Adoptie op afstand snuitjes

Stichting Poezensnuitjes biedt mensen die zelf geen kat (meer) in huis kunnen nemen de mogelijkheid om een poezensnuitje op afstand te adopteren. Binnen onze Stichting zijn een aantal niet plaatsbare poezensnuitjes. Dit kan verschillende redenen hebben. Deze poezensnuitjes mogen permanent bij hun gastgezin blijven, maar zij hebben natuurlijk ook hun kosten. Men kan deze adoptie-snuitjes helpen door ze op afstand te adopteren. Er zijn twee mogelijkheden:

a. Men adopteert een poezensnuitje volledig. Dat houdt in dat u maandelijks 20 euro overmaakt voor dit adoptie-snuitje. Er mag natuurlijk ook een samengesteld bedrag per kwartaal of per jaar overgemaakt worden. Het gastgezin waar uw snuitje woont houdt u regelmatig op de hoogte door middel van mailtjes met foto’s. Het is mogelijk om uw adoptie-snuitje op afspraak te bezoeken. Indien u dit wenst komt uw naam bij het adoptie-snuitje op onze website te staan.

b. Men adopteert een poezensnuitje samen met anderen. Dit houdt in dat men maandelijks minimaal 5 euro overmaakt voor een adoptie-snuitje naar wens. Deze wordt dan dus door meerdere mensen gesteund. Ook dan wordt men natuurlijk regelmatig op de hoogte gehouden, en indien gewenst wordt de naam (namen) van de adoptant vermeld bij het adoptie-snuitje op onze website.

Alle adoptie-snuitjes ziet u hieronder weergegeven.
Zou u graag een poezensnuitje op afstand willen adopteren? Neemt u dan via mail@stichtingpoezensnuitjes.nl contact met ons op.

.

.

Nog te adopteren snuitjes

.

 

Op dit moment zijn er geen poezensnuitjes meer ter adoptie,
zodra er weer één is wordt zijn/haar verhaal hier vermeld

.

Geheel geadopteerde snuitjes

.

..

Nikkinikki2

Nikki woont samen met haar zusje Nala al vanaf mei 2009 bij gastgezin Bianca

Zwaar mishandeld en getraumatiseerd kwamen ze toen ze zes weken waren binnen bij Bianca. Zij was al heel wat gewent maar toen ze de Twins zag schoot ze helemaal vol. Nikki is door verschillende mishandelingen van haar eerste “eigenaar” zowel lichamelijk als geestelijk gehandicapt. Ze is toen ze net 1 jaar was al geopereerd aan patella luxatie, de kans zit erin dat dit in de toekomst ook met haar andere knie moet gebeuren. Nikki heeft een gebroken staart, en ze leeft in haar eigen wereldje. Onlangs heeft Nikki een complete gebitssanering ondergaan, ze kwam zeer moeilijk uit de narcose en had daarna ernstige ataxie problemen. Deze zijn inmiddels gelukkig verdwenen, maar  ze is wel blind aan 1 oogje gebleven.

Doordat zij erg veel moeite heeft met veranderingen mag ze bij Bianca blijven wonen, maar een financiële bijdrage voor dit geweldige, schattige, leuke en vooral gekke meisje is zeer welkom.

Nikki is volledig op afstand geadopteerd door Marina, Eva, Marion, Max en Bianca

.

.

NalaNala2.JPG

Nala is het zusje van Nikki

Ook zij heeft de nodige gebreken en beperkingen. Nala heeft haar staart op drie plaatsen gebroken, ze kan hem ook niet omhoog houden. Daarnaast heeft ze een kromme rug. Zowel Nikki als Nala hebben verstopte traanbuisjes, door hun trauma raken ze in paniek als je ze stevig vasthoudt. Ze houden dus elkaars oogjes schoon 🙂

Aangezien Nikki en Nala een echte onafscheidelijke tweeling is zullen ze ook altijd bij elkaar mogen blijven.
Dit kleffe stel mag nooit gescheiden worden. Ze maken zoals echte zussen regelmatig ruzie met elkaar, maar liggen daarna weer heerlijk likkend in elkaars pootjes.

Nala is volledig op afstand geadopteerd door Marina, Max en Marion

.

.

 

Luna

luna2.JPG

 

Luna woont al vanaf september 2009 bij gastgezin Bianca

Hij is door Bianca zelf gevangen toen hij ongeveer vier maanden was. Een heel schuw kitten! Het heeft de nodige tijd gekost voor hij een beetje aan mensen begon te wennen. Dat vertrouwen heeft hij nu helemaal, alleen blijft hij heel erg bang voor handen. Een reden waarom hij nooit geplaatst is.
Luna is een stabiele factor binnen de poezensnuitjesgroep, hij voelt zich ook helemaal gelukkig. We willen het hem niet meer aandoen om nu nog te moeten verhuizen.

 Luna is volledig op afstand geadopteerd door Isabelle

.

.

.

.

.

KirbyKirby2.JPG

Kirby is begin 2011 doodziek met een strop om zijn nek bij gastgezin Bianca binnen gekomen.

Lange tijd moest hij in quarantaine verblijven en tijdens deze periode heeft hij een speciale band met Bianca opgebouwd. Nadat Kirby weer helemaal gezond is verklaard, is hij samen met een vriendinnetje geplaatst.  Helaas was dit niet helemaal het mandje wat wij voor hen voor ogen hadden en na 8 maanden zijn ze terug gekomen bij Bianca. Zijn vriendinnetje Zaza werd snel herplaatst, maar Kirby had opnieuw tijd nodig om mensen te vertrouwen, en daarbij had hij enorme verlatingsangst. Dit laatste heeft hij nog steeds, als zijn vrouwtje uit zicht is kan hij kermend mauwen tot hij haar weer ziet.

Inmiddels was hij weer de grootste vriend van Bianca geworden en werd hij ‘pleegpapa’ voor de opvangkittens.
Dankzij zijn twee adoptie op afstand oom en tante’, hoeft Kirby nooit meer te verhuizen en heeft hij zijn “thuis”gevonden..

Kirby is volledig op afstand geadopteerd door Ingrid en Jan

.

.

 

Mila

IMG_8302Hallo, ik ben Mila. Ik ben gevonden in Doesburg en was toen compleet uitgemergeld, ik was zo verzwakt dat ik al omviel als ze me aaiden.
Toen was ik nog een jong deerntje en werd opgevangen door Iris in de veronderstelling dat zo’n mooi poesje wel heel snel een warm mandje zou vinden. Niets bleek minder waar….Na weer aangesterkt te zijn werd ik gesteriliseerd en mocht ik vanuit de quarantaine gezellig in de groep in de huiskamer. In eerste instantie leek mij dat wel wat maar bij nader inzien vond ik die andere poezensnuitjes in huis toch niet zo leuk. Omdat ik niet echt schuw was mocht ik dus ook in andere delen van het huis rondstruinen en toen bleek pas echt hoe vervelend ik andere katten vind. Ik heb gevochten met vrijwel iedere kat die ik tegenkwam en het is ook nooit echt goed gekomen tussen hen en mij. Ze dachten dat het misschien zou helpen als ik naar buiten mocht, lekker vrij rondlopen maar ook daar knok ik er op los. En als ik na het knokken weer naar binnen kwam plaste ik lekker in de gang, niet 1 keer per dag maar zo vaak als me maar lukte.
Ook ben ik een sloper, niet zomaar een beetje, nee, iedere schoen of tas die ik tegenkom krijgt binnen 5 minuten een complete make-over. Uit wanhoop hebben ze me hier een eigen kamer gegeven en daar ben ik eigenlijk best wel heel blij mee. In de winter houd ik een winterslaap in mijn kamertje maar iedere ochtend wordt ik dan even buiten gezet om te luchten, ja zeg , zijn ze nou helemaal gek geworden in die kou? Zodra de deur open gaat storm ik dus weer naar binnen, ren naar mijn kamer en als die deur dan niet snel open gaat plas ik gauw nog even in de gang, haha, zal ze krijgen!In de zomer heb ik een probleem want MIJN kamer is eigenlijk het quarantainekamertje en dan logeren er dus regelmatig vieze stinkkaters of van die voddige straatpoezen en dat pik ik niet, nee hoor, dan verhuis ik naar buiten en weiger weer binnen te komen tot het koud wordt en MIJN kamertje weer min of meer vrij is. U begrijpt zeker wel dat het ze niet echt lukt om een warm mandje voor me te vinden en tot ze dat wel een keertje lukt ben ik beschikbaar voor adoptie op afstand. Maar, wie weet wordt dit stukje toch een keer gelezen door een heel lief iemand die een heel rustig huishouden zonder andere katten heeft en die heel erg opgeruimd is dwz; schoenen en tassen netjes opbergt achter slot en grendel , waar ik dan toch mag komen wonen? En eigenlijk mag het ook wel een grote sloddervos zijn hoor, maar dan niet zeuren als je schoenen en tas een make-over krijgen he?

Mila is volledig geadopteerd door Ruud.

.

.

De Chippendales.

IMG_5761Chip (14+) en Dale (16+) woonden vrijwel hun hele leven samen. Tot ze stante pede hun huis uit moesten en terecht kwamen
bij een familielid dat hen eigenlijk niet wilde hebben. Om kort te gaan: Chip was binnen 10 minuten ontsnapt en Dale kwijnde weg,
temidden van mensen en snuiten waar hij niets mee had.
Een half jaar later (dec.2015) werd Chip door ons van straat gehaald en viavia kwamen wij achter het trieste bestaan van Dale. Dale werd ook
opgehaald en de 2 “broers” werden weer herenigd. Ze waren elkaar niet vergeten en hun innige band werd weer hersteld. Met name Dale bloeide helemaal op.
Na de nodige medische ingrepen werd er een nieuw thuis voor ze gezocht. Ze vonden samen een prachtig plekje, maar helaas ging het daar
niet goed en kwamen ze terug. Nog eens een goed plekje vinden viel niet mee vanwege Dale’s doofheid. Hij kon niet vrij de straat op, maar wilde wel heel erg graag naar buiten. En beiden wilden ook graag veel knuffeltjes, de hele dag door. Geen enkele geïnteresseerde voldeed aan al hun eisen. Langzaam maar zeker integreerden ze steeds verder in het gastgezin en ze sloten vriendschappen met de al aanwezige snuiten.
Toen ze uiteindelijk, na maanden, ook de tuin in mochten en daar zó van genoten, werd de knoop doorgehakt. Ze waren gelukkig waar ze waren en het zou niet eerlijk zijn ze dit op hun ouwe dag weer af te nemen. Chip en Dale waren al lang thuis .

Zij willen hun adoptie-op-afstand-ouders Petra en Josca heel hartelijk bedanken voor hun steun!

Dale is helaas begin 2017 overleden. Chip is nog steeds volledig geadopteerd door Petra en Josca.

.

.

 

.

 

Roderick

Roderick

Yes…ik mag eindelijk ook eens iets over mezelf vertellen, ik dacht al; wanneer ben ik nu eens aan de beurt?
Ik ben Roderick aka Hurm, waarom ik twee namen heb? Wel, vrouwtje (aka de mepster) vond mij zo’n knappe vent toen ze me van straat haalde dat ze me een sjieke naam heeft gegeven; Roderick….maar ja, die eigenwijze vent van d’r was het daar niet mee eens, hij vond mij meer een ‘Hurm’ …In mijn officiele documenten en op zondag heet ik nu Roderick en verder ga ik door het leven als Hurmpie, ik zou er een identiteitscrisis van krijgen zeg!
In 2012 ben ik van de straat gehaald, ik was aan komen lopen bij mensen die aan een heel druk kruispunt wonen in Dieren, vrouwtje heeft zo’n donkerbruin vermoeden dat iemand me op dat kruispunt uit een auto gezet heeft vanwege mijn voor tweebeners heel nare eigenschap waar ik het zo, eerlijk als ik ben, ook nog even over zal hebben. Ik had een vervelende nies toen ik hier kwam en moest aan de antibiotica, moest ook meteen afscheid nemen van mijn balletjes en dokter Allard schatte dat ik in het najaar van 2011 geboren was. De eerste dagen hier blerde ik het uit’, ik ben namelijk een heel onzeker ventje en heb grote moeite met veranderingen. Bij een volgend bezoekje aan dokter Allard kreeg ik van hem een homeopathisch middeltje mee waar ik baat bij zou hebben ten tijde van veranderingen, dat middeltje moest ik ook innemen als het grote moment van verhuizen naar een eigen gouden mandje daar zou zijn…wel, jullie raden het vast alweer; dat grote moment kwam dus never, nooit, niet he!
Hoe dat komt? Wel, vrouwtje is al net zo eerlijk als ik ben en vond het nodig om eventuele adoptanten in te lichten over die ene eigenschap van mij waar tweebeners allergisch voor blijken te zijn…ik ben een Vreselijke Sproeier…ja, sorry hoor, dat heeft alles te maken met mijn onzekerheid. Vrouwtje en haar vent vinden het ook verschrikkelijk maar gooien mij toch niet terug op straat, ze passen zich zo goed mogelijk aan mij aan (heb ik ze goed getraind of niet?) en een aantal ruimtes hier in huis zijn absoluut verboden terrein voor mij. Daar baal ik dan wel weer van dus als ik toch maar even de kans krijg dan sneak ik zo’n ruimte binnen en sproei snel even ergens tegen aan. Je moet ze eens horen mopperen als het me weer gelukt is, hahaha, moeten ze maar beter opletten hoor.
Maar ja, eigenlijk ben ik gewoon een heel erg lief kereltje, ik kan het met alle poezensnuitjes hier in huis goed vinden en ben heel erg blij dat ze hier zoveel geduld met ons hebben. Aangezien niemand het aan durft om mij in huis te nemen probeer ik hier nu ‘adoptie op afstand snuitje’ te worden, ik hoop dat me dat gaat lukken!

Roderick is gedeeltelijk geadopteerd door Vera.

.

.

MerlijnMerlijn

Hey, hallo, mag ik mij even voorstellen?
Ik ben Merlijn, van oorsprong een hele wilde vent. Ik heb jaren rondgezworven, lekker achter de dames aangezeten en zelf mijn kostje bij elkaar gescharreld. Dat leven beviel mij best maar het was wel zwaar, dat geef ik toe. In de winter van 2008 kwam ik per ongeluk in een tuin terecht waar een grote bak eten stond, die bak heb ik eens lekker leeggegeten en in de dagen die volgden heb ik dat vaker gedaan. In die tuin liepen wat katten en 1 daarvan vond ik zo geweldig lief dat ik besloot bij haar in de buurt te blijven . Bovendien beviel die steeds gevulde voerbak me ook prima. Mijn nieuwe vriendin heette Aagje, ze wilde niet met me rollebollen, die tijd had ze gehad zei ze, ze was inmiddels gesteriliseerd en wilde geen wilde nachten meer maar wel lekker rustig tegen mij aan liggen om me warm te houden. Wat een heerlijke tijd was dat zeg, was ik Aagje maar eerder tegengekomen, zucht…In het voorjaar van 2009, net toen mijn hormonen weer begonnen op te spelen stond mijn eten ineens niet op de vaste plek maar in een raar lang geval, naja, dat maakte niet uit, ik had honger dus ben maar in dat rare geval gaan zitten eten…bleek het een Val ipv een Geval te zijn! Nou, dat heb ik geweten, dezelfde dag nog heeft iemand met een witte jas aan me van mijn balletjes beroofd en een paar dagen later werd ik weer losgelaten in die tuin Van schrik ben ik toen een heel eind weggerend en een paar dagen weggebleven maar ik miste die lieve Aagje zo erg dat ik toch teruggegaan ben en weer tegen dat lekkere warme lijf aan ben gekropen. Er woonden meer katten in die tuin en in het bijbehorende huis en met allemaal ben ik dikke vrienden geworden maar de mensen die er ook woonden ben ik altijd eng blijven vinden.
Toen die mensen merkten dat ik niet van plan was om ooit nog weg te gaan hebben ze die val een jaar later nog een keer neergezet en ben ik er met mijn stomme kop weer ingelopen. Moest ik weer naar die engerd met de witte jas, werd weer in slaap gebracht en heb een enting en een chip gekregen, voor mijn eigen bestwil hoorde ik zeggen.
We zijn nu heel veel jaren verder en mijn liefste Aagje is er niet meer, de liefde van mijn leven is een paar jaar geleden ineens ziek geworden, binnen een paar dagen was het afgelopen ondanks inspanningen van de Witte Jassen…ik was zooo verdrietig, heb weken lang met mijn ziel onder de arm gelopen en ben uiteindelijk maar tegen het warme lijf van Luna aan gaan liggen. Daar lig ik nu alweer een paar jaar lekker tegen aan, soms mag ik ook wel bij Fiepje of bij Assepoes in haar mand, heerlijk vind ik dat. Voorlopig.houd ik het hier nog,wel even vol met al mijn vrienden en vriendinnen en die mensen? Ach, zolang ik op tijd mijn eten krijg blaas ik alleen maar heel hard en zal ik ze niet bijten, als ze maar van me afblijven!

Merlijn is volledig geadopteerd door Bianca en Monique

.

.

Eddie

eddie4Eddie is met zeven weken bij ons gekomen met een hazenlip en een waterhoofd, maar is verder een lief en levendig kitten.
Veel dierenartsen geven een slechte prognose voor dit soort kittens en adviseren in laten slapen. Maar Eddie was zo’n blij en vrolijk kitten dat we toch verder wilden onderzoeken wat zijn mogelijkheden waren.
Zo kwamen we in contact met een stichting in Amerika waar ze al verder zijn met de behandeling van kittens met een waterhoofd.
Het feit dat Eddie al zeven weken was geworden zonder medische hulp vonden zij zeer hoopgevend. We zijn hun adviezen verder op gaan volgen en Eddie kreeg medicatie.
Wat de toekomst brengt kan niemand weten, een dure operatie is misschien nog nodig en medicijngebruik zal waarschijnlijk levenslang zijn, maar zolang het geen lijden wordt en Eddie in zijn gedrag laat merken dat hij verder wil geven we hem die kans.
Maar om Eddie ergens te plaatsen vinden we toch een te grote uitdaging. Daarom blijft Eddie bij gast gezin Bianca wonen, en kan de stichting borg staan voor alle nodige medische behandelingen. Dankzij drie adoptie ooms & tantes wordt er een potje gevuld om Eddie te kunnen onderhouden.
En Eddie zelf? Die vind het alleen maar prachtig en geniet van elke dag!

Eddie is volledig geadopteerd door Jolanda,  Erwin & Petri en Josje

.

.

 

 

Assepoes

Hallo, ik ben Assepoes!Assepoes1
Tien jaar geleden kreeg mijn moeder een nestje buiten in een tuin van een chalet, de mensen die in dat chalet woonden hebben ons gevoerd en als dank heb ik een jaar later mijn eerste (en gelukkig ook laatste) nestje dus ook maar in hun tuin geworpen.
Op die camping wemelde het destijds van de zwerfkatten en kittens, velen van hen zijn ‘opgeruimd’ maar dat zette geen zoden aan de dijk.
Gelukkig kwam er hulp, Stichting Poezenbel greep in en begon een TNR-offensief, ik werd ook gesteriliseerd en weer teruggebracht en mijn kittens hebben toen via asiel Doetinchem een nieuw tehuis gevonden.
Ik had nog heel lang gelukkig kunnen zijn op die camping maar helaas gingen de mensen die mij dagelijks voerden emigreren en lieten mij achter, dat was wel even slikken, niet meer op tijd eten voor mijn neus gezet krijgen…
Ook bleken er toch TNR- katten te verdwijnen, blijkbaar werden die alsnog ‘opgeruimd’ en de Poezenbelvrijwilligster maakte zich ernstig zorgen om mij. Heel vaak kwam ze bij ‘mijn’ chalet kijken of ik er nog was, zette een vangkooi neer om mij opnieuw te vangen maar ik trapte daar mooi niet in.
Inmiddels stond mijn chalet te koop en zette een enge man een hele grote vangkooi neer die ik niet als zodanig herkende. Hij heeft mij toen wel gevangen en het had heel slecht af kunnen lopen met mij maar gelukkig haalde die man zijn hand over zijn hart en belde de vrijwilligster, zij mocht mij op komen halen als ze me maar niet meer terugbracht.
Binnen no-time was de vrijwilligster bij mij, liet me overlopen in een ander kooitje en nam me mee naar huis, ik was doodsbang en helemaal van slag.
De vrijwilligster heeft heel erg haar best gedaan om een echte huispoes van mij te maken zodat ze me kon herplaatsen maar ik overwon alleen mijn angst voor haar en niet voor andere mensen en ik was doodongelukkig binnenshuis. Uiteindelijk heeft ze de achterdeur voor me opengezet en me de vrijheid gegeven, ze kon niet meer aanzien hoe ik wegkwijnde….En ik? Ik was zo blij met mijn vrijheid dat ik me eerst 3 dagen verstopt heb omdat ik bang was dat ze me weer op zou sluiten maar uiteindelijk won de honger het van mijn angst en heb ik me toch maar weer gemeld in haar tuin. Dat gekke mens stond te juichen van blijdschap dat ik er weer was, nou ja dacht ik, dan zal ik maar in haar tuin blijven wonen he? Een tuin is een tuin, als ik dat huis maar niet meer in hoef. Zo af en toe haalt ze me wel naar binnen, dat is altijd wanneer het koud is en er ’s nachts heel lang keihard geknal te horen is, dan ben ik stiekem wel blij dat ik binnen zit hoor! Tegenwoordig is mijn verzorgmens vrijwilligster van Stichting Poezensnuitjes en ga ik als Adoptie Op Afstand Snuitje door het leven, wat dat precies inhoudt weet ik niet maar ik vind het hartstikke leuk want mijn mens zegt dat het heel goed voor me is en ik er niet voor binnen hoef te wonen en dan vind ik wel prima!

Assepoes is geheel geadopteerd door Brigitte en Mijke.

 

.

Dexter
dexter.jpg

Hallo ik ben Dexter. Ik ben in Februari 2017 met mijn moeder (Desi) in opvang gekomen. Wij woonden in een woonwijk waar we door alle mensen werden weggejaagd. Ze hebben mijn mama zelfs een keertje meegenomen en gesteriliseerd, maar gelukkig kwam ze naar een paar dagen wel weer terug. Toen mijn mama in februari vogelvoer ging eten (we hadden niets anders) heeft iemand zich over haar ontfermt en ging voer neerzetten. Toen durfde mama mij ook eens mee te nemen, niemand wist nog dat ik bestond. Die mevrouw heeft toen hulp gezocht voor ons beiden.
Zo zijn we dus in opvang gekomen bij Stichting Poezensnuitjes en in april heb ik bij mijn gastgezin mijn eerste verjaardag gevierd. Ik heb van mama geleerd dat je moet blazen en meppen als je mensen tegenkomt, en als het kan snel wegrennen. Mama is in juni naar Stichting Wetland Cats verhuisd omdat ze erg ongelukkig was in huis.
Ik heb langzaam aan wat toenadering gezocht bij pleegvrouwtje, met name haar voeten kriebelen ben ik erg goed in. Tijdens het eten van mijn natvoer, kan pleegvrouwtje mij voorzichtig wat aaien. Ik zit graag op het afgezette balkon met mijn neus de frisse lucht opsnuiven.

Iemand wilde mij een gouden mand geven, ik ben er ook naartoe verhuisd. Maar wat vond ik het vreselijk, ik was doodongelukkig, wilde alleen maar wegkomen daar. Ik was bang en werd ontzettend depressief ??
Binnen een week mocht mijn pleegvrouwtje mij weer ophalen, wat was ik blij !!
Bij mijn pleegvrouwtje ben ik wel gelukkig, ik speel daar met alle kittens en heb een hoop lol.
Pleegvrouwtje wil mij graag gelukkig zien, en heeft besloten dat ik voor altijd bij haar mag blijven als er mensensnuiten zijn die haar financieel willen helpen.

Dexter is geheel geadopteerd door Petra en Marjon & Marcel

.

.

 

Kylo

Kylo2Kylo is, net 10 weekjes oud, gevonden onder een auto op een parkeerplaats. Uitgehongerd en onder het ongedierte. Een lieve mevrouw heeft hem meegenomen en er alles aan gedaan een eigenaar te vinden, Helaas zonder succes.
Er was nog meer aan de hand, Kylo liep niet goed, leek doof en hield zijn kopje scheef. Omdat mevrouw wist dat dit kitten speciale zorg nodig had heeft ze de hulp van Stichting Poezensnuitjes ingeroepen. Sindsdien woont hij bij gastgezin Tasha waar hij het erg naar zijn zin heeft.

Bij onderzoek bij de dierenarts bleek dat Kylo een vorm van ataxie heeft.Hij valt veel, loopt tegen dingen aan, houd standaard zijn koppie scheef tijdens lopen. Het is duidelijk dat hij helemaal doof is. Judith heeft ook nog gekeken of er misschien poliepen in zijn oren zitten, maar dat is niet het geval. Daarbij lijkt hij slecht zicht te hebben, hij gebruikt vooral zijn snorharen om alles af te tasten. De pupil reflexen zijn wel in orde. Er worden nog verdere onderzoeken gedaan om te kijken wat we precies voor hem kunnen doen om het leven gemakkelijker te maken. 

Omdat we Kylo pas willen plaatsen wanneer we precies weten wat hij nodig heeft, en daar een perfecte adoptant voor vinden, zal hij langere tijd in opvang blijven. Spontaan bood Marjan aan hem gedurende die tijd virtueel te adopteren, zodat hij precies kan krijgen wat hij nodig heeft.

Kylo wordt volledig geadopteerd door Marjan

.

.

Gizmo

GizmoGizmo is als tienermoedertjes met haar vier kindjes gevonden op straat.
1 hummeltje was al overleden en met de andere drie ging het ook niet goed.
Gizmo zelf was ook snipverkouden.
Hartverscheurend om te zien hoe dit nog zo jonge meisje zo ontzettend haar best deed om voor haar kindjes te zorgen, maar het lukte haar niet, omdat het zo koud was en ze geen melk gaf.
Ondanks dat we haar geholpen hebben wat wij konden, hebben geen van haar kindjes het overleefd.
Maar Gizmo heeft wel pleegkindjes mogen verzorgen, ze was de beste mama met haar fopspeentjes.

Enorm dankbaar was ze haar pleegvrouwtje, haar vertrouwde ze al snel, maar andere mensen wil ze niks van weten.
Ze knuffelt er wat af met haar pleegvrouwtje, maar zodra er een andere mensensnuit binnen komt is Gizmo verdwenen, hoogstwaarschijnlijk heeft ze geen fijne dingen meegemaakt op straat.
Hier heeft ze het fijn, ze komt heel graag buiten, en hier kan dat in de veilig afgezette tuin, er kan haar dus niets meer overkomen en toch kan ze heerlijk buiten zijn. Wekelijks komt ze een muis binnen brengen voor al haar poezenvriendjes en vriendinnetjes.
En ze geniet volop van de warme mandjes binnen. Ze is ook dol op alle andere poezensnuitjes in huis.

Wij zien poezensnuitjes graag gelukkig, en Gizmo heeft haar geluk in het gastgezin gevonden.
Wanneer er weer kleine kittens in opvang komen, kan ze haar hartje weer ophalen.

Gizmo wordt volledig geadopteerd door Marion, Marjan en Ella

 

Bobbie

Bobbie.jpgOnze Bobbie, een heerlijke knul ❤
Een jaar lang heeft hij in een tuin bij iemand gewoond, hij kreeg daar zijn hapjes en had zijn schuilplekjes.
Maar deze lieve mensen vonden dat hij een echte mand voor zichzelf verdiende, dus toen is hij naar een gastgezin van Stichting Poezensnuitjes gegaan.
Hij heeft lang op de site gestaan voor een gouden mand, maar helaas hebben we geen enkele mail voor hem mogen ontvangen.
Dat komt hoogstwaarschijnlijk door zijn probleempje, hij sproeit af en toe binnen.
Zijn pleegvrouwtje Monique heeft daar geen problemen mee, en aangezien Bobbie prima overweg kan met haar eigen snuitjes, heeft ze voorgesteld dat Bobbie bij haar mag blijven als hij op afstand geadopteerd kan worden ter ondersteuning.
Binnen 10 minuten hebben 3 lieve adoptie tantes zich gemeld om dit voor Bobbie mogelijk te maken.
Bobbie mag nu ook in de tuin bij het gastgezin en wordt daar nog gelukkiger van.

Bobbie wordt volledig geadopteerd door Marion, Joke en Suzanne

.

.

Opa Henk

opahenk1.jpgHet is groot feest 😀 
Opa Henk heeft zijn gouden mand gevonden
We laten hem even zelf aan het woord:

Kennen jullie mij nog, ik ben Opa Henk en heb groot nieuws
Op mijn oude dag werd ik achtergelaten, mager en ontheemd wandelde ik buiten rond tot tante Iris van Stichting Poezensnuitjes zich mijn lot aantrok. Er was eigenlijk geen plek bij de opvang, maar toen stelde mijn pleegvrouwtje Marianna voor tijdelijk een appartementje beschikbaar. En toen mocht ik verhuizen naar deze snuit appartement met uitloop naar een geheel veilig afgezet snuitjesbalkon met prachtig uitzicht 😺

Al snel wilde ik graag meer van het huis zien, maar de huissnuitjes vond ik toch wel een beetje eng, daarom plaatste mijn pleegvrouwtje een gaaspaneel in de deuropening zodat we elkaar langzaam aan konden leren kennen. Er werd mij verteld, dat als we met elkaar overweg zouden kunnen mijn bedje gespreid was. Dat leek mij dus een mooie deal en ik gooide al mijn charmes in de strijd 😸

Na een aantal weken ging het gaaspaneel niet meer in de deuropening en kon ik op ontdekkingsreis in het hele huis. Met de andere snuitjes gaat het goed, we snuffelen soms even en we zijn het eens dat er ruimte genoeg voor allemaal is.
Ik ben hier enorm gelukkig, ik krijg alle (medische) zorg die ik nodig heb, ik knuffel wat af met Marianna, en heb plezier in het kijken naar de andere snuitjes groot en klein.

Tante Jolanda heeft mij vanaf het begin gevolgd, en zij zag mij helemaal opbloeien. Ze zag ook dat Marianna en ik stapeldol op elkaar zijn, en zowel Jolanda als Marianna vonden dat ze het mij niet meer aan konden doen om op mijn leeftijd weer te moeten verhuizen, wat misschien wel gepaard zou gaan met een hoop stress wat weer niet goed is voor mijn gezondheid.
Jolanda stelde aan Marianna en het bestuur voor om mij volledig op afstand te adopteren zodat ik hier voor altijd mag blijven wonen.
En iedereen vond het een geweldig idee, allemaal gunnen ze mij het
allerbeste😻

Ik heb dus mijn gouden mandje gevonden, pleegvrouwtje Marianna is nu mijn vrouwtje geworden ❤ En tante Jolanda is mijn adoptie op afstand tante nu ❤ Ik ben iedereen zo dankbaar 😻

Opa Henk wordt volledig geadopteerd door Jolanda

Advertenties