bij Reza werd het zelfs nog erger.
Verschillende soorten voer heeft ons er ook nog niet vanaf gebracht.
Wij hebben er zelf geen last van, Roefje is een grote dondersteen en hij groeit ook prima.
Reza is kleiner gebleven, een teer manneke die ook een mindere weerstand heeft, maar momenteel gaat het met hem ook prima.
Het zijn twee hele dankbare lieve snuitjes.

Roefje

Roefje

Toen wij foto’s van Reza op onze facebook plaatsten, kreeg wij spontaan een privebericht van Margot.
Zij wilde dolgraag Reza op afstand adopteren voor 50 euro per maand.
Dat is een super geweldig aanbod waar wij even stil van waren. Aangezien Reza al zolang in opvang is, hebben wij het aanbod aangenomen, maar dan voor 20 euro per maand, dat is immers het bedrag voor volledige adoptie op afstand.
Maar Margot bleef erbij dat ze graag 50 euro per maand wilde doen.
Toen kwam ons pleegvrouwtje met een ander idee, als Margot nu eens Reza én Roefje op afstand zou adopteren, Roefje is immers hetzelfde verhaal als Reza.
En dat vond Margot een geweldig goed idee 😀

Dus nu zijn wij samen voor 40 euro per maand tijdelijk volledig op afstand geadopteerd door tante Margot xx
En de overige 10 euro gaat maandelijks in de Klaas-pot 🙂
Wij hopen natuurlijk van onze klachten af te komen, en ooit nog een eigen gouden mand te krijgen, maar tot die tijd worden wij gesteund door lieve tante Margot.

Reza en Roefje zijn volledig op afstand geadopteerd door Margot

.

.

Cobie

CobieHoi, ik ben Cobie, een oude schuwe dame van ongeveer 14 jaar ( ze denken ik in 2006 ben geboren).

Ik heb mijn hele leven lekker vakantie gevierd op een vakantiepark, een beetje struinen door de bossen, chillen in het zonnetje op het grasveld bij de vakantiehuisjes en lekker eten schooien hij de vakantiegangers. Niks mis mee…ooit ben ik gevangen om gesteriliseerd te worden en daarna mocht ik weer terug naar het park. Dat ging een hele tijd goed, tot 2018, in dat jaar ben ik opnieuw gevangen, mijn gebit is toen aangepakt en ik mocht wederom terug naar mijn oude stekkie. Echter in november 2019 kreeg Stichting Poezensnuitjjes een hulpvraag voor mij, iemand vond dat ik er slecht uitzag, vieze oogjes en rare oortjes had ik maar verder leek het wel mee te vallen.

Poezensnuitjes verwees diegene naar de instantie die in die regio verantwoordelijk is voor het (op)vangen van zwerfkatten en hoopte dat ik geholpen zou worden. Echter hadden zij het net als Poezensnuitjes vreselijk druk en moest ik rustig mijn beurt afwachten. Ondertussen ging ik er steeds slechter uitzien, ik  verzorgde mijn vacht niet meer en het vrije buitenleven begon zijn tol te eisen. Gelukkig kwamen er weer aardige mensen vakantie vieren op het park en zij schrokken van  mijn uiterlijk, ook zij namen contact op met Poezensnuitjes en zodoende ben ik uiteindelijk weer gevangen en bij Poezensnuitjes in opvang gekomen. Het restant van mijn gebit bleek vreselijk ontstoken te zijn en mijn oortjes waren beschadigd door de zon waardoor er tumorvorming was ontstaan. Inmiddels ben ik van mijn rotte kiezen verlost en zijn mijn oortjes bijgewerkt, dat ziet er misschien een beetje vreemd uit maar dat kan mij niets schelen hoor, ik hoef er zelf niet naar te kijken tenslotte 😁

Deze keer ga ik niet meer terug naar mijn oude stekkie, ik mag mijn oude dag binnenshuis gaan slijten. Mijn eten staat nu de hele dag voor het grijpen, ik hoef niet meer te schooien en dat is best fijn, en als ik nu ziek word dan krijg ik meteen de hulp die ik nodig heb. Alleen vind ik mensen nog best eng en samen met mijn gevorderde leeftijd maakt dat mij moeilijk plaatsbaar, ik mag nu dus adoptie op afstand poes zijn en dat lijkt me best leuk. Ik hoop nog een aantal jaartjes mee te gaan en wie weet ga ik mensen ook nog wel leuk vinden, de tijd zal het leren….

Cobie is volledig op afstand geadopteerd door Annemieke

.

.

Basje

basjeIk ben Basje, een onwijs lief, kwetsbaar oud kereltje, geboren ongeveer in 2005.

Mijn hele leven heb ik op het terrein van een grote zorginstelling voor mensen met psychische problemen doorgebracht, aanvankelijk was ik schuw maar toen ik echt oud werd vond ik mensen steeds minder eng en liep zelfs verschillende huisjes binnen om daar een dutje te doen. Met de ouderdom kwamen ook de gezondheidsproblemen en ineens werd ik overal buiten gezet omdat ik zoveel braakte. Ik werd ook doof, erg mager en warrig in mijn bolletje, daardoor werd ik een makkelijke prooi voor mensen die graag hun agressie uitleven op een weerloos dier. Een lieve werkneemster van de zorginstelling heeft hulp voor mij gezocht bij Poezensnuitjes en die hulp heb ik gekregen. Er werd een bloedonderzoek gedaan en daaruit bleek dat mijn schildklier te snel werkt, ook werden er röntgenfoto’s gemaakt en daarop zagen ze dat mijn borstbeen gebroken is, blijkbaar heeft iemand de verleiding niet kunnen weerstaan om  mij een flinke schop te geven. Aan die breuk kan niets gedaan worden, ik krijg daar nu pijnstilling voor. 

Mijn schildklierwaarde was onmeetbaar hoog en is na 6 weken pillen slikken nog steeds te hoog maar nu wel meetbaar, ik krijg nu een dubbele dosis van de medicatie en kom meteen weer in gewicht aan.

Ook al gaat het nu al een stuk beter met mij, helemaal goed gaat het nog niet en ik zal altijd een kwetsbaar katje blijven, misschien heb ik nog een paar jaar te gaan maar wellicht ook maar een paar maanden, ze weten het niet….Mij boeit dat allemaal niet zo, ik ben blij dat ik op tijd mijn eten en  mijn pilletjes krijg, heb mijn eigen luie stoel al geconfisqueerd hier in huis en mag nu adoptie op afstand snuitje zijn, ik vind het allemaal helemaal geweldig en ga nu weer gauw een schoonheidsslaapje doen welterusten! 😁

Basje is volledig op afstand geadopteerd door Miranda

.

.